LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 26 juni 2022, dertiende zondag door het jaar

Lezingen
I Koningen 19, 16b.19-21
Psalm 16
Galaten 5, 1.13-18
Lucas 9,51-62

Welkom
Welkom aan u allen. Profeten zijn dragers van een boodschap die weinigen willen horen. Ze staan op tegen gevestigde machten en laten een boodschap horen die door God geïnspireerd is. We kijken met bewondering naar hen: zowel naar de profeten van het Oude Testament, zoals Elia en Elisa die vandaag voorbij komen, als Paulus die vandaag tegen de Galaten tekeer gaat. Zolang zij op afstand staan, kunnen we bewondering hebben. Maar als zij dichterbij komen en ons vragen om zelf die boodschap uit te dragen, wordt het lastiger. De profeten zijn niet geïnteresseerd in de populariteit van hun boodschap. Maar zij willen wel dat de boodschap blijft klinken als zij er zelf niet meer zijn.

Zijn wij hun opvolgers? Bij onze doop zijn we gezalfd, net als de priesters, profeten en koningen van het Oude Testament. We kregen chrisma op ons hoofd, olie die ons de geur van Christus geeft. Is dat werkelijk zo? Wat is dan die geur die we verspreiden? Waaraan merken mensen dat we in de profetische voetsporen van Christus gaan? Bezinnen we ons op de opdracht die we van Jezus meedragen in ons eigen leven.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer
Opvolging is voor alle leiders een kwetsbaar moment: hoe en wanneer zal ik mijn leiderschap overdragen? Sommigen denken: wanneer zal Queen Elisabeth nu eens aftreden (dat zal niet gebeuren, voorspel ik u, niet formeel tenminste). Er gaan geruchten over een mogelijk aftreden van paus Franciscus (al evenmin serieus, denk ik, al is dat om andere redenen). Onze koning is vast blij dat zijn dochter dit jaar meegaat in de koets naar de Troonrede: een belangrijke stap naar de opvolging. Wie een bedrijf heeft of een stichting, is ook bezorgd over de toekomst: wie gaat het overnemen? Zal mijn opvolger/opvolgster wel in mijn voetsporen gaan en dezelfde idealen en doelen nastreven die ik zelf altijd hoog heb gehouden? Opvolging is een kwetsbaar moment en dat wordt met procedures en formaliteiten omgeven. Wat al die procedures proberen te beschermen is het vertrouwen dat het goed komt en dat de boodschap of de visie van het bedrijf of de stichting in goede handen is bij degene die de scepter overneemt. Ouders kunnen dat ook hebben wanneer ze hun kinderen opvoeden: “zullen ze wel onze ideeën overnemen?” Natuurlijk wil je ze vrij laten, maar als ze jouw ideeën en idealen achter zich laten als minder inspirerend of waardevol, is dat toch een teleurstelling. Ouders voelen zich kwetsbaar bij het opvoeden van hun kinderen.

Elia zit met hetzelfde probleem. Hij heeft bij God aangegeven dat hij de grenzen van zijn kunnen heeft bereikt en liever zijn opdracht en dus zijn leven teruggeeft aan God. Hij wil liever sterven. God is voor hem geen zachtaardige therapeut die zegt: “Doe het maar rustig aan.” Integendeel: Hij zet Elia in een hogere versnelling: “Je moet je erfenis veilig stellen. Je geestelijke erfenis wel te verstaan.” Zo komen we bij het verhaal van vandaag waar Elia zijn leerling Elisa uitkiest als opvolger en meteen een enorm commitment vraagt: niet aarzelen, maar doen!

Paulus is al evenmin zachtaardig. Hij schrijft: “Als jullie onderling ruzie blijven maken, vergeet het dan maar, dan kun je de boodschap van het evangelie niet dienen!” De leden van de gemeente zullen een andere wijze moeten vinden om met meningsverschillen om te gaan. Dat kan niet door elkaar te “bijten en te klauwen”, maar door samen te zitten, te luisteren en te praten, totdat er consensus is. Niet mijn mening is leidend, maar de Heilige Geest!

Wij zijn de kerk van vandaag, de geloofsgemeenschap van Christus in onze tijd. Paulus spreekt tot ons en bevraagt ons: wat heb je gedaan met de vrijheid die het evangelie je heeft geschonken? Het doopsel heeft ons vrijgemaakt: niet de gebruiken en gewoonten van de wereld zijn het vertrekpunt, waar mensen elkaar naar het leven staan, maar een samenleving waar mensen elkaar vast houden, koesteren en met liefde bejegenen. Onze kerkgemeenschap is geroepen om in de problemen van onze tijd een steentje bij te dragen opdat de samenleving niet uit elkaar valt. Wij gaan niet akkoord met de enorme spanningen die we zien tussen boeren en milieuliefhebbers, tussen ondernemers en mensen die opkomen voor de kwetsbaren – en zo kan ik wel even doorgaan. Daar is immers geen gesprek meer, geen inlevingsvermogen, geen meedenken in oplossingen voor de ander.

Het begrip vrijheid dat Paulus verkondigt in de voetsporen van Jezus is niet de grootst mogelijke autonomie, niet een soort vakantievrijheid: als ik naar Schiphol wil moet dat vandaag ook gebeuren. Niet de vrijheid waar het ‘ik’ centraal staat, maar waar de keuze is gemaakt om te leven als ware het Rijk Gods al begonnen. We leven hier met de droom van Gods wereld in ons hart en we willen zo vaak als mogelijk en zo lang als mogelijk vanuit dat perspectief, die droom, spreken en handelen. We geloven dat tegenstellingen overwonnen kunnen worden. We geloven dat vijanden zich kunnen verzoenen. We geloven dat duivelse krachten van boosheid en geweld kunnen worden bestreden met de ware Liefde. Ook Jezus nodigt zijn opvolgers uit om in die droom te gaan staan en vanuit die droom te leven en te handelen. Hij formuleert het zo: we gaan naar Jeruzalem. Ga je mee op die weg? Dan zul je een andere wereld kunnen zien. Dat vraagt een andere blik, een ander hart en andere ogen en misschien wel een andere manier van geloven. Dat is de lijn tussen de drie lezingen: Elia, Paulus en Jezus vragen van hun opvolgers om met een andere blik te kijken. Dat geldt evenzeer voor ons vandaag: Weet dat je de droom van het Rijk in je draagt? Die ligt niet meer alleen bij onze voorgangers, de apostelen en de leiders. Die ligt ook in ons hart en in onze woorden en daden. Zijn we ons daarvan bewust? Laten we leven uit dat bewustzijn en de Geest van God vragen ons daarbij te inspireren. Amen.

Verkondiging Hoogfeest van Pinksteren – 5 juni 2022

Lezingen
Handelingen van de apostelen 2, 1-11
Psalm 104
Romeinen 8, 8-17
Johannes 14, 15-16.23b-26

Welkom
Welkom bij dit Hoogfeest van Pinksteren. We herademen met de Geest van Christus, die ons verbindt met elkaar, de adem die ons tot kerk maakt, tot één mensheid.

Aujourd'hui le souffle de vie de dieu donnera une nouvelle inspiration à nos vies et à nos actions.

Today we share our vision of a world where all people call each other brothers and sisters and that humanity takes up its responsibility against hatred, war, starvation and weaponry.

Wir glauben an eine Kirche, die Zeichen einer neuen Gesellschaft ist, in den Menschen die von Gottes Geist erfüllt sind und Werke der Barmherzigkeit vollbringen.

Condividiamo il nostro desiderio per un mondo in cui la carestia finisca e i bambini possano crescere in sicurezza.

A todos los que se sienten abandonados y rechazados, incomprendidos e invisibles, Dios les da nueva vida.

Laten we Pinksteren vieren in welke taal we ook spreken, laten we ons verdriet en onze teleurstellingen overwinnen en ons laten meenemen door de nieuwe Geest van Christus, die ons doet opstaan, die onze kerkgemeenschap kan vervullen, opdat allen de taal spreken van Gods barmhartigheid.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Als er iets spannends staat te gebeuren, houden we onze adem in. Als we schrikken, stokt onze adem in de keel. Het leven lijkt dan even stil te staan. Wat staat er te gebeuren met ons leven? Het zijn momenten waarop we ons leven niet meer als vanzelfsprekend zien: kwetsbaar door een bericht van ziekte of overlijden van een dierbare, of een bericht van oorlog die je eigen huis of eigen land bedreigt, of een maatregel waardoor je je eigen huis moet gaan verlaten. Stel je voor dat je je eigen stad en land moet ontvluchten! Miljoenen mensen hebben die beslissing moeten nemen. Dit soort berichten en beslissingen brengen ons uit ons levensevenwicht. Dan moeten we herademen om opnieuw ons evenwicht te vinden.

Daar gaat Pinksteren over: herademen om het leven weer op te pakken. De leerlingen van Jezus doen dat met elkaar, in een gemeenschap van vrienden die elkaar nooit meer willen loslaten. Dat hebben ze toen wel gedaan op die fatale dag die we Goede Vrijdag zijn gaan noemen. Niet dat het een fijne dag was, maar dat wat eruit voort is gekomen, mogen we als goed beschouwen. Uit die dag van verwarring en gebrokenheid is een nieuwe mens te voorschijn gekomen. Het is de verrezen Christus die de leerlingen na Pasen veertig dagen lang de weg gewezen heeft. Nu vandaag, Pinksteren, begrijpen de leerlingen dat zij zélf die nieuwe mens in zich dragen en dat in hen die nieuwe mens tot woorden en daden komt. Op die manier bouwen zij aan die nieuwe wereld die door God beloofd is en ooit gegeven zal worden. Zij hebben nu begrepen dat de verrijzenis hen zelf aangaat.

Vandaag komen de apostelen tot spreken met een nieuwe adem. Deze nieuwe adem is sterker dan het onderscheid in talen en culturen die de mensheid verdelen. We delen de mensheid immers graag op in groepen en categorieën, in groepen van mensen die ons meer nabij zijn en mensen meer op afstand, tussen vrienden en vijanden, tussen wij en zij. Vandaag hoort de wereld ons bidden in vele talen, maar dat is uiteindelijke dezelfde taal, de taal van Pinksteren. Dit Pinksterfeest is de kans om met een nieuwe adem elkaar te benoemen als broeders en zusters, om categorieën, onderscheidingen en zelfs vijandschap te overwinnen en de eenheid van de mensheid te hervinden. Daarom bidden we straks de voorbede in acht talen. Dat bidden geeft ons nieuwe adem.

In Christus leefde diezelfde adem. Maar anders dan bij ons mensen, was Hijzelf ook die Adem, die Geest. In Hem was meer aanwezig dan inspiratie en een religieus talent. Dat blijkt uit zijn leven: zijn woorden waren immers tegelijk daden. Het zijn scheppende woorden. “Sta op en loop.” “Ik wil, word rein”. “Lazarus, kom naar buiten!” Anders dan een beleidsnotitie van het pastoraal team of een beleidsnota van de regering, hebben de woorden van Jezus direct effect, omdat zij woorden van God zijn, woorden vervuld van de heilige Geest. Het is de scheppende Geest van de Vader die door Jezus’ woorden en gebaren handelt. Daar waar die Geest is, maakt duisternis plaats voor licht, daar maakt haat ruimte voor verzoening, oorlog wijkt voor vrede en uiteindelijk maakt de dood plaats voor leven.

Die adem van de verrezen Christus kan ons inspireren om te spreken en te bidden met woorden van verschillende talen. Er zijn ontelbaar veel talen. Er zijn dialecten en accenten. Talen zijn heel persoonlijk en toch kunnen we er mee communiceren. Er zijn talen die ons vriendelijk in de oren klinken en talen die misschien afstand of zelfs vijandschap oproepen. Maar als we spreken en bidden met de adem van de verrezen Heer dan zullen die talen ons niet meer verdelen. Als we beseffen dat al die talen uit één bron van Gods levensadem komen, zullen die verschillen niet meer verdelen, maar verbinden en samenbrengen. Dat is het doel van de diversiteit die we vandaag horen en zien. Dan wordt er één kerk zichtbaar, dan wordt er één mensheid zichtbaar. Dat is waar mensen naar verlangen en dat is de boodschap die we uitdragen.

We kunnen onze taal gebruiken om mensen uit een isolement te halen, om mensen gastvrij te onthalen en ons met hen te verbinden, ook al komen zij uit andere landen, talen, culturen en godsdiensten. Dan worden we van individu tot gemeenschap. Door die eenheid van ons als leerlingen, groeit er een nieuw bewustzijn van eenheid onder de volkeren. Dat is het getuigenis dat we vandaag afleggen, dat is Pinksteren, de oogst van Pasen. Met de leerlingen treden we vandaag naar buiten met één taal, Moge dat ons voortdurend inspireren om te blijven spreken en te handelen volgens Gods taal van liefde en eenheid.

Zalig Pinksteren! Amen

Homily seventh sunday of Easter, May 29th 2022 – Our Saviour Parish

Readings
Act of the Apostles 7, 55-60
Psalm 97
Apocalyps 22, 12-14.16-17.20
Gospel St. John 17, 20-26

Welcome
Happy to be here again! It is a unique Sunday. We are in between some joyful celebrations: Easter and Ascension have been celebrated, but Pentecost is not yet there. Jesus Christ has left the world and promised his presence by his Holy Spirit. But until now, it is just a promise. A future that we are waiting for. The disciples feel abandoned. They are waiting in fear and weakness together in the same room where they had the Last Supper. Of course they remember the chaos of that night. It started as a celebration of friendship and ended in turmoil: a night of betrayal and denial. Not a very happy memory! How to live with it?

Also in our lives friendships can be destroyed or forgotten. Have we been faithful to all our friends whom we met in our lives? Unfortunately not, and I must admit I know a few of them myself. A good excuse could be: sometimes there is too much friendship to follow up in one’s life. But aren’t people waiting for us, for a sign of friendship, commitment and care? Aren’t people out there waiting for our initiative?

In this absence of Christ and his Holy Spirit the lectures of today invite us to enter into the prayer of Jesus Himself. The gospel of St John offers us his words as an invitation to enter into prayer ourselves. Let this celebration also be a moment of prayer. Let us in a moment of silent prayer remember our forgotten and broken friendships.

Homily
Brothers and sisters, dear friends of the Lord,
Believing in God in our turbulent world of war, starvation, shootings of children is quite difficult. How to justify our trust in a Divine Providence while we see a humanity lost in despair? When we cannot protect our children from sick minds who themselves are victims of a mental illness. I believe any protection in our society or in our international geographical relations with the help of guns and arms of any kind is an illusion. In the end this will always end in catastrophes, as we see in Ukraine and in Texas. Apparently the leaders of the peoples do not have the leadership capacities that bring citizens and also nations together.

Whom can we trust? Why isn’t the world led by the goodness of the great majority of mankind? Why are we kidnapped by the evil elements in our society that are shortsighted and protecting personal interests and positions of power and wealth? The example of St Stephen today invites us to participate in his vision of the Triune God. It is not just a happy vision of a dying man. It is revealing the core of our belief: God the Father, who received his Son as his Right Hand, sends out his presence to us to inspire us to live in his Holy Spirit. This Spirit provides us an internal attitude that strengthens us to stay upright and faithful in our turbulent circumstances. It is not the world that will make us weak and unsecure, but the absence of an inspirational source that opens our mind for the vision of God. As long as we live through and by this Spirit we are reminded of our unity with God Himself who is the source and perspective of our lives. This spiritual attitude makes us pray for reconciliation and forgiveness even if the world finds it ridiculous. This prayer is our armament. Stephen did pray himself in memory of Christ on the cross: “Forgive them because they do not know what they do”. It seems to be a weak weapon, but the only one that will bring ultimate peace.

Jesus gives us the same example in his prayer during the last night of his life. It is a prayer of unity, of commitment to one another, a prayer of communion. Instead of a prayer destroying our enemies, or a prayer of protection against evil forces, Jesus leads us into a prayer of a church that knows she is called to be an example for the world. She is called to be an example of unity in a scattered world.

This calling is a high responsibility. We know how often members of the church, leaders, religious and priests and laypersons have violated this calling. But there are innumerable men and women who live their baptism as a source of unity and fraternity; the calling Fratelli tutti must come here to our minds. Pope Francis even discussed this fraternity with the Islamic world. The Declaration on human fraternity for world peace and living together with the Grand Imam from Egypt is reinforcing the powers in the world that can bring people and religions together.

The Pope is building bridges that many people are afraid of to take. Isn’t he selling out our Christian faith, people might ask? But I think he is responding to the prayer of Jesus himself that we heard in our gospel reading today. This unity will never be easy. Even the easy unity in our families and friends can also be damaged and destroyed, we know that of our own experience. Then still we feel the calling to restore as much as possible of these broken relationships and friendship: to transform a love relationship in some form of new friendship, or to take up again a friendship that was forgotten.

So also the more difficult unity among religions and cultures must be built up in the name of the One God who is father of all peoples and nations. Never forget that our profession of the faith in One God is the same time a responsibility to build up the unity in our world. Let us live and act with the vision of Saint Stephen in our hearts and minds: the One God wo offers the Spirit of Jesus Christ as a source of inspiration and action. May this help us to build bridges where other people only see distance. Amen