LogoAdVanDerHelm
  • 350x900 Rotterdamsebaan zegening2
  • 350 height vredesplein
  • 350 height adintorentje

Insluipende uitsluiting

Is uw huis goed beveiligd tegen insluipers en inbrekers? We kennen de reclame van beveiligingsbedrijven waarmee we onze have en goed kunnen beschermen en ook zelf een “veilig gevoel” hebben. De techniek staat voor niets: camera’s en sensoren zorgen dat niemand ongemerkt je tuin of je huis betreedt. Een stil alarm of juist een alarm met oorverdovend geluid: wat je maar wil. Alles is op de markt. Om ons maar een “gevoel van veiligheid” te geven.

Deze herdenking is samen met alle herdenkingen in onze stad en in ons land bedoeld als een beveiliging voor onze samenleving. Zijn we veilig? Zij we veilig bij elkaar? De twee minuten stilte straks zijn nog nooit zo spannend geweest. Zal iedereen dit respecteren? We voelen ons onzeker, kwetsbaar en misschien zelfs onveilig. Waar kun je schuilen, bij wie ben je veilig? Een levensovertuiging kan een beveiliging zijn voor onze samenleving. Maar dan wel een levensbeschouwing gebaseerd op eerbied voor de menswaardigheid van de ander, die gebaseerd is op ieders verantwoordelijkheid voor de ander, die het recht van bestaan van iedere mens wil garanderen; een levensovertuiging waar mensen elkaar aanspreken op hun verantwoordelijkheid en oprecht naar elkaar luisteren, zoals net naar het verhaal van John Dunkelgrün, is een beveiliging voor onze samenleving. Daarom is de vraag naar je geloof of je overtuiging geen toevallige vraag uit interesse, of een vraag naar je private overtuigingen. Het is een vraag naar je commitment voor de ander en voor het algemeen welzijn: gaan we er samen als samenleving op vooruit door ons spreken en ons handelen? Of willen we vooral de ander dwars zitten? Wil ik dat mijn eigen stem gehoord wordt boven alle stemmen uit? Wil ik dat vooral aan mij recht wordt gedaan?

Vanavond zijn we allen twee minuten stil. We luisteren naar de vogels, we luisteren naar de wind; ik hoopte vanavond op een zachte voorjaarsbries. Maar het zou nog wel wat onstuimiger kunnen worden. Ik hoop dat we zó stil kunnen zijn dat we het hart van de ander horen kloppen. Het hart dat klopt van emotionele herinneringen, het hart dat klopt van verdriet en gemis, het hart dat klopt van het voortdurende onrecht dat we zien. En als het regent, zijn dat voor mij de tranen van de Eeuwige, die zijn tranen laat vloeien over de verscheurdheid van onze wereld. Als vertegenwoordigers van de participanten van de Stichting Prinsjesdagviering willen we alle mensen met elkaar verbinden, niet om uit te sluiten, maar om in te sluiten. Opdat niemand verloren gaat. Opdat geen mens vergeten wordt.

We maken deze verbinding zichtbaar door ons met elkaar te verbinden. U heeft een lintje gevonden op uw stoel. Daarmee zullen we ons met elkaar verbinden. Laten we gaan staan. U kijkt de mensen om u heen aan en als u hen niet kent, vraagt u naar hun naam en dan verbindt u het lintje aan dat van de ander. En zo laten we elkaar niet meer los.

Ondertussen luisteren we naar de dans van de Bessarabische zigeuners. Daarna luisteren we naar een zegenwens van het koor.

Ad van der Helm, voorzitter stichting Prinsjesdagviering 4 mei 2024

Jom Hashoa herdenking

Op zondag 21 april 2024 was in de Kloosterkerk de jaarlijkse herdenking van de Shoa. Deze herdenking wordt georganiseerd door de Haage Gemeenschap van Kerken in samenwerking met de Liberaal Joodse Gemeenschap van Den Haag.

Werkgroep herdenking Shoa in Den Haag

Ik ben sinds vorig jaar voorzitter van deze werkgroep. Ik sprak bij de herdenking dit jaar het volgende openingswoord uit:

WOORD VAN WELKOM JOM HASHOA HERDENKING 2024

Van harte welkom u allen, leden en vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap, leden en vertegenwoordigers van Haagse kerken, meelevende burgers.

Van harte welkom, excellenties, eerwaarde dames en heren, your excellencies, welcome,

De grootste ruimte die er bestaat, volgens Augustinus, is die van de herinnering. Hij beschouwt de herinnering als een onmetelijke ruimte, een schatkist voor ons leven. In die ruimte leven namen, gezichten, gedachten ervaringen en reflecties. Vanmiddag begeven wij ons in die ruimte. Dat is vandaag een confronterende ervaring, want de verhalen van de mensen wier namen we vandaag noemen en hun gezichten die we ons voor ogen brengen, confronteren ons met het diepste dieptepunt van de mensengeschiedenis.

Alle herdenkingen van de Haagse Gemeenschap van Kerken, en zeker de herdenking vandaag van de Shoa, georganiseerd in samenwerking met de Liberaal Joodse Gemeenschap, willen ons hart openen om eerbied te betonen aan hen die gestorven, vermoord, vernederd en getraumatiseerd zijn. De geschiedenis is niet zomaar voorbij. We spreken in onze tijd van een transgenerationeel trauma dat ook de tweede en de derde generatie raakt.

Maar hóe kijken we naar deze geschiedenis? Ralph de Backer stelde gisteren in Tijdgeest van Trouw de vraag: kijken we naar die geschiedenis langs elkaar heen? Of kijken we naar de geschiedenis via de slachtoffers van toen en hun nazaten nu? Delen we daadwerkelijk in hun geschiedenis? Wordt hun geschiedenis ook de onze? Onze herdenking wil die ander die onder de geschiedenis lijdt, dichterbij brengen.

De gebeurtenissen van de afgelopen maanden hebben tijdens onze voorbereiding een grote rol gespeeld. We merken dat de spanningen tussen mensen en groepen groeien. De emoties lopen hoog op en mensen willen die emoties en opvattingen uiten. Vandaag zoeken we in deze herdenking woorden van zang, gebed en stilte. We voelen de opdracht om ruimte te scheppen voor hen die er niet meer mochten zijn, we willen stem geven aan hen die het zwijgen is opgelegd. Aan hen is nu het woord.

Ik hoop dat deze herdenking als balsem voor onze ziel kan zijn, een versterkte basis om met kracht te bouwen aan broeder- en zusterschap, aan herkenning en erkenning van de ander, aan groeiende compassie jegens elkaar; compassie die ook gepaard kan gaan met verzet tegen onrecht dat we nog steeds in onze wereld zien opduiken, telkens waar mensen het recht op leven wordt ontnomen en waar vrijheid wordt bedreigd.

I want to welcome also our English speaking guests. First of all your excellencies, the Ambassadors who participate in this commemoration. You represent your governments and your peoples. Your presence here is a sign of solidarity and of our shared history. Pope Frances calls the world our common home. This means we have a shared responsibility that doesn’t stop at our national borders. People often speak of ‘the international community’. Is this really a community? Is it not a battlefield of contradicting interests? Especially on the occasion of today, the Jom Hashoa commemoration, we have to look beyond the everyday struggles and fights. We need a vision that can bring people together. Listening and sharing each other’s historical narratives can inspire us to build this vision.

International diplomacy can be one of the instruments of our human society that in spite of growing tensions and hostilities can work for solutions in order to achieve a longer lasting peace and justice where the existence of all humans and all peoples are guaranteed.

We hope and pray this commemoration will help us not to forget this calling. I wish you an inspiring moment here with us.

Ad van der Helm, voorzitter, Den Haag 21 april 2024.

 

 

Een Kerststal uit Betlehem 2023

Een Kerststal uit Betlehem 2023

18 oktober 2023 - Boek over Paus Adrianus aangeboden aan Paus Franciscus

fullsize Vaticaan 18 10 2023 aanbieding boek Adrianus

Welkom en meditatie bij het vredesgebed voor Israël en Palestina, 11 oktober 2023

interreligieuze wake 2023 vredespaleis Isral Palestina Hanneke Bikker

Welkom bij dit gebed
We zijn hier samen om te bidden en te mediteren: stilte met elkaar en voor elkaar. In de stilte komt er ruimte voor een stem die vaak verdrongen wordt. Het is de stem van de vrede. Zoals Erasmus in de 16e eeuw aan de vrede een stem gaf die klaagde over het geweld en de haat, die mensen tegen elkaar opzet en die de ontwikkeling van deze samenleving belemmert, zo willen wij vandaag een stem geven aan de klacht van de vrede, Querela Pacis anno 2023.

De stem van de vrede wordt gesmoord in geweld en onderdrukking. Ons hart bloedt bij de aanblik van zoveel bruut en barbaars geweld tegen onschuldige burgers, kinderen, ouderen, jongeren, mannen en vrouwen. Deze uitbarsting van geweld is niet nieuw. Al tientallen jaren lijden mensen in Palestina en Israël onder geweld en onderdrukking. Een nieuw dieptepunt in een zwarte geschiedenis die mensen van alle kanten in de ellende stort.

Mensen in dit gebied nemen hun toevlucht tot geweld om bepaalde doelen te bereiken, zich te verdedigen, wraak te nemen. Mensen geven uiting aan boosheid en frustratie. Niets rechtvaardigt geweld en onderdrukking. Machtigen manipuleren de machtelozen om hun eigen machtspositie te behouden. Het gevolg is dat iedereen staat te roepen en de vrede het zwijgen wordt opgelegd.

Dat mogen we niet laten gebeuren. De vrede moeten we stem geven, de hoop op vrede moeten wij niet opgeven. We mogen ons niet tegen elkaar laten uitspelen en zo stem geven aan haat en boosheid en woede.

Slachtoffers van dit jaren voortslepende geweld hebben een menselijk gezicht, ze hebben een naam, ze hebben een vader, moeder, broers en zussen, misschien kinderen of kleinkinderen. Het lijden van één individu raakt een hele familie, een hele groep, een heel volk. Van welke religie dan ook, van elke nationaliteit ook, of ook mensen zonder nationaliteit.

Wij staan hier naast elkaar als religieuze leiders samen met andere mensen van goede wil, om uiting te geven aan ons verlangen om de hoop op vrede niet op te geven. Ik ontsteek een fakkel en ik nodig u uit om twee minuten stil te zijn. Laat in die stilte het verlangen naar vrede spreken, laat uw hart, naast de boosheid, frustratie, verdriet en wanhoop die we ervaren, ook vervullen van het verlangen naar gezamenlijke vrede. En kijk elkaar in de ogen en hoor dan de stem van de vrede die zegt: zie daar je zuster, zie daar je broeder, zie daar je medemens, je naaste, je evenbeeld. Want zoals de naaste is, zo ben je zelf.

Dan deel je het lijden van de ander, dan wordt het lijden van de ander wie hij of zij ook is, het gedeelde lijden, het samen gedragen lijden. Dan laten we elkaar nooit meer los en gaan we gezamenlijk de weg van vrede.

Licht wijst de weg in de duisternis. We zoeken wegen in een onbekend land. Want een onbekend land ligt voor ons. We vrezen het ergste. Welke gevolgen zal het geweld waar we morgen getuige van zijn, hebben op de mensen en op ons? Het is een onbekend land dat door tientallen jaren van geweld en onderdrukking verstoord is. Waardoor mensen fundamenteel beschadigd, getraumatiseerd zijn. Het is een land waar de mens vaak zichzelf niet meer is. De mens raakt het zicht op zichzelf kwijt doordat hij/zij de ander niet meer ziet. Het licht dient er toe dat we het gelaat van de ander zien. Opdat we het gelaat van de ander herkennen en in de ander ook onszelf herkennen.

Vuur verwarmt het hart. Het verwarmt het verkilde hart. Harten sluiten zich af voor de warmte van de naaste, de medemens. De beste manier om elkaar te verwarmen is de menselijke nabijheid en tederheid. Hoe groter de aftand tussen mensen, hoe meer verkild men raakt. En waar moet je warmte vinden als elektriciteit wordt afgesloten? Mensen kunnen elkaar verwarmen, maar dan is er vertrouwen nodig.

De vlam is ontstoken, is symbool van wat wij zelf kunnen zijn: een licht voor anderen om de weg te wijzen en een bron van warmte om de verkilling te verdrijven.

Deze vredesduiven kunnen niet vliegen, maar kunnen wel aan elkaar doorgegeven worden. Geef aan deze duiven uw wensen mee van licht en warmte. Een van de duiven geeft u door aan iemand ander die hier staat. De andere duiven bewaart u in uw hart. Ik nodig u uit om een boodschap te schrijven aan gijzelaars en gevangen, ook al kent u hen niet.

Barmhartige Vader,

De beelden van dood en verderf uit Israël/Palestina hebben ons diep geschokt. Dit land, het thuis van uw Zoon Jezus Christus, wordt verscheurd door onderdrukking en geweld. Mensen worden al tientallen jaren gevoed door vijandschap en haat. Deze dagen zien we een nieuw dieptepunt waarbij gewone mensen en kinderen slachtoffer worden van geweld dat niemand en niets ontziet.

Wij bidden u om wijsheid opdat leiders andere wegen durven kiezen. We bidden om uw Geest van creativiteit die mensen inspireert opdat de goede krachten elkaar vasthouden en bemoedigen, opdat we de hoop op vrede niet opgeven, ook niet nu deze onmogelijk lijkt. door Christus onze Heer.

Amen

Den Haag, 11 oktober 2023
Ad van der Helm

Een artikel hierover in ND

 

 

WELKOM Prinsjesdagviering 2023 – Wij zijn de tijden

Beste mensen, welkom!

De tijd bestaat niet. Wat gebeurd is, is geweest, de toekomst moet nog komen. En dit moment, dit gaat voorbij. Mensen klagen over de tijden, maar ze klagen eigenlijk over zichzelf. Augustinus hield de mensen een spiegel voor: wíj zijn de tijden.

Dit zijn de tijden waarin wij leven: het kabinet is demissionair en de problemen van de wereld vragen dringend om te handelen. Zeker de armen en de kwetsbaren hebben dit nodig net als de dagelijkse slachtoffers van de oorlog, de ontvoerde en gedeporteerde kinderen uit Oekraïne. Because of this I want to welcome Mariia Ushchapivska, who works with the Ombudsman of Ukraine in order to retrieve the abducted children from Ukraine. En heeft ons gemeenschappelijk huis, de aarde, de tijd om even te wachten tot wij klaar zijn met ons gepalaver en het eindelijk eens zijn met elkaar?

Heldere keuzes zijn nodig. Er zijn nieuwe mensen op het toneel, nieuwe gezichten en nieuwe stemmen. Betekent dit ook het loskomen van vastgeroeste patronen en strategieën die ons afleiden van wat ons echt te doen staat? Of kijken we volgend jaar met teleurstelling terug naar de gemiste kansen?

Nu nemen we hier de tijd. de tijd om ons geweten te laten spreken. Als je werkelijk luistert naar je geweten, maak je andere afwegingen. Organiseer in je tijd ruimte voor deze vragen, de vragen van het geweten. Dat is niet de vraag: wat is nodig om te winnen, maar: wat is nodig? Hoe lossen we dit sámen op? Als je jezelf die vraag stelt, ‘wat is nodig?’, kies je dan wel het goede en durf je dat op tafel te leggen? En als je twijfelt, bij wie kun je te rade gaan? Die vragen moeten we ons allemaal stellen, zowel individueel, als institutioneel.

Religieuze en levensbeschouwelijke leiders doen een oproep het geweten aan het woord te laten. Onze erevoorzitter, Awraham Soetendorp, pleit voor een Council of Conscience oftewel een Gewetensraad, die naast de VN Veiligheidsraad de volkeren van deze wereld en hun leiders aanspreekt op hun geweten en bemiddelt bij conflicten. Pakt Nederland deze handschoen op? De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens geeft een stem aan ons collectieve geweten. Laten we niet tornen aan internationale verdragen en de opvang van vluchtelingen uit de oorlog. uit conflicten mogelijk maken. Ook raken mensen in nood door de klimaatverandering, die een direct gevolg is van ons menselijk handelen. Die zou de tijden ook slecht maken, is dat wel gewetensvol?

Deze Prinsjesdagviering geeft tijd voor jouw geweten: zijn je woorden in overeenstemming met wat deze samenleving echt nodig heeft? Leveren je daden een bijdrage aan de bescherming van de kleinen en de kwetsbaren? Deze viering reikt handvatten aan om zelf die vragen te stellen. Wij zijn de tijden en wij hebben de opdracht die tijden richting te geven. We doen het voor onze toekomst, voor onze kinderen en kindskinderen.

Tot slot wil ik wijze woorden van Augustinus met u delen: De vissen, de vogels en de bomen zijn niet slecht, al die dingen zijn goed. Laten we dan liever goed leven, dan worden de tijden ook vanzelf goed, want wij zijn de tijden, zoals wij zijn, zijn de tijden.

Ad van der Helm, voorzitter stichting Prinsjesdagviering.

Herdenking einde Tweede Wereldoorlog Nederlands Indië 2023

Van harte welkom bij deze herdenking!

Nog steeds herdenken? Dit jaar blijkt dat er steeds meer behoefte komt aan het herdenken. Naast de nationale herdenking in Den Haag bij het geliefde monument, zijn er steeds meer herdenkingen met eigen achtergronden en bedoelingen. Bij de jongere generatie leven vragen over het verleden. Het zwijgen van het verleden, maakt plaats voor belangstelling en zelfs diep verlangen naar meer kennis. Kennis van geschiedenis is een onmisbaar onderdeel van de opbouw van iemands identiteit. Uit de vele verhalen die verteld worden, blijkt vaak een bepaalde eigen visie op de geschiedenis. Deze visies kunnen verdelen, maar dan draagt herdenken niet bij tot helen.

In onze herdenking blijven we nastreven wat we al sinds 2010 doen: helend herdenken. Met prudentie voor de herinneringen van hen die leven en van hun nabestaanden, willen we ruimte scheppen voor handreikingen, voor een wijdere blik, omdat we hier kansen willen creëren voor verzoening. Niet iedereen verstaat onder die verzoening hetzelfde: de kwetsuren kunnen immers verschillend zijn. Ook ruimte voor die verscheidenheid moet er bestaan. We blijven oog houden voor hetgeen verkeerd is gedaan, we mogen onze ogen niet sluiten voor het geweld dat door mensen is gepleegd ongeacht de ideologie of politiek die erachter zit. Ongerechtigheid moet altijd ontmaskerd worden.

Maar het laatste woord is aan de Liefde, zegt Paulus. In die geest willen we ook vandaag, bijna tachtig jaar na het einde van de vijandelijkheden en de gewelddadigheden van de Tweede Wereldoorlog in Europa en Azië, samen komen om te gedenken. We luisteren en zingen, we zijn stil en we bidden, we raken geëmotioneerd bij de verhalen. We zijn dankbaar dat we hier samen zijn om samen vooruit te kijken, omwille van de toekomst van de mensheid. De mens die niet gedenkt, heeft immers geen toekomst. Het is goed om als broeders en zusters samen te zijn, zegt Psalm 133. Het samenzijn verdiept onze broederschap over grenzen en kloven heen, die door gebeurtenissen gecreëerd kunnen worden. Therefore we are honoured to welcome today the Ambassador of Japan, His excellency mr Minami, together with his assistants Mr. Kageyama and Mrs. Nagasaki. Your Excellency, last year we welcomed your representative Mr Myochin. We are happy that today you can be present yourself to listen en to witness our healing commemoration.

Vandaag is er een gesprek over het Molukse verzet met gelegenheid tot vragen. Verder zijn de elementen als gebruikelijk. Ik heet dominee Zeth Mustamu van harte welkom om in gesprek te gaan met dominee Ad van Nieuwpoort. U bent bedienaar van het Woord en van de muziek. Uw favoriete lied Nella Fantasia heb ik beluisterd: een lied over vrije zielen die de hoop op vrijheid bewaren. Die hoop willen wij met u hier koesteren ondanks tegenslagen en vijandigheden, die we kunnen ervaren. We zijn blij dat u hier bent om met ons in gesprek te gaan. We zijn ook blij dat jij, Henriëtte, zo hersteld bent, dat je bij ons kunt zijn. Het is een lange weg geweest naar herstel. Ik ben blij met u allen, van welke herkomst dan ook. U bent hier gekomen bent om samen te gedenken. Ik wens ons allen een uur van bezinning, gebed en bemoediging. Een moment van hoop in een onrustige wereld van oorlog en spanningen. We weten hoe kostbaar het is om in vrede met elkaar te leven. De Liefde overwint alles.

Ad van der Helm.

Ridder in de orde van Oranje Nasssau

Op 13 juni 2023 is Ad van der Helm benoemd tot Ridder in de orde van Oranje Nassau. Minister president Mark Rutte heeft Ad toegesproken en het bijbehorende lintje opgespeld.

13 6 2023 Geridderd 02 Opspelden

13 6 2023 Geridderd 01 Toespraak Mark Rutte  13 6 2023 Geridderd 03 Woord van dank  13 6 2023 Geridderd 04 Poseren met Mark Rutte  13 6 2023 Geridderd 05 Het document=

CDJA congres, 9 december 2022: In volle vaart!

We zijn een beweeglijke natie: we houden van verandering en we gaan uit van de positieve gedachte dat verandering meestal verbetering inhoudt. Veranderlijkheid suggereert flexibiliteit en dat lijkt een goede moderne eigenschap. Panta Rhei, toegeschreven aan Heraclitus, is een populair beginsel dat past bij het moderne levensgevoel van de zich ontplooiende mens: uiteindelijk is alles in beweging en beweging is alles.

Onze samenleving heeft zich ontwikkeld van een solid society naar een liquid society (Bauman 2000). Dit lijkt mooi en lijkt ook allerlei mogelijkheden te bieden voor een open samenleving. In Nederlandse termen: het einde van de verzuiling betekent de emancipatie van het individu. Maar hierbij dienen kanttekeningen te worden geplaatst. Volgens Bauman is de liquid society een gevolg van liberaal consumentisme waar sociale verbanden het moeten afleggen tegenover het verlangen van het individu naar persoonlijk genieten. Emancipatie is doorgeschoten naar individualisme. “In volle vaart”, maar waar gaan we naar toe?

In verschillende onderzoeken is gemeten dat sinds de jaren zestig in de ontwikkeling van talen en literatuur het gebruik van het persoonlijk voornaamwoord ‘wij’ is afgenomen ten faveure van het woord ‘ik’: ‘ik‘ is met 40 % toegenomen en ‘wij’ met 10% afgenomen. We spreken vaker en liever over ‘ik’ dan over ‘wij’. Wanneer deze trend gekoppeld wordt aan de waarschuwing van Bauman, bevestigt dit het beeld dat mensen steeds minder gecommitteerd zijn aan elkaar en de samenleving gedereguleerd raakt. Dat we dit in de politiek ook zien, hoef ik jullie niet uit te leggen. De ‘wij’ partijen leggen het af tegen de ‘ik’ partijen. Paus Franciscus lijkt in de eerste tendens van beweeglijkheid mee te gaan als hij tijd prioritair acht boven plaats (Evangelii Gaudium 222-225): proces boven product, ontwikkeling boven identiteit, synodaal leiderschap boven autoritair leiderschap. Maar hij handhaaft uitdrukkelijk het ‘wij’ en benadrukt de collectieve verantwoordelijkheid gebaseerd op een christelijke antropologie, indachtig de visie van Levinas: ‘Ik en Gij’. Het individu is eenzaam en kwetsbaar. De mens wordt pas zichzelf dankzij de ander.

In Fratelli Tutti (2020) ontwikkelt de paus een visie op de samenleving waar het voor ieder mens essentieel is om in relatie met de ander te leven en zich verantwoordelijk te weten voor een ander. Een fundament vinden we bij Paulus in de Galatenbrief: ‘je bent geroepen om vrij te zijn’. Dat betekent niet je eigen begeerten volgen maar vreugde en voldoening vinden in de dienstbaarheid jegens de ander. “Want de naaste is als jezelf” (Galaten 5). Franciscus vertaalt dit politiek in H. 5 van Fratelli Tutti: moed en generositeit zijn basishoudingen voor een politicus/a. Concreet noemt hij verzet tegen populisme dat het begrip ‘volk’ misbruikt en tegen een vorm van liberalisme die de onderlinge verantwoordelijkheid van burgers ondergraaft. De paus ziet dat de politiek alleen niet de maatschappelijke problemen kan oplossen. Hij kritiseert de gebrekkige reactie op de economische crisis van 2008: men valt terug in oude patronen. Naast de noodzakelijke versterkte internationale samenwerking, onderstreept hij de noodzaak dat politici de kracht van verenigingen en maatschappelijke organisaties erkennen: subsidiariteit als instrument om solidariteit concreet gestalte te geven.

Voor jouzelf als lid van het CDJA mag je hier ook een persoonlijke opdracht in verstaan. We zijn hier met een klein gezelschap ten opzichte van de bijna 30% van de bevolking die compleet afgehaakt is van het politieke parlementaire systeem. En 70 % van de bevolking vindt dat politici het contact met gewone mensen zijn verloren. Vind je jezelf een serieuze politicus/a, zoek dan contact met die mensen en groepen die minder vanzelfsprekend zijn. Zij kunnen onverwachte bondgenoten worden. Vicinanza zegt Paus Franciscus regelmatig: dat slaat niet alleen op de goede onderlinge sfeer hier - die is ook nodig - maar ook op de nabijheid tot de vele andere mensen in de samenleving. De politicus/a heeft de opdracht de breuklijnen, die de afgelopen jaren genoegzaam beschreven zijn, te overbruggen. In volle vaart kun je daarop af gaan. Ik wens jullie daarbij veel creativiteit en inspiratie. Dank voor jullie aandacht.

Ad van der Helm, Leuven/Rotterdam, 9 december 2022