LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 17 april 2014, Witte Donderdag

Lezingen
Exodus 12, 1-14
Psalm 116
1 Korinthiërs 11, 23-26
Johannes 13, 1-15

Welkom
bij deze bijzondere avond. Het Pasen van de Heer is begonnen. God komt ons het meest dichtbij in het lijden en sterven van zijn Zoon. Dat lijden neemt vanavond een aanvang aan de tafel waar niets gewoon is. Het wordt een avond die anders is dan alle anderen: de vriendschap en de trouw van de leerlingen kraken aan alle kanten, het pesachmaal dat de leerlingen vieren krijgt een ander karakter doordat de schaduw van Jezus’ dood dreigend over de tafel hangt, de Meester Jezus gaat bij al zijn vrienden langs en wast hun de voeten, een feestelijke maaltijd wordt een bedrukte afscheidsmaaltijd met dreiging van verraad en verloochening.

Toch is het feest omdat de Heer juist nu een teken geeft waarin Hij ons nooit verlaat. De eucharistie en het priesterschap zijn geschenken van Christus aan de kerk zodat we altijd zijn aanwezigheid kunnen vieren. Al heeft Hij ons verlaten, Hij laat ons nooit alleen. Hij heeft zijn leven gegeven en tot in onze dagen geven mensen hun leven voor hun geloof, voor hun overtuiging, zoals pater van der Lugt en vele anderen die niet zo bekend zijn. Hun levensoffer zal vruchten dragen door het levensoffer van Christus dat we vanavond vieren. Laten we in moeilijke tijden beseffen dat God trouw blijft.

Lees meer

Verkondiging 13 april 2014, Palm- en Passiezondag

Lezingen
Mattheüs 21, 1-11
Jesaja 50, 4-7
Psalm 22
Filippenzen 2, 6-11
Mattheüs 26, 14-75. 27,1-66

Intocht
Vandaag betreden we de heilige stad Jeruzalem. We begeven ons te midden van de mensen en groepen die zich rondom Jezus opstellen. Sommigen bejubelen Hem, anderen hebben ontzag voor Hem, weer anderen zijn bang voor Hem en er is een groep die Hem uit de weg wil ruimen. Wij staan om Hem heen als leerlingen van vandaag, maar voelen ons soms net zo onzeker als die twaalf leerlingen. Zij zijn voor het merendeel eenvoudige mannen uit Galilea die door de aanblik van de grote heilige stad Jeruzalem overweldigd worden. We beginnen vandaag met het gejubel: er is een nieuwe koning in aantocht, zingen de mensen. Ze weten maar half hoe waar dit is en beseffen niet hoe anders dit goddelijk koningschap is. Wij zegenen de palmen om met de mensen te juichen over deze koning die ons leven heeft veranderd. Deze koning voert ons naar het nieuwe Jeruzalem. Laten wij Hem volgen en niet bevreesd zijn voor wat zal volgen. We gaan met vreugde en met kracht en vertrouwen op de goedheid van de Heer die ons allen uitnodigt om met Hem mee te gaan.

Homilie
Slachtoffers van geweld blijven meestal onbekend. Er zijn enkele namen die in de publiciteit komen en die even de harten van de mensheid beroeren. Daarna wordt de aandacht weer gericht op het alledaagse, op de nieuwe trends van amusement, op de zorgen voor de economie, voor ons geld en goed, op de verwikkelingen van de vaak machteloze politiek. Mensen kunnen hun aandacht niet lang bij het leed van onderdrukking en geweld houden.

Vrijdagavond was er een gebedsavond in Amsterdam in het teken van de vervolgde christenen. De avond werd georganiseerd door Kerk in Nood. Er werden verhalen verteld van families en jonge mensen die geconfronteerd werden met geweld en de dood van broers, kinderen, gezinnen, het verhaal van de pater Jezuïet die sinds de jaren zeventig in Syrië werkte.

Telkens roept zo’n verhaal nieuwe emotie op, verdriet, machteloosheid, woede, opstandigheid. Namen die roepen om een gebaar, die smeken om een gebed, die verlangen naar licht. De eenvoudige gebaren van die avond in Amsterdam - een kaars bij het Sacrament en een gebed aan de voet van het altaar - lijken machteloze gebaren. Toch geloven wij dat Gods goede Geest door dit gebed de mensheid niet zal verlaten. Daarom blijven we bidden en namen noemen, al wordt de rij nog zo lang. Het lijden van onbekende mensen is niet minder omdat zij niet bekend zijn. Getallen van slachtoffers zeggen maar zo weinig, het zijn de verhalen van de individuele doden die ons ontroeren en beroeren. In de ogen van pater van der Lugt zien we hun ogen en herkennen we de gelaatstrekken van al die mensen. Daarin zien we de ogen van de hele lijdende mensheid.

Vandaag op Palmzondag en tijdens de hele Goede Week gedenken we het lijden van Christus. Zijn naam, die wij door het doopsel met ons meedragen, verbindt ons - of we het willen of niet - met alle mensen die net als Hij onderdrukt en vervolgd worden, vermoord en gedood, soms op gruwelijke wijze.

De dood van Christus herinnert ons aan onze machteloosheid. Wanneer de mens aan zichzelf is overgeleverd, dan verdwijnt het licht. Dan is de vrede flinterdun, zo dun als het eigen belang. Dan is liefde kortstondig, niet meer dan een gelegenheidsemotie. Dan lijkt het leven niets bijzonders meer waard te zijn.

Christus herinnert ons echter aan ons fundament in God dat ons leven waardevol en betekenisvol maakt. In het herdenken van het lijden van Christus vragen wij God om ons niet te verlaten in de confrontatie met het lijden van vandaag, met het lijden van de mensen van nu. We denken aan christenen, maar ook aan andere mensen van goede wil die om hun overtuigingen en meningen en om wie zij zijn vervolgd worden. Dat is onze opdracht, hun namen te noemen, en voor deze namen een licht te ontsteken. Gods Liefde maakt dat zij niet tevergeefs gestorven zijn. Christus is hen voorgegaan en brengt hen tot de verrijzenis. Wij bidden dat wij hen mogen volgen.

Amen

Verkondiging 6 april 2014, vijfde zondag van de veertigdagentijd

Welkom
Welkom aan u allen hier aanwezig en welkom aan allen die via de TV met ons verbonden zijn. Vlak voor Pasen worden we geconfronteerd met de dood van een goede vriend van Jezus. Lazarus is gestorven en Jezus deelt het verdriet van de zussen. In hun gesprek met Hem, wordt duidelijk dat God anders dan wij naar het leven kijkt. Een mens gaat nooit verloren, maar zal in Gods handen zijn. Lazarus krijgt een nieuwe kans om met zijn zussen vanuit dit geloof te leven. Een bijzonder verhaal voor onze grote groep dopelingen van Pasen: zij zullen een onderpand van eeuwig leven ontvangen.

Wij die om hen heen staan en met hen de weg naar Pasen gaan, beseffen dat we geroepen zijn dit nieuwe en volle leven van Christus uit te dragen en de wereld te tonen dat we leven uit Gods onmetelijke liefde. Laten we bidden om Gods ontferming.

Homilie
De opwekking van Lazarus is de generale repetitie voor Pasen. Het verhaal van de opwekking van Lazarus bevat vele verwijzingen naar Jezus' eigen begrafenis en verrijzenis: de zware steen, de windsels en de zweetdoek, de link naar de zalving van Jezus door Maria. Jezus huivert zelfs bij de aanblik van dit graf. Hij beseft hoe nabij zijn eigen einde is. De dood is in dit verhaal echt dood. De grote steen ligt voor het graf gerold en de dode riekt al, zegt Marta. De derde dag is echt voorbij!

Zoals bij de lange lezingen van de afgelopen zondagen, ligt het accent van het verhaal vooral op het gesprek dat door de betrokkenen gevoerd wordt. Het wonder is wel de kern, maar krijgt pas betekenis en diepgang door de uitleg van Jezus. Pas door het geloofsgesprek wordt de waarheid aan het licht gebracht die aan het wonder ten grondslag ligt. Het is vandaag de waarheid over dood en leven. Wat is dood en wat is leven?

Het verhaal van Ezechiël vertelt dat de bestemming van de mens niet het graf is, maar de vruchtbare grond van Israël, het beloofde land. Een mens is meer dan botten, pezen en spieren, hersenen en zenuwen. De mens is geest, geschapen door de Vader, geroepen door Christus en vervuld van Gods eigen heilige Geest. De initiatiesacramenten die we hebben ontvangen, doopsel, vormsel en eucharistie verwijzen naar de drie-ene God: de Vader heeft ons in het doopsel de belofte van eeuwig leven gedaan, de heilige Geest vervult ons in het vormsel met de levensadem van God en Christus roept ons steeds op om te delen in het mysterie van zijn lijden, sterven en opstanding in de Eucharistie.

Onze geloofsleerlingen zullen dit in de Paasnacht heel persoonlijk ervaren en wij die met hen optrekken naar Pasen mogen ons eigen geloof vernieuwen. Leven betekent in het evangelie leven met God, vertrouwen in zijn Zoon. De Goede Week met het drama van het lijden en sterven van Christus hoeft ons geen angst in te boezemen, want het eeuwige leven is sinds het doopsel al in ons. Het lijden van de wereld, het lijden van mensen om ons heen of van onszelf, kan pijnlijk en verdrietig zijn. Maar het zal ons niet klein krijgen. Het lijden zal ons niet het zwijgen opleggen. Als wij de stem van Jezus in ons geheugen prenten: “Lazarus kom naar buiten”, kunnen wij dit verstaan als een oproep aan ons eigen adres: “Mens, kom naar buiten. Verlaat de doodse duisternis van deze wereld en laat het licht van Christus je beschijnen.”

Als wij over twee weken een paaskaarsje in de hand houden, ontstoken aan het licht van Christus, horen wij opnieuw de stem van Christus die ons tot leven roept. Hij heeft Lazarus en Martha en Maria de weg van de verrijzenis en het leven gewezen. Hij nodigt ons uit om te delen in het leven dat de Vader Hem geschonken heeft. Dat is de vreugde van het geloof, de vreugde van het evangelie.

Amen