LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 14 april 2024, derde zondag van Pasen

Lezingen
Handelingen 3, 13-15.17-19
Psalm 4
1 Johannes 2, 1-5A
Lucas 24, 35-48

Woord van welkom
Welkom op deze derde zondag van Pasen. In een onzekere wereld zijn wij geroepen getuigen te zijn. Getuigen van een hoop die voorbij de realiteit van iedere dag wijst. De realiteit is een dreiging van escalatie in de wereld waarbij opnieuw onschuldigen slachtoffer worden. Wanneer zal die oorlog ons bereiken? We baseren onze hoop op de paasboodschap die ten diepste een paaservaring is. Ons geloof is gebaseerd op een ontmoeting tussen de leerlingen en de verrezen Heer. Die ontmoeting herhalen wij in de viering van de eucharistie. Hier horen we het woord van Jezus: vrede. Hier delen we zoals de Emmaüsgangers onze levensverhalen en onze levensgebeurtenissen. Hier delen we het brood en de wijn. Zij zijn het tastbare teken dat de Heer leeft. Laten we beseffen dat God hier aanwezig is om ons tot getuigen te maken.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
De onzekerheid van de leerlingen is ontroerend en herkenbaar. Wie zou zomaar zeker durven bevestigen dat hij de Heer ontmoet en Jezus herkend heeft? De leerlingen houden de deuren en ramen gesloten uit angst. Zij vrezen dat zij misschien hetzelfde lot moeten ondergaan als hun vermoorde rabbi Jezus. De wereld waarin zij leven, ervaren zij als vijandig en negatief. Zij voelen zich slachtoffer van de gebeurtenissen. Onbegrepen door de Farizeeën en Schriftgeleerden van hun tijd. Heel herkenbaar voor onze tijd waarin de keuze om katholiek te zijn en zo mogelijk wekelijks naar de kerk te gaan, niet echt begrepen wordt door de eigen omgeving.

Vandaag dringt Jezus door de muren van hun scepsis, angst en ongeloof heen en spreekt het krachtige woord ‘vrede!’ De ontmoeting met de Verrezene is sterker dan de duisternis van het ongeloof. De hele Paastijd van veertig dagen tot aan Hemelvaart gaat over die vraag: wat doet de ontmoeting met de verrezen Heer met de leerlingen? Jezus is getransformeerd door de dood heen, Hij is door het lijden aan het kruis naar het ware leven overgegaan. Nu is het aan de leerlingen om getransformeerd te worden. Van leerlingen naar getuigen, van onzekere mensen naar apostelen die een keuze gemaakt hebben. De ontmoetingen waarvan de evangelieverhalen vertellen, laten zien dat het telkens de leerlingen zijn, die een verandering doormaken. Terwijl Pasen zelf over Jezus gaat, gaat de Paastíjd over de verandering bij de leerlingen.

De vraag die onder de lezingen van deze weken ligt, is de vraag wat geloven nu daadwerkelijk betekent. Wat heeft een mens nodig om te zeggen: ik geloof! Wat we zien gebeuren is dat de leerlingen durven kiezen: de ontwikkeling van de periode van net na Pasen, de evangelielezing, naar de periode na Pinksteren, de eerste lezing, laat de verandering zien van een Petrus die zich opsluit, naar een Petrus die met overtuiging durft te spreken van de kracht van de Naam van Jezus die hij gebruikt. Hij schaamt zich niet meer. Hij durft zichzelf te verdedigen tegenover de autoriteiten. Vandaag durft hij zelfs te spreken van vergeving in de richting van degenen die Jezus gedood hebben. Zij hebben dit uit onwetendheid gedaan. De Petrus vóór Pinksteren zou die keuze nog niet gemaakt durven hebben. Nu lopen we ook zelf het risico in die fase te blijven hangen. De leerlingen net na Pasen koesteren hun twijfels. Zij nemen genoegen met een aarzelende en voorzichtige manier van leven. Dat is ook voor onszelf heel herkenbaar: want hoe zeker voelen we in ons geloof? Als mensen duidelijk kiezen, lijken ze anderen uit te sluiten. Als je niet kiest, dan roep je ook geen verzet op en geen tegenwerking. Dan houd je alle opties open. Iemand die niet kiest, kan zich veilig verschuilen. Dat lijkt heel slim te zijn en een verstandige strategie, ook voor de tijd waarin we leven.

Pinksteren zal daarentegen een einde maken aan dat schuilen. Als de leerlingen op Pinksteren de wind van Gods aanwezigheid hebben ervaren en het vuur van zijn heilige Geest bij elkaar hebben gezien, dan zijn als het ware de muren van het huis om hen heen weggevallen. Dan is als het ware de wereld een open huis geworden, waar zij overal die werkzaamheid van de Geest ervaren. Dan durven zij te spreken. Dat is het dilemma van de kerk: we hebben in het verleden als kerk heel duidelijke taal gesproken. Lang niet altijd was het handelen van de kerk in overeenstemming met dat spreken.

Paus Franciscus bouwt daarom aan een luisterende kerk: luisteren naar de samenleving, luisteren naar mensen in de marge, luisteren naar mensen die anders niet gehoord worden. Maar dat laat onverlet dat we als kerk ook een boodschap voor de wereld hebben. Zijn wij getuigen om die boodschap in woord en daad uit te dragen? Getuigen van een boodschap van leven tegen de dood in, een boodschap van hoop in een duistere wereld? De Heer roept ons om zulke getuigen te zijn, geen onzekere en voorzichtige mensen die alleen met een groot voorbehoud en slagen om de arm durven spreken van geloof. Moge ook ons handelen daarvan getuigen: dat we beleven wat we verkondigen en verkondigen wat we beleven. Moge de Geest van de Verrezen Heer ons daartoe inspireren. Amen