LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 21 augustus 2022, eenentwintigste zondag door het jaar

Lezingen
Jesaja 66, 18-21
Psalm 117
Hebreeën 12, 5-7.11-13
Lucas 13, 22-30

Welkom aan u allen
De deur van de kerk staat altijd ruim open voor mensen. We hebben de opdracht gastvrij te zijn, luisterend, ontvangend. Zet de deuren dus ruim open, van de kerk en van je hart. Volgens het evangelie vandaag kan zo’n ruime toegang wel eens het verkeerde signaal zijn: er mag van mensen wel wat gevraagd worden om het Koninkrijk binnen te gaan. Is dat niet tegenstrijdig? Het evangelie en het leven als christen is niet vrijblijvend: het vraagt een gastvrije houding, inzet, liefdadigheid.

Met de toegenomen spanningen in onze samenleving is het de vraag of we alert genoeg zijn om te zien waar mensen in de problemen komen en waar we kunnen helpen. Zijn we dat als kerk? Zijn wij dat als gelovigen? Wat weten we van de mensen om ons heen, hun moeilijkheden en tegenslagen? Laten we ons hart onderzoeken en ons afvragen of we onze eigen deuren openhouden voor anderen.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer
Jezus is onderweg naar Jeruzalem. Op verschillende plekken in het evangelie presenteert Hij zich uitdrukkelijk als pelgrim. Dat betekent dat Hij niet op weg is naar een geografische bestemming, maar dat deze bestemming vooral een geestelijk perspectief is. We weten dat de stad Jeruzalem hem niet zal verwelkomen: na het aanvankelijke enthousiasme van Palmzondag zullen alle deuren voor hem gesloten worden, tot en met de deuren van het leven: Jeruzalem wordt het toneel van zijn lijden en sterven. Jeruzalem wordt de plek waar ieders gezindheid duidelijk wordt: Farizeeën en Schriftgeleerden kiezen de kant van de Romeinen. De leerlingen blijven in verwarring achter. Een aantal vrouwen blijft wel trouw tot onder het kruis, met Johannes. En enkele leerlingen bewijzen Hem de laatste eer. De mooie woorden van Jezus blijken in Jeruzalem minder gemakkelijk na te volgen dan het in het lieflijke Galilea leek. Er blijft weinig over van zijn grote en brede beweging van het Koninkrijk van Liefde voor alle mensen. Het vraagt blijkbaar veel van leerlingen om de deuren daadwerkelijk open te houden. De deuren die Jezus heeft geopend voor verschoppelingen, uitgestotenen, bezetenen en armen worden door vele vijandige krachten weer gesloten. Wij houden in onze tijd en in onze samenleving ook van open en ruime deuren: gemak dient de mens, laagdrempelige toegang, automatische deuren: tekenen van gastvrijheid en van een sfeer waar mensen zich welkom weten. Dat is ook ons droombeeld van de kerk en van het koninkrijk Gods. Vandaag tempert Jezus die verwachting: het is een weerbarstige opdracht om die deuren open te houden.

De spanningen die we nu in de samenleving meemaken, rond stikstof, rond koopkracht, rond een falende overheid, brengen ons bij de vraag of we verantwoordelijk genoeg zijn voor de naaste. We dachten dat we onze samenleving goed hadden ingericht en dat iedereen een voldoende ruim netwerk van opvang had. Maar we moeten constateren dat dit niet zo is: mensen slapen op straat in de open lucht, mensen kunnen hun rekeningen niet betalen, jonge gezinnen hebben moeite om hun leven op te starten met een juiste woning en betaalbare opvang voor hun kinderen, ouderen zien op tegen het ouder worden en vragen zich af of er voldoende zorg zal zijn. Er zijn steeds meer deuren die dicht lijken te gaan. Het is een gewetensonderzoek waartoe Jezus ons vandaag oproept: welke deuren houden we voor de ander open?

De paradox van de lezingen van vandaag is dat in de profetie van Jesaja de glorie en de heerlijkheid van de Heer voor iedereen zichtbaar en bereikbaar lijkt te zijn, terwijl die openheid in het evangelie lijkt te verdwijnen: je moet er moeite voor doen om binnen te komen, een smalle deur die voor weinigen toegankelijk is. Wat is de sleutel om die tegenstelling te begrijpen? Wat wil Jezus nu: wil hij wel of niet dat vele mensen zijn Koninkrijk bereiken?

Het beeld van het Koninkrijk wordt hier bijgesteld: het is niet een toetreden tot een pretpark, of een vakantiepark. Het is een manier van leven die keuzes vraagt, een leven dat getekend wordt door de Geest van Christus. Als we voor anderen deuren willen openen, als we elkaar willen helpen om de weg naar geluk en vrede te vinden, zal dat slechts kunnen met gebruik van waarden als solidariteit, bescheidenheid en soberheid, een leven waar we gericht blijven op de naaste en niet alleen op ons eigen belang. Onze samenleving met open deuren staat onder druk en we kunnen niet slechts naar anderen wijzen om die deuren open te houden en problemen op te lossen.

Het doel van Jezus' prediking is dat Gods liefde voor iedereen bereikbaar is, maar Hij vraagt zijn leerlingen om in hun eigen leven van die liefde getuigenis af te leggen, in woord en daad, in overtuiging en in daadkracht. Het is aan ons om deuren te openen en ruimte te scheppen. Dat gaat niet vanzelf, maar dat is onze opdracht. In die zin is de poort voor ons als leerlingen smal, maar het is onze opdracht de deuren van Gods liefde open te houden. Amen.

Verkondiging 24 juli 2022, zeventiende zondag door het jaar

Lezingen
Genesis 18, 20-32
Psalm 138
Kolossenzen 2, 12-14
Lucas 11, 1-13

Welkom aan u allen
Hebben we tijd voor gebed? Wat is het beste moment voor het gebed? Vroeg in de ochtend of midden op de dag? Alle religies zien door het gebed een dagelijks ritme. Door de dag heen is zijn er momenten van aandacht voor de aanwezigheid van de Eeuwige. Je tilt je leven op naar zijn aanwezigheid. Je stemt je bestaan af op zijn bestaan. Past jouw leven nog in zijn rijk? Wat doe je met je dagelijkse brood: kun je dat nog delen met anderen? En vergeving? Is het nog niet inmiddels tijd geworden om je vijanden te vergeven? Gebed is niet alleen een smeekgebed in de richting van de eeuwige, maar ook een spiegel voor je eigen leven. Kunnen we ons eigen leven ook opnieuw kritisch bezien? Jezus’ gebed kan misschien God veranderen, maar het kan ook onszelf veranderen. Laten we daar eerst maar eens mee beginnen en laat deze eucharistie een uur van gebed zijn.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer
Het gebed is met liefdadigheid het meest kenmerkende element van het leven van de gelovige mens. Een gelovige die niet bidt is als een verdorrende boom, als een drooggevallen bedding van een rivier. Iemand die niet bidt, wordt arrogant, zelfgenoegzaam en voelt zich niet meer aangesproken door de noden van de naaste.

Voor het gebed van vandaag is solidariteit een wezenlijk onderdeel. Het gebed van Abraham is niet voor zichzelf en zijn gezondheid, niet voor een gezonde zwangerschap van zijn echtgenote Sara die al op leeftijd is. Het gebed van Abraham betreft vandaag de verdorven stad Sodom. Abraham had ook kunnen zeggen dat aan deze stad geen woorden meer vuil gemaakt hoeven te worden, dat Lot, die daar is gaan wonen, zijn eigen keuzes gemaakt heeft en daarvan nu de consequenties moet dragen met zijn familie en ten onder moet gaan met deze stad die door wangedrag ten ondergang gedoemd is. Nee, zo is het niet. Abraham wil hem en zijn familie redden door zijn gebed. Omwille van Lot en zijn familie wil hij de hele stad redden. Het zijn eigenlijk onderhandelingen met God. Op voet van grote vertrouwelijkheid wordt het gesprek, het gebed gevoerd met God. Zo mogen we dus bidden: spreken met God in grote vrijmoedigheid en vertrouwelijkheid. Durf het maar aan: open je hart en leg alles wat er leeft voor aan de Eeuwige, die het verborgene van ons hart al kent, voordat we het zelf hebben uitgesproken.

Solidariteit komt ook terug bij de twee voorbeelden van Jezus vandaag in het evangelie. De vriend die opstaat, voorziet zijn vriend van eten: het onbescheiden aandringen werkt niet averechts, maar roept solidariteit op. En zo geeft de vader zijn kinderen wat ze nodig hebben. Zij zullen niet door hem teleurgesteld worden. Solidariteit is een karaktertrek van God. Vanaf de eerste openbaringen in het Oude Testament in Genesis en Exodus laat God merken dat het lijden van de mens Hem raakt en ontroert en tot ingrijpen aanzet. In deze wereld, onze werkelijkheid waar het kwade lijkt te heersen en waar het hart van mensen voortdurend wordt bedreigd en bedorven, is er ook ruimte voor de Geest van God die de werkelijkheid ten goede wil keren. Gods Rijk is niet een koninkrijk van alleenheerschappij, een monarchie waar de burgers naar de pijpen van een koning of een keizer moeten dansen. Gods rijk is de ruimte waar ook de mens tot zijn/haar recht mag komen. Er is geen concurrentie tussen God en mensen. Integendeel, Gods rijk is een rijk van solidariteit en onderlinge vrede.

Als wij bidden om Gods rijk van solidariteit en vrede, betekent dit dat we bidden om een andere wereld. Waarop is die wereld gebaseerd? Paulus vertelt ons het fundament van dit gebed. Het is de kracht van God die in ons woont. Het is de kracht van de verrijzenis. Door de boosheid en de onbehouwenheid van de mens is Jezus ten onder gegaan, maar door de kracht van de Liefde is Christus opgestaan. Daarom is ons gebed altijd gefundeerd op Christus zelf. Onze gebeden in de kerk en hopelijk ook uw persoonlijke gebed eindigt altijd met de zinsnede: ‘Door Christus, onze Heer.’ Dat is niet zomaar een formule, maar het herinnert ons aan de bron van gebed. Het is de Geest van Christus die in ons leeft en ons tot bidden aanzet.

De slotzin van het evangelie maakt ons duidelijk dat deze Geest ons helpt om net als Abraham op voet van vertrouwelijkheid met God om te gaan. Het maakt ons duidelijk dat die Geest er een is van solidariteit. Het is de Geest van God die ons opent voor de naaste zodat ons gebed ook op de naaste gericht is. Daarmee wordt ook duidelijk gemaakt dat deze Geest ons transformeert. Als gebed Gods solidariteit openbaart, dan mogen we ook ervaren dat in ons gebed God zich met ons solidair verklaart en ons ook nabij kan zijn in ellende en nood. Laten we daarom in vrijmoedigheid het gebed bidden dat Jezus ons geleerd heeft. Straks, vlak voordat we de communie ontvangen, maar ook in ons dagelijkse persoonlijke gebed. Als wij bidden om Gods rijk van solidariteit en vrede, zal de Geest van Christus ons de wegen kunnen laten zien om aan dat rijk mee te bouwen. Amen.

Homily July 17th 2022, sixteenth Sunday in ordinary times

Genesis 18, 1-10
Psalm 15
Colossians 1, 24-288
Luke 10, 38-42

Welcome to all of you,
In this summer period, people try to liberate themselves form the everyday routine. Holiday does not automatically mean that we have to travel and take planes or cars to move around the globe. Although, I suppose many of you ae longing to travel because you want to go back to you families. Maybe by Covid this was not possible for a long period. But we also have alternatives to spend a holiday period, if traveling is not possible. Holiday also means a form of retreat, to choose another perspective of your life, to decide to follow another rhythm en pace in your activities.

In the encounter of the biblical stories of today there is deeper mystery that is revealed to Abraham and Sarah and to Martha and Mary. It is the encounter that reveals the presence of the Divine. This presence we also celebrate today in this eucharist. So this eucharist is not separated from our daily lives, but it wants to open us to understand and experience the presence of the Divine in our own lives. Let us listen to the biblical stories and understand them as a message to ourselves today.

Homily
Brothers and sisters, friends of the Lord,
The events in our society are passing by in a turbulent pace. We have seen the world changing because of the war in Eastern Europe. We understand how the United States January last year were on the brink of a coup d’état. Some political leaders in East and West have thrown off their masks and showed their real faces. They are led by their desire for power and domination of others. Populist leadership can be tempting for so many people, that it frightens me.

We understand that our level of consumption and our capitalist economic system is demolishing our ecological system. It is not capable of creating a balance of justice for all people in our society. In spite of all efforts, the gap between the rich and the poor in our societies is growing, on a national level and on a global scale. There is much panicking in our society. Groups are opposed to one another. This creates aggression and fear. People are desperate to be heard and to be understood. The movements that have changed our society, like Black Lives Matter and MeToo, the demonstrations by farmers, reveal the uncertainty that reigns in our society and in our hearts.

These turbulent times demand action, a new political strategy, reforms in our institutions, political, economic. And also our church needs reforms in order to reach out and get the message of the gospel to the people who are longing for this message of fraternity, solidarity, justice, mercy. The reform initiatives of pope Francis are finally achieving some results: fundamental changes in the Roman curia occur.

Before we come to action, we need a moment of reflection, a moment of contemplation. That is what the scriptures are telling us today. Both Abraham and Mary need a moment of silent contemplation to understand who is present in their tent and house so in their lives. In our eagerness to come to action, like Martha, we tend to overlook an essential aspect of it all. That is the heart of the matter: the source out if which we take our inspiration, the energy for life itself. We can be so busy making strategies, projects and plans that we forget the sources that nourish us in our mind and soul. We must realize we are not our own source. We are built up by the creative presence of God. We have not made ourselves, we are created by the source of eternal love, by God Himself. We receive our identity from this source. By the encounter with the creative Spirit of the Lord, our lives can have a decisive renewal. The only way to overcome the crisis in our society and the crises in our lives, is to carry in ourselves the presence of Gods Holy Spirit, especially in periods of uncertainty and suffering.

St Paul today shows us that he is not afraid of suffering. This is not a popular message. It is not something that we can simply say to other people: “You must persevere in your suffering, one day life will be better.” This is not the message of Paul. His message is that Christ lives in us. What does this mean? The crucial aspect of Christ is the resurrection. The resurrection is the evidence that the presence of God’s love is stronger than death and hatred. The perfection that the disciples of Christ must try to achieve, is not a moral perfection, but a life full of the Spirit of God, full of this desire for fraternity, solidarity, justice and mercy. If this source is flowing in our hearts and minds and souls, if we can use the proper evangelical words Christ has given to us, we can be a stronger Martha. We will avoid losing ourselves in practical solutions for everything, but first of all we will have our own harts converted, so that the hearts of others are converted as well. A new society cannot flourish, if hearts are closed in themselves, if we demand that others give the solutions to our problems. We have to build an new society as children of God our Father and Creator, so as brothers and sisters. We are in this together, we have to share this one world. So we have to share also this source of the presence of love in our lives. So let us combine Mary and Martha, and find a balance between contemplation and action. In this way we can be a source of inspiration for others, also in our turbulent society of today. Amen.