LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging derde zondag van Pasen, 1 mei 2022

Lezingen
Handelingen 5, 27-32.40b-41
Psalm 30
Openbaring 5, 11-14
Johannes 21, 1-19

Welkom
Welkom op deze nieuwe zondag van Pasen, een ontmoeting met de verrezen Heer. Het bemoedigt ons, wanneer we lezen dat zelfs de apostelen moeite hebben om de Heer te herkennen. Ze zien Hem staan aan de oever van het meer, maar ze weten niet wie Hij is. Terwijl zij toch een paar jaar met Hem hebben opgetrokken, herkennen zij Hem niet. Pas wanneer de vangst overvloedig is, herkent een van hen de vreemdeling als de Verrezen Christus. Ze herkennen Hem niet aan zijn uiterlijk, maar aan zijn daden.

Het is voor de mens van onze tijd erg ingewikkeld om de Heer te herkennen. Wie heeft Hem nog nodig? Het is ook geen kwestie van nodig hebben, maar een kwestie van rijkdom en perspectief. Wie Christus herkent, ontdekt enorme mogelijkheden voor zijn/haar leven. Deze ontdekkingen leiden tot een nieuw begin, omdat de herkenning van de Heer een roeping en een opdracht is. Laten we ons openstellen voor de ontmoeting met de levende Heer.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Hardheid duikt op vele manieren op in onze wereld en in onze eigen samenleving. De oorlog tussen Oekraïne en Rusland is natuurlijk vreselijk, maar we dienen ook onder ogen te zien, hoe weinig eerbied en respect er tussen mensen is in onze eigen samenleving. Regelmatig zijn we getuigen hoe ook in ons eigen land mensen elkaar kwetsen, of achteloos met elkaar omgaan, zonder te beseffen welke sporen dit bij anderen nalaat.

We kennen de discussie over een bepaald tv programma, maar ook de problemen bij de nationale politie met de problemen van suïcide. Onze westerse samenleving doet zich vaak voor als behoeder van vrijheid en liberalisme, maar ondertussen kunnen we het niet verdragen als onze welvaart beperkt wordt. Er is weinig weerbaarheid of incasseringsvermogen. Er zijn dus genoeg zaken om ons zorgen over te maken.

In deze harde context klinkt een stem die ons troost biedt en uitzicht geeft op een andere wereld die mogelijk is. De stem van het evangelie van vandaag laat de vraag horen waar het allemaal om draait. Het is een vraag die te weinig gesteld wordt. Het is de vraag naar de liefde: kunnen we liefde opbrengen voor elkaar? Dat lukt niet in het Oosten van Europa, het lukt vaak niet op TV. Er is zelfs in de kerk spanning en onenigheid.

Vandaag luisteren we naar deze vraag die ons gesteld wordt. Hij wordt aan Petrus gesteld, maar via hem ligt die vraag ook bij ons op tafel. Het is de verrezen Heer die ons vraagt of we liefhebben. We kunnen ons afvragen of we voldoende tijd maken om die vraag te horen en te verstaan en ook of er voldoende tijd genomen wordt om er een antwoord op te geven. De vraag wordt drie maal gesteld en dat maakt Petrus verdrietig. Niet alleen omdat het lijkt alsof de Heer hem niet vertrouwt, maar ook omdat Petrus zich zijn eigen drievoudige verloochening herinnert. Het is niet alleen Petrus die zich schaamt: de hele groep leerlingen is gehavend: verraad en verloochening hebben de groep uit elkaar geslagen. Nog zeven zijn er over. De anderen sluiten zich pas later weer aan. Er moet een nieuwe gemeenschap worden opgebouwd. De reflex kan zijn om terug te kijken en bespreken wat er fout is gedaan. Hebben we nog wel vertrouwen in elkaar?

Pasen is een nieuw begin. Pasen betekent nieuw leven en een nieuwe toekomst. Ook voor de leerlingen die hun leven weer oppakken. Dat ze terugkeren naar Galilea en hun oude beroep van visser weer oppakken, is niet zonder betekenis. Daar heeft namelijk hun eerste ontmoeting met Jezus plaats gevonden. Daar was hun eerste onvergetelijke ervaring waarbij ze een nieuw begrip kregen van hun leven. Daar vindt als het ware hun Pinksterervaring plaats: de geest van Christus neemt bezit van hun leven. Zij weten zich geroepen om nu zelf met de boodschap van Christus de wereld in te trekken.

De kerk dient de plek te zijn waar de vraag van Jezus wordt gesteld: houd je van me? Laat je je leiden door die liefde? Is dat de richting die je kiest, weet je je geroepen door de liefde? Dat is uiteindelijk de drijfveer in de kerk en de wereld die er echt toe doet. De mens kent ook andere drijfveren: macht, aanzien, welvaart. Het zelfonderzoek waartoe Jezus Petrus oproept, is ook een zelfonderzoek voor ons. Daarom kan Petrus in de eerste lezing niet zwijgen. Het is niet een strategie die hij toepast. Het is de liefde voor Christus die hem drijft en die uiteindelijk maakt dat het evangelie vruchten draagt.

Als het onze kerk en onze geloofsgemeenschap om andere dingen gaat dan die vraag naar de liefde, zal de kerk opdrogen en verdorren. Daarom luisteren we met aandacht naar die stem van de verrezen Heer: is het de liefde die ons motiveert en voortdrijft? Moge het ons gegeven zijn om steeds weer opnieuw die stem te verstaan en ruimte te maken voor de liefde van Christus die ons met Pasen opnieuw geschonken is. Amen