LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 7 november 2021, Willibrorduszondag

Lezingen
Jesaja 52, 7-10
Psalm 96
Hebreeën 13, 7-9a.15-17a
Marcus 16, 15-20

Welkom
Onze gids vandaag is een vreemdeling die van ver gekomen is om een blijde boodschap te brengen. Hij brengt vreugde. Hij brengt een boodschap van geluk, een bericht waar je blij van kunt worden. Willibrordzondag brengt ons bij de oorsprong van het evangelie in Noord Nederland, een monnik uit Ierland die de Franken en Friezen komt bekeren. Wat is zijn overtuigingskracht? Waardoor raken mensen begeesterd als ze hem ontmoeten? Natuurlijk is het niet simpelweg een succesverhaal geweest en hebben Willibrord en later Bonifatius grote tegenslagen moeten incasseren. De kern is dat de boodschap vreugde is: het evangelie vertelt dat de toekomst van de mens niet bepaald wordt door duisternis en dood, maar door licht en leven. Het is de verrijzenis die ons uitzicht biedt, ook in moeilijke tijden van corona en moeilijke omstandigheden voor onze kerk. Laten we ons openstellen voor de boodschap van vreugde.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Wie een reis gaat maken, zal de richting moeten bepalen. De reiziger maakt een planning en weet wat er mee moet om de reis een succes te laten zijn. We kennen dat allemaal van reizen die we zelf ondernemen. Of het vakantiereizen zijn, of een paar dagen uit met familie en vrienden. Je hebt een programma en je hebt het voorbereid. Je wilt niet voor onverwachte verrassingen staan. Ook Willibrord was een reiziger, maar die ging anders te werk. Natuurlijk had hij geen navigatie tot zijn beschikking en waren zijn vervoersmiddelen uitermate kwetsbaar: kleine bootjes op een onstuimige zee, dan de Oude Rijn opvaren in onrustige en onveilige gebieden, en vervolgens met paarden of ezels de steden betreden waar de bevolking op zijn gunstigst nieuwsgierig, maar eerder vijandig was voor deze vreemd uitgedoste monniken. Was het wel een verstandige onderneming van Willibrord en zijn gezellen? Wat bewoog Willibrord om op pad te gaan? De sleutel kan gevonden worden in de boodschap van Jesaja. De boodschapper is een brenger van vreugde. Het is iets moois wat hij komt vertellen. Het is de lezing van kerstochtend. Ik weet niet of u die herkend heeft? Dan is het de geboorte van een nieuwe mens die verkondigd wordt. Waarom wordt dit nu op Willibrord toegepast? De context van Jesaja is een duistere: de stad is verlaten, de tempel is vernietigd. Er was niets glorieus van Israël overgebleven. De bloeiperiode was voorbij en het volk is in ballingschap vertrokken. Ook de tijd van Willibrord was een duistere tijd: de tijd van de welvaart en de rust van het Romeinse rijk was voorbij. In dat vacuüm waren de wegen onveilig en was de toekomst onzeker. Men voelde zich overgeleverd aan duistere krachten die men gunstig wilde stemmen. Eigenlijk waren die goddelijke figuren niet zo menslievend. Zij verwachten eerder offers en onderdanigheid van de mens om zich gunstig te laten stemmen.

De boodschap van Willibrord was een vreugdevolle boodschap, omdat hij een God verkondigde die wel degelijk om het geluk van de mens bekommerd was. Niet alleen het geluk voor vandaag en morgen, niet alleen voor het hier en nu, voor de korte termijn. Het gaat God zelfs om geluk zonder einde, zonder grenzen. Ook deze boodschap was, net als met Kerstmis, een boodschap van de geboorte van een nieuwe mens. De mens in de ogen van Willibrord is niet een mens die volkomen afhankelijk is van de willekeur van de goddelijke krachten. Die hadden geen echte relatie met mensen. Het waren eerder onbeheersbare en onbetrouwbare natuurkrachten. Daarom is die boodschap van Willibrord nog steeds een vreugdevolle boodschap: nog steeds kunnen we in ons geloof de geboorte van een nieuwe mens herkennen.

De onzekerheid van de moderne mens die voortdurend verlangt om zelf autonoom te zijn en die vindt dat de wereld maakbaar en meetbaar moet zijn, loopt tegen grenzen aan. Het zijn de grenzen van onze gezondheid: een pandemie die we niet onder controle krijgen. Klimaatverandering: kunnen de ontwikkelingen nog gestopt worden? Ondanks mooie woorden en goede intenties, lijkt het een onafwendbaar noodlot voor de mensheid te zijn. Onenigheid in onze eigen samenleving, boosheid die de toon zet, demonstraties die steeds vaker met geweld gepaard gaan, of mensen die zomaar willen rellen en vernielen. In die onrustige tijden klinkt de boodschap van het evangelie als een bron van vreugde. Wat is die vreugde die we hier mogen vieren en met elkaar mogen delen? Het is de boodschap van innerlijke kracht die wij ervaren om moeilijkheden te boven te komen. Een bron die leeft in onszelf: we ervaren het Woord en de sacramenten van Gods nabijheid door gebed, door betrokkenheid bij de geloofsgemeenschap en door Gods kracht. Wij zijn toch niet overgeleverd aan ziekte en dood? Het is toch God zelf die onze tochtgenoot is? Hij is het toch die voortdurend in ons hart spreekt en ons bemoedigt? Hij is het toch die soms weer inspirerende mensen doet opstaan? Met die boodschap zijn ook wij op reis. Niet een reis zoals Willibrord die maakte en ook niet als een vakantiereis. Het is de levensreis die ons brengt van ontmoeting tot ontmoeting, van de ene gebeurtenis in ons leven tot de andere. We maken die levensreis met de vreugde dat God in ons woont en ons verbonden heeft met elkaar en met zijn Zoon die voor de liefde heeft geleefd, een liefde die wonderen deed en nieuw leven bracht. Wij hebben van dat leven ontvangen en niemand zal ons dat nog kunnen afnemen. Juist in moeilijke tijden komt het erop aan uit die kern te leven en de vreugde daarvan te ervaren.

Mogen we vandaag op Willibrorduszondag beseffen welke vreugde ons geloof geeft en hoe we daardoor stevig kunnen staan in onrustige tijden! Amen.