LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 13 juni 2021, elfde zondag door het jaar

Lezingen
Ezechiël 17, 22-24
Psalm 92
2 Korinthe 5, 6-10
Marcus 4, 26-34

Welkom
Welkom bij deze eucharistieviering waarin we de groeikracht van Gods Woord in ons eigen leven vieren. Tegen de verdrukking in, tegen de tijdgeest in, tegen kritische en soms vervelende opmerkingen van anderen in bewaren we onze hoop op de boodschap dat het Koninkrijk van vrede gezaaid is en zichtbaar wordt. Kleine tekens van goedheid kunnen het verschil maken. Niet macht is onze methode, maar vrede. Dit betekent geen machteloosheid, maar het is overgave aan Gods liefde en het steeds weer delen van die liefde met mensen om ons heen.

Vandaag vieren we in de Paschaliskerk het feest van Liduina: een klein twijgje in Gods tuin dat nog steeds groeit en bloeit. Niet dat veel mensen haar nog kennen, maar wat zij beleefd heeft, is nog steeds actueel voor mensen. Mensen dragen hun lijden vaak in stilte, in het verborgene. Ons antwoord op dat lijden is geloofsgemeenschap zijn, elkaar niet alleen laten, elkaar dragen, naar elkaar luisteren. Het kleine twijgje van die aandacht, zal kunnen uitgroeien tot een nieuwe levensbron! Laten we net als Liduina hier in de eucharistie onze levenskracht vinden.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Veel scholieren hebben de uitslag van hun eindexamen binnen. Vlaggen gaan uit. Plannen worden gemaakt voor de zomer en voor ná de zomer: plannen om een baan te zoeken, plannen om verder te studeren, plannen voor een gap year, zoals onze kroonprinses dat heeft genoemd. Ouders en grootouders zijn trots en ze zien nu de oogst van jarenlang investeren, stimuleren, bijsturen en vooral ook van vertrouwvol afwachten. Opvoeden heeft veel te maken met geduld hebben. Veel ouders beseffen dat een kind niet hun product is, niet het verlengstuk van hun eigen verlangens en dromen. Ook al is een kind een twijgje van je leven, dit kind zal uitgroeien in een eigen tempo en in een eigen richting. In dat opgroeiende kind komen nieuwe en ongekende mogelijkheden tevoorschijn. Maar dat vraagt geduld en vertrouwen dat de vruchten zullen komen. Het kunnen onverwachte vruchten zijn.

Zo kijkt God naar mensen. Hij ziet ons als zijn kinderen. Wij zijn wel zijn schepselen, maar geen slaafse navolgers van zijn wetten en voorschriften. Wij zijn als bomen die groeien met de groeikracht die God geeft. Wij hebben groeikracht en groeiruimte nodig. We zijn geen kopieën van elkaar: ieder heeft een eigen roeping en opdracht. Jezus zegt: ik noem jullie geen slaven, maar vrienden. Die vriendschap geeft ons ruimte: een evangelische vriendschap vol groeikracht en ruimte. We beseffen als gelovige mensen dat we door God geplant zijn, dat we onze oorsprong vinden in de hoge ceder die symbool is van God zelf. Die vriendschap wordt al bij Mozes genoemd: Mozes spreekt met God zoals vrienden met elkaar spreken. We kunnen nagaan of ons gebed gekenmerkt wordt door die vriendschap.

Onze tijd en samenleving zijn gericht op snel en meetbaar resultaat. Vriendschap is een privéaangelegenheid en niet iets voor de publieke wereld. In politiek en bedrijven en ook in de kerk wordt mensen gevraagd verantwoording af te leggen. Vriendschap is dan ver te zoeken. Dat is een hard proces waarbij vaak een hard oordeel geveld wordt: het had beter gekund en beter gemoeten. Het is vaak ook een machtsstrijd: degene die verantwoording vraagt en opeist kan zijn/haar macht doen gelden over de ander. De evangelische vraag is of die benadering de juiste vruchten oplevert. De beelden die Ezechiël en Christus ons aanreiken, getuigen van een andere levenshouding. Een houding van geduld en van dienstbaarheid. Niet passiviteit of simpelweg afwachten. Onze kracht is een andere. Het is de kracht van het geduld.

De boer vertrouwt op de groeikracht van de aarde en beseft dat water nodig is om gewassen te doen ontkiemen en op te laten komen. Hij vervult zijn arbeid in het besef dat niet hij zelf de bron is van die groeikracht. Zijn arbeid en inzet zijn nodig, maar zijn niet de bron van alles. Het is de Eeuwige, die de groeikracht geeft. Wij zijn niet zelf de bron, maar God is de bron. Daar waar mensen zichzelf als de bron beschouwen, gaan zij over de ander heersen, gaan zij macht uitoefenen over de ander. Maar die macht beschadigt, corrumpeert en tast menselijke relaties aan. Zo mag onze relatie tussen elkaar als broeders en zusters niet zijn. Of je nu pastor bent of parochiaan, bisschop, paus, religieus, een nieuwe of levenslange katholi

ek: niemand staat boven de ander. Het evangelie is onze bron en we leren allen van die bron. Ook al heeft ieder een rol in de kerk, het zijn geen verhoudingen van macht of zouden dat niet moeten zijn.

Zoals ouders beseffen dat opvoeden een grote verantwoordelijkheid is, maar dat zij ook veel van hun kinderen ontvangen, zo kunnen wij veel van elkaar ontvangen als we daadwerkelijk luisteren naar elkaar. Ouders kunnen onder de indruk zijn van de keuzes die hun kinderen maken en van de soms onvermoede talenten die ze kunnen ontwikkelen. Zo mogen ook wij met bewondering kijken naar keuzes die menen maken en vertrouwen dat dit een bijdrage betekent voor het Koninkrijk dat komen gaat. Zal ook God onder de indruk kunnen zijn van hetgeen wij doen met de gaven van de heilige Geest? Moge die groeikracht en die groeiruimte in ons zijn. Amen.