LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging zondag H. Drie-eenheid, 30 mei 2021

Lezingen
Deuteronomium 4, 32-34.39-40
Psalm 33
Romeinen 8, 14-17
Mattheüs 28, 16-20

Welkom
Welkom bij deze zondag na Pinksteren waarbij we kunnen nadenken over wat God ons in het Paasmysterie duidelijk heeft gemaakt. Christus heeft ons een nieuw begrip van God gebracht. Hij heeft ons in een nieuwe relatie met zijn Vader geplaatst: Abba, het liefdevolle woord voor de Vader dat Paulus ons aanreikt namens Jezus zelf, omarmt ons met liefde, met leven, met vergeving. Geen slaafsheid, geen passiviteit, maar creativiteit en verantwoordelijkheid. De tijd na Pinksteren is de tijd van de kerk: we nemen onze verantwoordelijkheid voor de wereld, voor de schepping en voor de samenleving. We willen zorg dragen voor kwetsbaren en armen, bijvoorbeeld door een bijdrage te leveren aan vaccinaties voor ontwikkelingslanden (heeft u al gedoneerd aan giro 555?). We beseffen dat het geloof in de drie-ene God ons samenbindt en ons uitzendt. Dat is het fundament van ons kerk-zijn. Laten we opnieuw die Geest ontvangen die ons samenbindt en ons in beweging houdt.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
In zijn laatste encycliek spreekt paus Franciscus over sociale vriendschap. Hij roept de mensheid op te bouwen aan een universele solidariteit die enerzijds alle grenzen overschrijdt en die anderzijds de verscheidenheid van de mensheid in alle volken en culturen intact laat. Hij brengt deze optimistische visie naar voren in een wereld waar donkere wolken zich samenpakken boven de mensen. In een wereld waar angst en wantrouwen de toon zetten, mede vanwege de pandemie en politieke kleingeestigheid, biedt de paus een uitweg. Hij acht het mogelijk dat de mens een andere keuze maakt: een keuze voor een open wereld, voor een samenleving van solidariteit en onderlinge verantwoordelijkheid. Het is een mooie en inspirerende, maar ook veeleisende visie. We kunnen ons de vraag stellen of die realistisch is. Als we de kranten lezen en het geweld zien en de valse verhalen en de verzonnen waarheden, is de fraterniteit die de paus bepleit, ver te zoeken. Ik denk dat onze paus dit heel goed beseft en daarom juist een visie op tafel legt die uitdaagt, die inspireert en die de mensheid vooruit kan helpen. In een webinar over deze encycliek bracht een Duitse theologe naar voren dat de paus zich met deze encycliek richt tot politiek verantwoordelijken, tot regeringsleiders en bewindspersonen! Een heel krachtige keuze. Ze verwacht dat er snel een encycliek komt die de pauselijke gedachten over fraterniteit vertaalt naar het grondvlak, naar gelovigen in parochies en geloofsgemeenschappen, naar alle mensen van goede wil.

Religie en geloof spelen in de encycliek maar een beperkte rol. Wel wordt de parabel van de barmhartige Samaritaan gebruikt als een vergelijking die mensen in hun verantwoordeljkheid plaatst. Maar de paus start niet vanuit een gelovig en theologisch kader. Juist omdat hij dit politieke publiek wil aanspreken, dat zich niet altijd laat leiden door gelovige overtuigingen (als ze die hebben, laten zij die vaak thuis). Een verstandige keuze dus. Toch heeft de pontificale visie op fraterniteit alles te maken met zijn Godsbeeld, met ons Godsbeeld. Dat er één God is die in relatie met mensen leeft, is een moreel fundament van ons geloof. De ene Vader maakt ons tot broeders en zusters van elkaar, een universele familie; of we dat nu willen of niet, ook al hebben we fundamentele familieruzies in onze wereld. We kunnen anderen niet buitensluiten van deze fraterniteit, omdat zij ons niet bevallen. De zin ‘Ik geloof in één God, de almachtige Vader’ is dus niet vrijblijvend, maar doet ons in dezelfde adem beseffen dat we met elkaar verbonden zijn, wereldwijd. Er is niet een God voor ons en voor de ander: neen, er is één God!

Wij spreken ons geloof uit in zijn Zoon Jezus Christus die gestorven en verrezen is. Jezus heeft onze relatie met de Vader hersteld. In zijn verrijzenis zijn wij allen opnieuw aanvaard en in het doopsel in de naam van Christus hebben we de belofte van leven ontvangen. Christus nodigt ons uit om in relatie met Abba-Vader te staan en dus het Leven te ontvangen. Het vieren van de Eucharistie, het ontvangen van het Eucharistisch Brood, bepaalt ons engagement om te bouwen aan de universele solidariteit en fraterniteit, om te beginnen in de kring van ons eigen leven en onze verantwoordelijkheden.

De Geest die we belijden iedere zondag weer, maakt onze geloofsgemeenschap tot een volkskerk waar de vlammen van Pinksteren niet zijn uitgedoofd. In ieder van ons brandt dat vuur dat ons krachtige getuigen maakt om anderen op te nemen in onze relatie met God. De Geest wil ons tot spreken brengen en tot actie manen om de wereld te verbinden en te helen. Een sacramentele opdracht!

Ons geloof in de drie-ene God doet ons niet stil staan, maar maakt ons tot ontvangende mensen die liefde en leven ontvangen in overvloed, opdat we daarvan uitdelen en anderen in die gemeenschap met de ene God opnemen. We zijn gericht met Chrsitus zelf op de voleinding der wereld: meer dan het einde der tijden gaat het om de voltooiing van de mensheid, de eenheid en de universaliteit van Gods liefde voor de hele mensheid. Daarvan zijn wij de boodschappers. Daartoe roept de drie-ene God ons op. Ik wens ons allen veel inspiratie. Amen