LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 3 april 2022, vierde zondag Veertigdagentijd

Lezingen
Jesaja 43, 16-21
Psalm 126
Filippenzen 3, 8-14
Johannes 8, 1-11

Welkom
Vandaag beginnen de passieweken: de laatste twee weken naar Goede Vrijdag. De spanning wordt opgevoerd. De confrontatie met de heersende machten komt tot een ontknoping. Vandaag is de tempel het toneel, straks de residentie van Pilatus. Het evangelie plaatst de affaire met de overspelige vrouw in de tempel. Jezus neemt er plaats en onderricht het volk, alsof hij een officiële functie bekleedt. Hij wordt uitgedaagd om zich uit te spreken.

In onze bezinning ter voorbereiding van Pasen, zien we veel kwaad in de wereld, berichten van een oorlog die ons allen bezig houdt, maar er zijn ook vergeten conflicten. We zien de vluchtelingen komen, maar er zijn er nog velen die de afgelopen jaren zijn aangekomen en die nog zoeken naar opvang.

Deze bezinning ondervraagt ook onszelf: wat doen we met het kwaad in onszelf? Onze eigen vergissingen, verkeerde woorden, kwetsende handelingen? Waar hebben wij overspel gepleegd in onze relatie met God? God is hier om ons te vergeven. Hij daagt ons uit om ons leven te vernieuwen. In plaats van het kwaad bij de ander te zoeken en de ander te veroordelen, kijken we naar onze eigen mogelijkheden om de wereld te vernieuwen. Brengen we ons leven bij de Heer.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Wat zal de vrouw zich eenzaam gevoeld hebben! Weggerukt bij haar geliefde. Geplaatst te midden van een agressief publiek. Ze is alleen. Haar geliefde of haar minnaar is in geen velden of wegen te bekennen. Heeft hij haar in de steek gelaten? Of staat hij stiekem te kijken hoe dit afloopt? Is ze in de val gelokt?

Ze wordt tegenover Jezus geplaatst. Wat weet ze van deze rabbi? Weet ze iets van zijn reputatie? Of denkt ze zoals veel mensen: daar heb je weer zo'n religieuze leider die de regeltjes goed kent, maar die het echte leven van gewone mensen aan zich voorbij laat gaan. Ze zwijgt. Dat is misschien het beste als je onder vuur ligt en beschuldigd wordt. Ze ziet haar toekomst vervliegen nu ze bedreigd wordt met steniging. Heeft ze spijt van haar verleden? Of vindt ze de liefde belangrijker dan het leven? Ze is nu overgeleverd aan deze rabbi. Haar leven lijkt in zijn handen te liggen. Broeders en zusters, als kerkgemeenschap staan wij op een kruispunt van ons leven en het leven van onze kerkgemeenschap. We kennen de zorgen over onze toekomst als kerkgemeenschap. De berichten in de kranten en het SCP zijn weinig positief. We weten de fouten van het verleden. De samenleving kijkt meewarig naar de kerk en het christendom en denkt dat het spoedig voorbij zal zijn. Worden we als kerk afgerekend op ons verleden waar veel fout is gegaan? Of bewaren we hoop op de toekomst?

Telkens zoeken we deze kerk weer op in de hoop op inspiratie. We beseffen dat we bij elkaar horen, ook in deze tijden. In deze veertigdagentijd bezinnen we op ons geloven als bron van denken en handelen. We verlangen naar nieuw elan voor ons geloven en onze parochie. We willen het beste doorgeven aan onze kinderen. Juist in tijden van onrust en oorlog, een tijd waarin ons eigen niveau van leven onder druk komt te staan, hebben we inspiratie en bemoediging nodig.

Eerlijk gezegd voel ik me ook wel eens eenzaam zoals de vrouw in het evangelie van vandaag. Ik hoor veel kritiek, ik beluister veel verwijten. Soms zijn ze terecht, maar verhalen worden ook uit hun context gehaald. Eenzijdige berichtgeving die onderschat welke goede werken vanuit kerken en andere geloofsgemeenschappen worden gedaan. De samenleving is soms een geduchte rechter die ik tegenover me heb. Een geduchte rechter die ik niet altijd als rechtvaardig ervaar. Maar wat kan ik daartegen beginnen? Ik besef dat er in de kerk voldoende mensen zijn die zich laten leiden door liefde, barmhartigheid, vergevingsgezindheid en naastenliefde. Er zijn ook verkeerde voorbeelden, dat is zeker waar, maar de liefde is sterker. De liefde overwint alles. Maar wie wil dat horen? Wie wil dat zien?

De tweede lezing vind ik ontroerend mooi: het is een soort liefdesverklaring van Paulus in de richting van Jezus. Dat is wonderlijk omdat hij Hem nooit persoonlijk heeft ontmoet. Paulus spreekt van die liefde in zijn brief aan de Filippenzen. Ik vind het een ontroerende brief van een gezegend mens, maar wel een mens die vervolgd wordt, gevangen wordt gezet en uiteindelijk zijn leven geeft als martelaar in Rome.

Zijn leven lijkt naar menselijke maatstaven mislukt. Hij eindigt op het schavot. En dus is de verleiding groot te denken dat zijn geloof leidt tot niets, alleen tot ondergang en dood. Maar hij vertelt dat zijn gelijkvormigheid met Christus een nieuw leven inhoudt. Die gelijkvormigheid is niet om zomaar een goed mens te zijn, goede werken te verrichten en aardig zijn voor de ander. Nee, zijn gelijkvormigheid gaat dieper: “ik draag het lijden en sterven van Jezus in me”. Dat betekent ook opstanding, nieuw leven! Een ander bestaan. Het perspectief van Paulus reikt over de dood heen, maar dat geeft zijn leven vandaag nieuwe kracht. Wat hij doet, zal toekomst hebben, omdat het God is die toekomst geeft. Al is zijn leven eindig, Paulus beseft dat als zijn daden voortkomen uit de liefde van God, die daden bestendig zullen zijn. Hebben ook wij dat vertrouwen?

Broeders en zusters, al zal onze kerkgemeenschap er in de komende jaren anders uitzien, als onze daden uit de liefde van Christus voortkomen, zullen ze bestendig zijn. Voor de overspelige vrouw lijkt dit de eerste ontmoeting met Christus. Zal haar leven door deze ontmoeting veranderen? We weten het niet. Het verhaal heeft niet voor niets een open eind. Maar juist de mogelijkheid dat haar leven voortgaat na de dreiging van de steniging, geeft nieuw leven. Ook wij beseffen dat ondanks de sombere berichten over de kerk de liefde van Christus blijft. En er zullen altijd mensen zijn die vanuit die liefde leven. Laten wij deze mensen te zijn, leerlingen van vandaag, omwille van het heil van onze wereld. Amen.