LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 19 september 2021, vijfentwintigste zondag door het jaar

Lezingen
Wijsheid 2, 12.17-20
Psalm 54
Jacobus 3, 16- 4, 3
Marcus 9, 30-37

Welkom
Welkom op deze ochtend om de eucharistie te vieren en de weg naar ons innerlijk te gaan. In de wereld van macht zijn het de kleine krachten die het verschil maken. Zoals de paus aandacht vraagt voor wat in de periferie gebeurt, wijst Jezus ons op de boodschap van het kind. Wie durft er te leven vanuit kwetsbaarheid? Doen we ons niet sterker en krachtiger voor dan we werkelijk zijn? Terwijl de leerlingen ruziën om macht en aanzien, presenteert Jezus hun zijn bestemming: het kruis. Wat is ons antwoord, wat is onze reactie? We plaatsen ons in de aanwezigheid van Christus en we laten ons door Hem leiden. Waar brengt dit ons?

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Wie een kind alleen over straat ziet lopen, zal zich afvragen: waar zijn de ouders? Is er niet iemand die dit kind in de gaten houdt en weer veilig thuisbrengt? Een kind is kwetsbaar. Beelden van kinderen in moeilijkheden raken ons diep in het hart, of het nu kinderen zijn in oorlogsgebieden, kinderen in gebieden met hongersnood ... Wie herinnert zich niet het kind van vluchtelingen dat verdronken aanspoelde op de Turkse kust? Hij werd symbool van het onvermogen van Europa en onze wereld om een adequaat antwoord te geven op de stroom van vluchtelingen. Het was een driejarig kind uit Syrië, Aylan Kurdi. Ook zijn moeder en broertje zijn verdronken.

De opmerking van Jezus die oproept tot zorg voor de kinderen, is meer dan een morele oproep tot liefdadigheid. Jezus ondervraagt ons op ons Godsbeeld: hoe kijken we naar God? Wordt ons denken over God geïnspireerd door het kijken naar kwetsbare, spelende kinderen? Er zijn vele beelden van God. Het risico is dat we onze behoeften op God projecteren: voelen we ons onzeker, dan willen we een machtige God, die de wereld bestiert; voelen we ons onbegrepen, dan willen we een God die als een moeder naar ons luistert; worden we vervolgd, dan wensen we dat God onze vijanden te lijf gaat.

Bij al deze beelden die we van God hebben, moeten we nadenken: zijn ze het product van onszelf, product van onze geest of van ons verlangen? Jezus ontmaskert dit menselijk verlangen. God heeft zijn eigen boodschap aan ons. De leerlingen hebben zelf moeite om die te verstaan. Zij trekken op met Jezus. Zij zijn getuige van wonderlijke gebeurtenissen. Ze beseffen dat Jezus de beloofde Messias is. Het perspectief is dat zij zullen delen in zijn macht en aanzien. Dat zal op hen afstralen. Zij hopen te delen in de macht van deze Messias. Maar Jezus ontmaskert hun verlangen. De lijdensaankondiging door Jezus - de tweede van drie - doorbreekt het beeld dat de leerlingen koesteren van een machtige en sterke God. Jezus blijkt de lijdende dienaar te zijn. Hij nodigt zijn leerlingen uit om hem na te volgen op die weg van dienstbaarheid en kwetsbaarheid. Dat houdt een belangrijke les in voor de wereld!

Macht is immers een grote verleiding. Of het nu via geweld of via verkiezingen wordt verkregen: ambitie drijft mensen aan, om macht te verwerven. Natuurlijk, zoals ieder instrument dat mensen hanteren, kan macht ten goede gebruikt worden: een parochie kan worden geleid, een bisdom bestuurd, in een kerk kunnen veranderingen tot stand worden gebracht. En een land kan worden geregeerd door wetten en bestuur, door een krachtige regering met visie. Macht kan ook worden misbruikt: gezag wordt autoritair gedrag; mensen raken gehecht aan macht zodat ze geen kritiek meer accepteren. Die macht kan mensen beschadigen en misvormen. Ze gaan zich identificeren met hun macht. Je bent pas iemand als je machtig en succesvol bent.

Voor Jezus ligt de vervulling van de mens op een ander vlak: namelijk ben je in staat om liefde van de ander te ontvangen? Durf je je over te geven aan wat de ander je schenkt? Durf je naast de ander te gaan staan, ook wanneer deze een veel lagere status lijkt te hebben dan jijzelf? Durf je afstand te nemen van een wereld die denkt in statusverschillen, in carrière en in maatschappelijk aanzien? Het teken van het kruis is het toppunt van jezelf uit handen geven. Deze slavendood betekent dat Jezus alleen nog leeft van de Liefde van zijn Vader. Dat is de enige bron die ertoe doet. Is dat een begaanbare weg? Is het mogelijk Jezus daarin na te volgen? Ook als wij het kruis niet hoeven te ondergaan, kunnen we toch proberen ons die houding van Jezus eigen te maken, door meer ontvangende mensen te zijn, door dienstbaarheid, beschikbaarheid. Zo kunnen we een einde maken aan de rivaliteit, een einde aan de pogingen om de ander te overtroeven.

Ieder kind dat we ontmoeten herinnert ons aan die levenshouding die Jezus ons voorhoudt. Laten we de verleiding van de macht weerstaan en samen als geloofsgemeenschap teken zijn van die dienstbaarheid jegens de samenleving, jegens de naaste en jegens elkaar. Amen.