LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging zesde dag inspiratiereis Assisi 2019

Vandaag vieren we Cosmas en Damianus, patronen van gezondheid. Zij waren al bedreven in chirurgische zaken. Ze konden snijden en amputeren, maar ze konden lichaamsdelen er ook weer aanzetten. Soms moet je in je leven afscheid nemen, maar soms moet je iets nieuws toevoegen.

Het evangelie gaat over de confrontatie van Herodes met het evangelie. Het is een confrontatie die uiteindelijk weinig oplevert. Herodes is misschien van goede wil, maar het komt bij hem niet tot wasdom en levert geen vruchten op. Herodes kent Johannes de Doper. U kent het verhaal: Johannes wijst als strenge profeet Herodes op zijn overspelig gedrag. Als represaille wordt hij gevangen gezet. Toch sluimert in het hart van Herodes het goede: hij luisterde immers graag naar Johannes, maar hij valt in de valkuil van zijn eigen ambitie en machtspositie. Als Salomé ten overstaan van zijn gasten om zijn hoofd vraagt, kan hij dit niet weigeren. Tenminste, zo voelt hij dat. De relatie met zijn gasten is voor hem belangrijker dan het leven van Johannes de Doper.

Vandaag klinkt het verlangen van Herodes om Jezus te ontmoeten. Dat gaat pas gebeuren aan het einde van het evangelie, wanneer Jezus gevangen is genomen. Hij wordt door Pilatus naar Herodes gestuurd, omdat Jezus uit Galilea komt. Maar die ontmoeting wordt een teleurstelling. Jezus acht hem geen woord waardig. Wonderlijk misschien omdat Jezus altijd contact zoekt met zondaars, maar in dit geval beseft Hij dat er geen oprechte openheid voor het evangelie is.

Wat Herodes ontbreekt, is het besef waar de profeet Haggai van spreekt, het besef dat zijn leven ondanks de fraaie buitenkant één grote ruïne is, gebaseerd op overspel en machtsspel. Het is een façade die hij heeft opgetrokken, van een koning die het Joodse volk verdedigt tegen de Romeinen. Helaas moet hij erkennen dat hij zijn identiteit te grabbel gegooid heeft. Zijn geloof is slechts buitenkant, hij heeft geen keuze gemaakt, hij is een opportunist, hij is wankelmoedig en heeft zich laten meenemen door de beproeving. Zijn macht en aanzien zijn hem meer waard dan zijn overtuiging.

Wij zoeken als pelgrims een gezond evenwicht. Wij kunnen ons niet losmaken van onze tijd, ons werk, onze leefwereld, maar dat betekent niet dat ons geloof buitenkant is. Wat houden we vast als kern? Voedsel is de sleutel. Zoals gezondheid alles te maken heeft met de juiste voeding, heeft ook geloven te maken met voldoende geestelijk voedsel. Een bedevaart is zulke voeding. Bijbellezing, kerkbezoek, gesprekken en werken van barmhartigheid zijn ook zulk voedsel. Mogen wij door goed geestelijk voedsel groeien in geloof. Amen

Verkondiging eerste dag inspiratiereis Assisi 2019

Thema: pelgrimage

We zijn vertrokken. We hebben ons huis, ons leven achter ons gelaten. We zijn even een weekje op onszelf. Ook voor de echtparen onder ons: neem ook de tijd voor jezelf; gun jezelf de ruimte om anders naar je leven te kijken. Wat hebben we losgelaten? Wie hebben we losgelaten? Pelgrimage is bewust kiezen voor een tussenperiode waarin je dat wat achter je ligt, bewust loslaat, en uitdrukkelijk de onzekerheid kiest over wat komen gaat. Natuurlijk weten we de komende dagen heel goed waar we naar toe gaan. Het programma is duidelijk. Maar in de pelgrimage houden we alles open voor wat we beleven en ervaren, open voor de mensen die we ontmoeten.

Franciscus' leven is ook zo'n pelgrimage geweest, misschien niet zelf gekozen, maar het werd hem gegeven. Hij werd na een gevecht tussen de steden van Italië gevangen gehouden en bleef daar een jaar tot hij werd vrijgekocht door zijn rijke vader. Welke gevangenschap herkennen wij? Gevangen in geschiedenis, gevangen in een situatie, gevangen door fysieke beperkingen of door geestelijke trauma's?

Franciscus ontdekte dat hij door zijn situatie op een spoor was gezet dat hij niet wilde: de rijke bourgeois zoon die zijn vader wel zou opvolgen. Maar zijn onrust ging dieper, zijn zoeken ging verder. Die weg die voor hem uitgestippeld lag, was voor hem een gevangenis. Dat was een akelige ontdekking. Dit deed hem denken aan Christus in Gethsemane. Kan dit lijden niet aan mij voorbijgaan? Een zeer menselijke vraag en een zeer oude vraag, misschien wel een eeuwige vraag. Allemaal krijgen we deze vraag op enig moment op ons bord in het lijden van onszelf, het lijden van anderen. Voor Franciscus is zijn gevangenschap een dubbele gevangenschap. Hij beseft dat hij vast zit in de gevangenschap van de verwachtingen van zijn vader, maar zijn daadwerkelijke situatie als krijgsgevangene maakt dat hij dat niet kan waarmaken. Hij kan niet die fantastische ridder zijn die hij zich gedroomd had en ook niet die fantastische handelaar waarvan zijn vader gedroomd had.

Het lijden dat we meedragen kan ook een gevangenschap zijn. We denken dat daar niet aan te ontkomen is, maar het lijden is geen noodlot. We zien dat aan Franciscus en aan Christus zelf. Franciscus spiegelt zich aan Christus, maar die wordt ook niet door het lijden bepaald. De opstanding die we vandaag vieren - het is zondag - leert ons dat de mens niet samenvalt met zijn lijden. Als we ons spiegelen aan Christus dan kunnen wij ook die gevangenschap van het lijden loslaten. Dat betekent niet dat het lijden voorbij is, of gemakkelijk wordt, maar wel dat dat lijden niet meer ons innerlijk, de kern van ons leven raakt. Het paradoxale van de stigmata van Franciscus is dat het lijkt of hij het lijden van Jezus in zich opneemt, maar hij dat in het besef van de verrijzenis doet.

Pelgrimage is de weg naar innerlijke vrede. De eerste stap vandaag is de gevangenschap onder ogen zien, het lijden onder ogen zien. Net als Franciscus weten we dat God dit ziet en een andere weg voor ons bedoeld heeft. Het is aan ons die weg te ontdekken. Amen

Verkondiging 24e zondag door het jaar, 15 september 2019, vormelingen

Lezingen
Exodus 32, 7-11.13-14
Psalm 51
Timotheüs 1, 12-17
Lucas 15, 1-10

Welkom aan jullie, komende vormelingen van de parochie Maria Sterre der Zee, uit alle geloofsgemeenschappen afkomstig. Welkom aan je ouders en andere familieleden en andere parochianen.

De kerk loopt meestal achter bij de samenleving, maar bij het vormsel loopt ze vooruit op wat komen gaat: je weg naar volwassenheid, je weg naar het maken van eigen keuzes, je weg naar het bouwen van je eigen leven. Je krijgt de komende maanden een extra handvat om die weg in te slaan. Het is de Geest van God zelf die over je zal komen. De bisschop zal jullie de handen opleggen en flink bestrijken met heilige geurige olie. Zal je dat gaan voelen? Tja, dat hebben we niet in de hand. We doen ons best om jullie zoveel mogelijk open te stellen voor wat dan gaat gebeuren, je ouders, de mensen van de parochie willen je als het ware aankleden met alles wat nodig is om die gave van de Geest te ontvangen. De voorbereiding is erop gericht dat je meer van het verhaal van Jezus leert begrijpen; dat je meer weet over wat Hij vertelde, wat Hij deed, waarom zijn eerste leerlingen zich bij Hem aansloten en waarom ze na zijn dood en opstanding besloten om met de kerk door te gaan.

Zie het als een ontdekkingstocht waarbij je ook ontdekt dat je niet alleen gaat, maar met je leeftijdsgenoten, en nog veel anderen en ook dat je deel bent van een grote beweging van mensen. We bidden God dat Hij jullie en jullie ouders zal begeleiden en inspireren.

Homilie
Broeders en zusters, vormelingen,
Wat heb je nodig om bij een team te horen? Als je tweeëntwintig voetballers rond ziet rennen hoe kun je ze dan uit elkaar houden? Je moet een eigen kleur hebben, een eigen naam. En stel je voor dat je met je team in een grote mensenmassa opgaat en elkaar kwijtraakt. Kun je je dan voorstellen dat je blij bent iemand van je team terug te vinden? Je hoort bij een team omdat dat bij de spelregels hoort, maar ook word je een team omdat je er samen voor gaat om te winnen. Je hebt samen een doel: je wilt plezier, maken, je wilt winnen en als iemand niet goed meekomt in het team, dan hoop je dat de anderen ook voor hem/haar inspringen. Hier merk je al: het ene team is het andere niet. Er zijn teams die alleen voor de winst gaan en je hebt teams die alleen maar voor de gezelligheid gaan. Er zijn teams waar de leden naar elkaar luisteren en met elkaar plezier maken en teams waar competitie en prestatie de boventoon voeren. Bij wat voor team wil jij horen? Welk team is het meest effectief? Waar ligt het goede evenwicht? Dat zoek je met elkaar.

Je kunt de kerk ook met een team vergelijken. Ook dit team kent een eigen kleur: het is het rood van de liefde, het rood van de Geest, het rood van bloed, het rood van je eigen hart. Met de voorbereiding op het vormsel leer je dit team beter kennen en kun je beslissen wat je voor dit team wilt betekenen. Wat is het eigenlijk voor een team? In het team dat we als kerk vormen, hebben we een inspiratiebron in het evangelie: een goede boodschap voor de mensen dat liefde en geluk mogelijk zijn. God is er ooit mee begonnen en heeft ons de weg gewezen om daarmee door te gaan. Die weg lezen we in het verhaal van Jezus.

Het verhaal dat we vandaag horen past bij de voorbereiding op het vormsel: niemand kan gemist worden! Ook jullie niet, vormelingen, en jullie ouders niet, en jullie broers en zussen niet. Net als in een team dat niet kan gaan spelen als de helft thuis blijft, zal onze samenleving verstarren en doodlopen als wij thuis blijven zitten, als we denken dat anderen de problemen wel zullen oplossen, misschien de regering of je ouders of de paus of nog erger: God. Dan wordt het niets met onze wereld.

Het gaat dit team niet om zichzelf: de kerk bestaat niet voor zichzelf, maar zij bestaat om de wereld te helpen om liefdevol te zijn. Kan de wereld dat niet zelf? Inderdaad, de wereld heeft mensen nodig die laten zien dat die liefdevolle en vriendschappelijke wereld mogelijk is. Er moeten mensen zijn die daaraan herinneren opdat de mensen in de wereld niet voortdurend met zichzelf bezig zijn, met hun werk, met geld verdienen, met succesvol zijn, met amusement, leuk hoor en belangrijk, maar die helpen de wereld niet veel verder.

Het verhaal van vandaag vertelt van God die als een teamleider opzoek is naar zijn ontbrekende teamleden. God ziet zijn team graag compleet en telkens als hij weer een teamlid gevonden heeft, breekt er vreugde uit in de hemel. Het aardige van het team is dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt. De tweede lezing maakt dat duidelijk. Het eerste team van Jezus was naar menselijke maatstaf een stelletje ongeregeld. De verdeeldheid was dus als het ware al ingebakken. Paulus zelf, die de tweede brief heeft geschreven, was eerst een grote tegenstander van de leerlingen van Jezus, Hij hoorde als het ware bij het andere team, met andere kleuren en een andere slogan, maar Paulus heeft het nieuwe team omarmd en heeft daarmee het geluk gevonden, want met dat team kon hij de wereld aan, met dat team zag hij de wereld met ogen vol liefde en barmhartigheid. Hij zag overal de liefde te voorschijn komen. Tot zo’n team kun je ook gaan horen door het vormsel. Het is een team dat het rood van de liefde draagt, niet alleen voor je vrienden, maar voor alle mensen die je ontmoet. Vandaag beginnen we met de opbouw van dat team en ik wens jou veel succes. Amen.