LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Homilie Goede Vrijdag 2022

Een gehavend mens staat voor Pilatus. Gemarteld, bespot, uitgejouwd. Het hosanna van Palmzondag is nu heel ver weg. Jezus keert zich in zichzelf, in de stilte. Hij zwijgt. Hij maakt zich los van het gekrakeel. We hoeven hem niets uit te leggen over de aard van de mens. Het populisme is van alle tijden. Het geroep en het geschreeuw van marktpleinen en straten heeft zich verplaatst naar het internet en social media. Maar het komt net zo hard aan. Destructief en moordend. Een gehavend volk aan de grens van Europa. Kapotgeschoten huizen, vermoorde mensen op de straat, gewonde soldaten en ruïnes van theaters en flatgebouwen. En vooral de kapotgeschoten illusies van een continent dat in vrede leefde.

Als we eerlijk zijn, geven we toe dat we het hadden kunnen zien aankomen, zoals Jezus ook zijn eigen dood heeft zien aankomen. Jesaja zag het al aankomen: het lijkt alsof het goede het onderspit moet delven in een wereld van geweld en oorlog. De profeten van het Goede Nieuws wordt in alle tijden de mond gesnoerd, zij worden belachelijk gemaakt, afgewimpeld als dromers en idealisten. Daarmee verdwijnt wel de hoop op een toekomst.

In de kruisdood van Jezus, zoals Johannes deze beschrijft, gloort ook licht, zoals Psalm 139 het weergeeft: zelfs in het duister is Gods licht aanwezig. Al is het voor ons niet waarneembaar, in de stilte van Jezus is dit licht aanwezig, in zijn woorden tot Maria en de leerling. Zijn laatste woorden voor zijn leerling zijn: “Zie daar je Moeder”, zijn laatste woorden voor God zijn: “Het is volbracht.” Maar wij staan anders onder het kruis dan Maria en Johannes: wij weten dat Hij als een graankorrel in de aarde wordt gelegd. Wij weten dat deze graankorrel vruchten zal dragen. Houden we dat vertrouwen overeind in deze tijd van een kapotgeschoten wereld? Amen