LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging zevende zondag van Pasen, 16 mei 2021

Lezingen
Handelingen 1, 15-17.20a.20c-26
Psalm 103
1 Johannes 4, 11-16
Johannes 17, 11b-19

Welkom
Welkom allen om deze zondag van de leegheid te vieren. We vieren een tussenzondag: na Hemelvaart en vóór Pinksteren zijn we als de leerlingen van Jezus op onszelf aangewezen. Kunnen we dat aan? Kunnen we de wereld aan?

De politiek is verdeeld en versplintert telkens verder. Het Heilig Land staat bol van geweld. Wat is de weg van de mensheid, wat is mijn eigen weg? Geloven we in de toekomst? Jezus belooft ons vandaag vreugde en waarheid. Hoe is dat bedoeld? Waar en hoe kunnen wij die waarheid leren? Waar en hoe kunnen wij die vreugde vinden? Laat ons verstaan! In de leegte die we vandaag ervaren, die we vaak kunnen ervaren in ons leven, in de wereld, bidden we om de komst van de Geest van Christus die ons kan helpen onze opdracht in de wereld te verstaan.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Never change a winning team. Het twaalftal apostelen heeft echter weinig van een winning team. Ze zijn verdeeld geraakt en de meesten van hen hebben Christus aan het kruis in de steek gelaten. Ze hebben zich angstig en vol schaamte verstopt in de Bovenzaal en wachten op wat komen gaat. Gaat er nog iets komen? Verwachten ze nog iets? Na de vredevolle en vreugdevolle ontmoetingen met Christus die ze amper konden begrijpen, is het weer stil geworden. Hij liet zien dat Hij leeft? Zichtbaar en tastbaar was Hij bij hen. Hij at met hen en ze konden zijn wonden nog zien. Maar de goede oude tijd is niet teruggekeerd. De jaren van het rondtrekken door Galilea met de woorden en de wonderen. Het is stil en leeg geworden. De laatste ontmoeting op de Olijfberg waar een wolk Hem onttrok aan hun ogen, was het laatste dat ze van hem gezien en gehoord hebben. Is het nu allemaal voorbij? Ze hebben weinig anders dan de herinnering aan zijn laatste woorden. We hebben daarvan een fragment gehoord in het evangelieverhaal. Woorden die in hun hart gegrift staan: eenheid, vreugde, waarheid en toewijding. Grote woorden waarvan de leerlingen nog geen idee hebben hoe ze die vorm moeten geven. Ook voor ons zijn dat grote woorden. We bidden vandaag met de apostelen: laat ons die woorden verstaan!

Dat de leerlingen in het verhaal van de Handelingen overgaan tot het kiezen van een twaalfde apostel, geeft aan dat zij de hoop op een nieuwe toekomst niet hebben opgegeven. Pinksteren is nog niet aangebroken en toch durven de apostelen het aan deze stap te zetten. Judas is weggevallen en heeft een lege plaats opengelaten. Het twaalftal is niet zomaar gekozen door Jezus: het is een teken dat Israël niet voorbij is, een teken dat de belofte niet voorbij is. God vernieuwt zijn volk en de twaalf zijn daar getuigen van. Dus de lege plaats moet worden opgevuld. Dat apostelen tot die keuze overgaan, laat zien dat zij geloven in een toekomst. Het twaalftal moet hersteld worden. Het twaalftal heeft een opdracht voor de toekomst. Ook al begrijpen de apostelen nog niet welke taak en welke toekomst. Zij maken zich klaar om die te verstaan! Er zijn verschillende kandidaten en Matthias wordt gekozen. Waarom Matthias? Er is geen duidelijke reden: de heilige Geest inspireert de verkiezing. Hoe zal deze jongeman zijn plaats hebben ingenomen: zal hij zich een tweede keus gevoeld hebben? Hij was een van de leerlingen in de wijdere kring om Jezus. Zou hij altijd verlangd hebben apostel te zijn? Wij kunnen ons verplaatsen in deze Matthias. Enerzijds wordt voor ons een keuze gemaakt: de meesten van ons zijn bij geboorte opgenomen in de kerk, de gemeenschap van apostelen. Anderen hebben zelf gekozen. Maar allen voelen we een verlangen om te verstaan in een onrustige wereld. We willen verstaan hoe we getuigen kunnen zijn.

Het aanknopingspunt dat Jezus geeft is om de eenheid te bewaren. Jezus bidt dat zij één mogen zijn. Een gebed dat in onze tijd natuurlijk de christelijke kerken betreft, maar het gaat ook om onze eigen eenheid, hier in onze eigen geloofsgemeenschap. Hoe kunnen wij de eenheid bewaren? Hoe kunnen we zorgen dat de gemeenschap niet uit elkaar valt? Dat is lastig als er veranderingen in ons pastoraal team plaats vinden. Hoe moeten we die nu weer verstaan? Het gaat ook om de eenheid in je eigen leven: hangen alle elementen en aspecten van het leven met elkaar samen? Is er een gemenschappelijk fundament van waaruit je alles denkt en doet? Is er een innerlijke eenheid?

Laten we ons spiegelen aan Matthias die geroepen is om de lege plek in te nemen. We worden allen geroepen om in de lege plek een bijdrage te leveren aan de geloofsgemeenschap. Want in eenheid van die gemeenschap is de bron van vreugde te vinden. De vreugde die Jezus belooft, is die van de eenheid. Als we elkaar loslaten, zal de vreugde verdwijnen. Het is een vreugde als we elkaar weer zien, dat moet de ondertoon zijn van het vieren in de kerk en van het samen activiteiten ondernemen: een koor, een werkgroep, een bezoekgroep enz. Dat geeft vreugde. Dan zal de Geest dit alles vruchten laten dragen, vruchten die blijvend zijn. Vruchten van eenheid en waarheid. Blijf dus niet verweesd achter. Maar versta je roeping en opdracht om net als Matthias in de leegte die er is een plek in te nemen. Mogen wij op die manier onze roeping verstaan. Amen