LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 24 juli 2022, zeventiende zondag door het jaar

Lezingen
Genesis 18, 20-32
Psalm 138
Kolossenzen 2, 12-14
Lucas 11, 1-13

Welkom aan u allen
Hebben we tijd voor gebed? Wat is het beste moment voor het gebed? Vroeg in de ochtend of midden op de dag? Alle religies zien door het gebed een dagelijks ritme. Door de dag heen is zijn er momenten van aandacht voor de aanwezigheid van de Eeuwige. Je tilt je leven op naar zijn aanwezigheid. Je stemt je bestaan af op zijn bestaan. Past jouw leven nog in zijn rijk? Wat doe je met je dagelijkse brood: kun je dat nog delen met anderen? En vergeving? Is het nog niet inmiddels tijd geworden om je vijanden te vergeven? Gebed is niet alleen een smeekgebed in de richting van de eeuwige, maar ook een spiegel voor je eigen leven. Kunnen we ons eigen leven ook opnieuw kritisch bezien? Jezus’ gebed kan misschien God veranderen, maar het kan ook onszelf veranderen. Laten we daar eerst maar eens mee beginnen en laat deze eucharistie een uur van gebed zijn.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer
Het gebed is met liefdadigheid het meest kenmerkende element van het leven van de gelovige mens. Een gelovige die niet bidt is als een verdorrende boom, als een drooggevallen bedding van een rivier. Iemand die niet bidt, wordt arrogant, zelfgenoegzaam en voelt zich niet meer aangesproken door de noden van de naaste.

Voor het gebed van vandaag is solidariteit een wezenlijk onderdeel. Het gebed van Abraham is niet voor zichzelf en zijn gezondheid, niet voor een gezonde zwangerschap van zijn echtgenote Sara die al op leeftijd is. Het gebed van Abraham betreft vandaag de verdorven stad Sodom. Abraham had ook kunnen zeggen dat aan deze stad geen woorden meer vuil gemaakt hoeven te worden, dat Lot, die daar is gaan wonen, zijn eigen keuzes gemaakt heeft en daarvan nu de consequenties moet dragen met zijn familie en ten onder moet gaan met deze stad die door wangedrag ten ondergang gedoemd is. Nee, zo is het niet. Abraham wil hem en zijn familie redden door zijn gebed. Omwille van Lot en zijn familie wil hij de hele stad redden. Het zijn eigenlijk onderhandelingen met God. Op voet van grote vertrouwelijkheid wordt het gesprek, het gebed gevoerd met God. Zo mogen we dus bidden: spreken met God in grote vrijmoedigheid en vertrouwelijkheid. Durf het maar aan: open je hart en leg alles wat er leeft voor aan de Eeuwige, die het verborgene van ons hart al kent, voordat we het zelf hebben uitgesproken.

Solidariteit komt ook terug bij de twee voorbeelden van Jezus vandaag in het evangelie. De vriend die opstaat, voorziet zijn vriend van eten: het onbescheiden aandringen werkt niet averechts, maar roept solidariteit op. En zo geeft de vader zijn kinderen wat ze nodig hebben. Zij zullen niet door hem teleurgesteld worden. Solidariteit is een karaktertrek van God. Vanaf de eerste openbaringen in het Oude Testament in Genesis en Exodus laat God merken dat het lijden van de mens Hem raakt en ontroert en tot ingrijpen aanzet. In deze wereld, onze werkelijkheid waar het kwade lijkt te heersen en waar het hart van mensen voortdurend wordt bedreigd en bedorven, is er ook ruimte voor de Geest van God die de werkelijkheid ten goede wil keren. Gods Rijk is niet een koninkrijk van alleenheerschappij, een monarchie waar de burgers naar de pijpen van een koning of een keizer moeten dansen. Gods rijk is de ruimte waar ook de mens tot zijn/haar recht mag komen. Er is geen concurrentie tussen God en mensen. Integendeel, Gods rijk is een rijk van solidariteit en onderlinge vrede.

Als wij bidden om Gods rijk van solidariteit en vrede, betekent dit dat we bidden om een andere wereld. Waarop is die wereld gebaseerd? Paulus vertelt ons het fundament van dit gebed. Het is de kracht van God die in ons woont. Het is de kracht van de verrijzenis. Door de boosheid en de onbehouwenheid van de mens is Jezus ten onder gegaan, maar door de kracht van de Liefde is Christus opgestaan. Daarom is ons gebed altijd gefundeerd op Christus zelf. Onze gebeden in de kerk en hopelijk ook uw persoonlijke gebed eindigt altijd met de zinsnede: ‘Door Christus, onze Heer.’ Dat is niet zomaar een formule, maar het herinnert ons aan de bron van gebed. Het is de Geest van Christus die in ons leeft en ons tot bidden aanzet.

De slotzin van het evangelie maakt ons duidelijk dat deze Geest ons helpt om net als Abraham op voet van vertrouwelijkheid met God om te gaan. Het maakt ons duidelijk dat die Geest er een is van solidariteit. Het is de Geest van God die ons opent voor de naaste zodat ons gebed ook op de naaste gericht is. Daarmee wordt ook duidelijk gemaakt dat deze Geest ons transformeert. Als gebed Gods solidariteit openbaart, dan mogen we ook ervaren dat in ons gebed God zich met ons solidair verklaart en ons ook nabij kan zijn in ellende en nood. Laten we daarom in vrijmoedigheid het gebed bidden dat Jezus ons geleerd heeft. Straks, vlak voordat we de communie ontvangen, maar ook in ons dagelijkse persoonlijke gebed. Als wij bidden om Gods rijk van solidariteit en vrede, zal de Geest van Christus ons de wegen kunnen laten zien om aan dat rijk mee te bouwen. Amen.