LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging Hoogfeest van Pinksteren – 5 juni 2022

Lezingen
Handelingen van de apostelen 2, 1-11
Psalm 104
Romeinen 8, 8-17
Johannes 14, 15-16.23b-26

Welkom
Welkom bij dit Hoogfeest van Pinksteren. We herademen met de Geest van Christus, die ons verbindt met elkaar, de adem die ons tot kerk maakt, tot één mensheid.

Aujourd'hui le souffle de vie de dieu donnera une nouvelle inspiration à nos vies et à nos actions.

Today we share our vision of a world where all people call each other brothers and sisters and that humanity takes up its responsibility against hatred, war, starvation and weaponry.

Wir glauben an eine Kirche, die Zeichen einer neuen Gesellschaft ist, in den Menschen die von Gottes Geist erfüllt sind und Werke der Barmherzigkeit vollbringen.

Condividiamo il nostro desiderio per un mondo in cui la carestia finisca e i bambini possano crescere in sicurezza.

A todos los que se sienten abandonados y rechazados, incomprendidos e invisibles, Dios les da nueva vida.

Laten we Pinksteren vieren in welke taal we ook spreken, laten we ons verdriet en onze teleurstellingen overwinnen en ons laten meenemen door de nieuwe Geest van Christus, die ons doet opstaan, die onze kerkgemeenschap kan vervullen, opdat allen de taal spreken van Gods barmhartigheid.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Als er iets spannends staat te gebeuren, houden we onze adem in. Als we schrikken, stokt onze adem in de keel. Het leven lijkt dan even stil te staan. Wat staat er te gebeuren met ons leven? Het zijn momenten waarop we ons leven niet meer als vanzelfsprekend zien: kwetsbaar door een bericht van ziekte of overlijden van een dierbare, of een bericht van oorlog die je eigen huis of eigen land bedreigt, of een maatregel waardoor je je eigen huis moet gaan verlaten. Stel je voor dat je je eigen stad en land moet ontvluchten! Miljoenen mensen hebben die beslissing moeten nemen. Dit soort berichten en beslissingen brengen ons uit ons levensevenwicht. Dan moeten we herademen om opnieuw ons evenwicht te vinden.

Daar gaat Pinksteren over: herademen om het leven weer op te pakken. De leerlingen van Jezus doen dat met elkaar, in een gemeenschap van vrienden die elkaar nooit meer willen loslaten. Dat hebben ze toen wel gedaan op die fatale dag die we Goede Vrijdag zijn gaan noemen. Niet dat het een fijne dag was, maar dat wat eruit voort is gekomen, mogen we als goed beschouwen. Uit die dag van verwarring en gebrokenheid is een nieuwe mens te voorschijn gekomen. Het is de verrezen Christus die de leerlingen na Pasen veertig dagen lang de weg gewezen heeft. Nu vandaag, Pinksteren, begrijpen de leerlingen dat zij zélf die nieuwe mens in zich dragen en dat in hen die nieuwe mens tot woorden en daden komt. Op die manier bouwen zij aan die nieuwe wereld die door God beloofd is en ooit gegeven zal worden. Zij hebben nu begrepen dat de verrijzenis hen zelf aangaat.

Vandaag komen de apostelen tot spreken met een nieuwe adem. Deze nieuwe adem is sterker dan het onderscheid in talen en culturen die de mensheid verdelen. We delen de mensheid immers graag op in groepen en categorieën, in groepen van mensen die ons meer nabij zijn en mensen meer op afstand, tussen vrienden en vijanden, tussen wij en zij. Vandaag hoort de wereld ons bidden in vele talen, maar dat is uiteindelijke dezelfde taal, de taal van Pinksteren. Dit Pinksterfeest is de kans om met een nieuwe adem elkaar te benoemen als broeders en zusters, om categorieën, onderscheidingen en zelfs vijandschap te overwinnen en de eenheid van de mensheid te hervinden. Daarom bidden we straks de voorbede in acht talen. Dat bidden geeft ons nieuwe adem.

In Christus leefde diezelfde adem. Maar anders dan bij ons mensen, was Hijzelf ook die Adem, die Geest. In Hem was meer aanwezig dan inspiratie en een religieus talent. Dat blijkt uit zijn leven: zijn woorden waren immers tegelijk daden. Het zijn scheppende woorden. “Sta op en loop.” “Ik wil, word rein”. “Lazarus, kom naar buiten!” Anders dan een beleidsnotitie van het pastoraal team of een beleidsnota van de regering, hebben de woorden van Jezus direct effect, omdat zij woorden van God zijn, woorden vervuld van de heilige Geest. Het is de scheppende Geest van de Vader die door Jezus’ woorden en gebaren handelt. Daar waar die Geest is, maakt duisternis plaats voor licht, daar maakt haat ruimte voor verzoening, oorlog wijkt voor vrede en uiteindelijk maakt de dood plaats voor leven.

Die adem van de verrezen Christus kan ons inspireren om te spreken en te bidden met woorden van verschillende talen. Er zijn ontelbaar veel talen. Er zijn dialecten en accenten. Talen zijn heel persoonlijk en toch kunnen we er mee communiceren. Er zijn talen die ons vriendelijk in de oren klinken en talen die misschien afstand of zelfs vijandschap oproepen. Maar als we spreken en bidden met de adem van de verrezen Heer dan zullen die talen ons niet meer verdelen. Als we beseffen dat al die talen uit één bron van Gods levensadem komen, zullen die verschillen niet meer verdelen, maar verbinden en samenbrengen. Dat is het doel van de diversiteit die we vandaag horen en zien. Dan wordt er één kerk zichtbaar, dan wordt er één mensheid zichtbaar. Dat is waar mensen naar verlangen en dat is de boodschap die we uitdragen.

We kunnen onze taal gebruiken om mensen uit een isolement te halen, om mensen gastvrij te onthalen en ons met hen te verbinden, ook al komen zij uit andere landen, talen, culturen en godsdiensten. Dan worden we van individu tot gemeenschap. Door die eenheid van ons als leerlingen, groeit er een nieuw bewustzijn van eenheid onder de volkeren. Dat is het getuigenis dat we vandaag afleggen, dat is Pinksteren, de oogst van Pasen. Met de leerlingen treden we vandaag naar buiten met één taal, Moge dat ons voortdurend inspireren om te blijven spreken en te handelen volgens Gods taal van liefde en eenheid.

Zalig Pinksteren! Amen

Homily seventh sunday of Easter, May 29th 2022 – Our Saviour Parish

Readings
Act of the Apostles 7, 55-60
Psalm 97
Apocalyps 22, 12-14.16-17.20
Gospel St. John 17, 20-26

Welcome
Happy to be here again! It is a unique Sunday. We are in between some joyful celebrations: Easter and Ascension have been celebrated, but Pentecost is not yet there. Jesus Christ has left the world and promised his presence by his Holy Spirit. But until now, it is just a promise. A future that we are waiting for. The disciples feel abandoned. They are waiting in fear and weakness together in the same room where they had the Last Supper. Of course they remember the chaos of that night. It started as a celebration of friendship and ended in turmoil: a night of betrayal and denial. Not a very happy memory! How to live with it?

Also in our lives friendships can be destroyed or forgotten. Have we been faithful to all our friends whom we met in our lives? Unfortunately not, and I must admit I know a few of them myself. A good excuse could be: sometimes there is too much friendship to follow up in one’s life. But aren’t people waiting for us, for a sign of friendship, commitment and care? Aren’t people out there waiting for our initiative?

In this absence of Christ and his Holy Spirit the lectures of today invite us to enter into the prayer of Jesus Himself. The gospel of St John offers us his words as an invitation to enter into prayer ourselves. Let this celebration also be a moment of prayer. Let us in a moment of silent prayer remember our forgotten and broken friendships.

Homily
Brothers and sisters, dear friends of the Lord,
Believing in God in our turbulent world of war, starvation, shootings of children is quite difficult. How to justify our trust in a Divine Providence while we see a humanity lost in despair? When we cannot protect our children from sick minds who themselves are victims of a mental illness. I believe any protection in our society or in our international geographical relations with the help of guns and arms of any kind is an illusion. In the end this will always end in catastrophes, as we see in Ukraine and in Texas. Apparently the leaders of the peoples do not have the leadership capacities that bring citizens and also nations together.

Whom can we trust? Why isn’t the world led by the goodness of the great majority of mankind? Why are we kidnapped by the evil elements in our society that are shortsighted and protecting personal interests and positions of power and wealth? The example of St Stephen today invites us to participate in his vision of the Triune God. It is not just a happy vision of a dying man. It is revealing the core of our belief: God the Father, who received his Son as his Right Hand, sends out his presence to us to inspire us to live in his Holy Spirit. This Spirit provides us an internal attitude that strengthens us to stay upright and faithful in our turbulent circumstances. It is not the world that will make us weak and unsecure, but the absence of an inspirational source that opens our mind for the vision of God. As long as we live through and by this Spirit we are reminded of our unity with God Himself who is the source and perspective of our lives. This spiritual attitude makes us pray for reconciliation and forgiveness even if the world finds it ridiculous. This prayer is our armament. Stephen did pray himself in memory of Christ on the cross: “Forgive them because they do not know what they do”. It seems to be a weak weapon, but the only one that will bring ultimate peace.

Jesus gives us the same example in his prayer during the last night of his life. It is a prayer of unity, of commitment to one another, a prayer of communion. Instead of a prayer destroying our enemies, or a prayer of protection against evil forces, Jesus leads us into a prayer of a church that knows she is called to be an example for the world. She is called to be an example of unity in a scattered world.

This calling is a high responsibility. We know how often members of the church, leaders, religious and priests and laypersons have violated this calling. But there are innumerable men and women who live their baptism as a source of unity and fraternity; the calling Fratelli tutti must come here to our minds. Pope Francis even discussed this fraternity with the Islamic world. The Declaration on human fraternity for world peace and living together with the Grand Imam from Egypt is reinforcing the powers in the world that can bring people and religions together.

The Pope is building bridges that many people are afraid of to take. Isn’t he selling out our Christian faith, people might ask? But I think he is responding to the prayer of Jesus himself that we heard in our gospel reading today. This unity will never be easy. Even the easy unity in our families and friends can also be damaged and destroyed, we know that of our own experience. Then still we feel the calling to restore as much as possible of these broken relationships and friendship: to transform a love relationship in some form of new friendship, or to take up again a friendship that was forgotten.

So also the more difficult unity among religions and cultures must be built up in the name of the One God who is father of all peoples and nations. Never forget that our profession of the faith in One God is the same time a responsibility to build up the unity in our world. Let us live and act with the vision of Saint Stephen in our hearts and minds: the One God wo offers the Spirit of Jesus Christ as a source of inspiration and action. May this help us to build bridges where other people only see distance. Amen

Verkondiging Hemelvaart, 26 mei 2022

Lezingen
Handelingen 1, 1-11
Psalm 47
Hebreeën 9, 24-28; 10, 19-23
Lucas 24, 46-53

Welkom
Welkom bij deze viering van het afscheid dat geen afscheid is. De blik van de leerlingen is op de hemel gericht, maar zij worden gecorrigeerd door de twee getuigen: zij wijzen hen op de wereld als hun werkterrein. Als zij de Heer weer willen ontmoeten, dienen zij hun blik te richten op deze wereld. Want daar toont Jezus zijn aanwezigheid: in de kleinen en de kwetsbaren en de uitgestotenen is de Heer aanwezig. De leerlingen en in hun voetspoor de kerken ontdekken dit door hun diaconale werk, hun caritas: het is de dienstbaarheid en de liefdadigheid die de kerk doet groeien. Beseffen we onze opdracht, dat dit het werkterrein is dat de Heer ons nalaat? Zijn erfenis is een opdracht. Ook vandaag bezinnen we op onze persoonlijke invulling van die opdracht.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Het zijn twee opvallende verschijningen in dit verhaal: het verhaal over de twee mannen in het wit in de Handelingen van de Apostelen, dat de Hemelvaart van Jezus vertelt. Zij zijn de sleutelfiguren in het verhaal dat de betekenis van dit afscheid verheldert. Zoals ik al zei in het welkomstwoord: dit afscheid is niet een afscheid, maar een mogelijkheid tot een nieuwe kennismaking. Wie zijn die twee? Zijn het engelen uit de hemel? Zijn het Mozes en Elia die zich wel vaker zich op de berg in de nabijheid van Jezus hebben laten zien?

De leerlingen hebben Jezus leren kennen in de drie jaar dat zij met hem door Galilea en Judea naar Jeruzalem trokken. Hij was het centrum van hun leven. Zij waren voortdurend op Hem gefocust, voortdurend gericht op zijn woorden en zijn handelen. De leerlingen komen er niet altijd goed vanaf in het evangelie: kleingelovige wankelmoedige leerlingen die op het moment suprême bijna allemaal afwezig zijn. Zij krijgen nu de immense opdracht om de wereld als hun werkterrein te beschouwen. Wonderlijk vertrouwen dat de Heer in hen heeft gesteld. Waarom denkt Hij dat deze opdracht in goede handen zou zijn van deze onzekere lieden?

We hebben gezien hoe Petrus en Paulus in de handelingen van de apostelen daadwerkelijk die ommekeer gestalte gaven. Zij zijn er zelf ook verbaasd over: hun woorden en daden in de naam van de verrezen Heer hebben een enorme uitwerking op mensen. Het is ook voor henzelf een ontdekkingstocht. Zij ervaren de Geest van Jezus als de drijvende kracht van hun leven. Alsof het niet uit henzelf komt, maar uit een bron die groter is dan zij zelf, een bron die ook niet zomaar weer opdroogt. Deze leerlingen zijn dus niet achter de geraniums blijven zitten mijmeren over de goede oude tijd met Jezus. Zij hebben daadwerkelijk de omslag gemaakt naar een nieuw bestaan: verkondigers van Jezus' Blijde Boodschap voor alle mensen. Pinksteren, dat we komende week vieren, is daar het beginpunt van.

De witte wachters zijn vandaag de aankondigers van die omslag: het kernpunt van het leven van de leerlingen is niet meer buiten hen gelegen, maar is bij hen zelf ingedaald. Het Evangelie draait om Jezus, maar in de Handelingen gaat het om de leerlingen zelf. Het is geen ánder verhaal, maar het tweede deel van een tweeluik. Het blijft het ene verhaal van God die naar mensen toekomt: eerst in Jezus en vervolgens in de leerlingen die door de Geest gedreven worden. Als zaad dat in de aarde is gezaaid, zijn de woorden van Jezus bij de leerlingen ingezaaid om ooit tot volle wasdom te komen. Maar daartoe moeten de leerlingen wel in gesprek met de wereld. Het woord in henzelf moet in de confrontatie met de wereld gaan groeien en tot wasdom komen.

Mooie woorden als gerechtigheid en vrede, woorden als solidariteit en verdraagzaamheid worden concreet in de relatie met mensen die onrecht lijden en die de oorlog ontvluchten, ze worden concreet in onze relatie met mensen die minder kansen en ruimte hebben dan wij en in de omgang met mensen die er een ander leven en andere gelovige overtuigingen op na houden dan wij.

Wij kunnen zelf ook de witte wachters zijn. Ook wij kunnen de mensen om ons heen wijzen op de concrete opdracht die we hebben om onze eigen wereld als ons werkterrein te zien. We zijn de boodschappers die voortdurend vragen aan mensen om zich niet te verschuilen achter mooie woorden of dure levensovertuigingen of politieke standpunten, maar hun te vragen: wat heb je voor de minste der zijnen gedaan? Heb je Hem herkend in de wereld waarin je leeft? Of denk je nog steeds dat Hij slechts naar de hemel is gegaan en zich daar verborgen houdt voor ons en dat wij simpelweg kunnen wachten tot Hij terugkeert?

Hij is al teruggekeerd en Hij wacht op een uitgestoken hand. Een hand van troost, een hand van hulp, een hand die draagt en bemoedigt. Hij verlangt handen die zegenen. Dat laatste gebaar van Jezus in het Lucas evangelie is immers een nalatenschap: kunnen wij elkaar zegenen? Kunnen wij anderen zegenen? Kunnen we hun de daadwerkelijke liefde betonen die de Heer ons heeft nagelaten? Dat is onze opdracht. Niets meer en niet minder. Amen