LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging derde zondag van Pasen, 18 april 2021

Lezingen
Handelingen 3, 13-15.17-19
Psalm 4
1 Johannes 2, 1-5a
Lucas 24, 35-48

Welkom
Welkom bij deze nieuwe ontmoeting met de verrezen Heer. Wij eten en drinken met Hem. Iedere eucharistie herinnert ook aan dit verhaal: wij ontvangen het Brood uit de hemel, wij ontvangen het uit zijn handen. We vieren dat Hij met ons aan tafel zit, met ons spreekt en met ons eet en drinkt. Samen eten en drinken is het leven delen, verhalen vertellen, je emoties delen, verdriet en vreugde. Dat de Emmaüsgangers Hem hebben herkend bij de maaltijd en dat er ook vandaag gegeten wordt, betekent de kracht van de maaltijd. Of het nu een uitvaart is of een huwelijk: traditioneel hoort daar een maaltijd bij. Daar wordt het leven gevierd en herdacht.

In deze coronatijd hebben veel mensen aan den lijve ondervonden hoe saai het is om alleen te eten: restaurants in verpleeghuizen waren gesloten, restaurants in de stad zijn gesloten. Deze sociale armoede belemmert menselijke uitwisseling. Des te waardevoller is deze maaltijd waarin Christus zich toont. Mogen wij daar kracht aan ontlenen.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Twijfel is modern. Een kritische en zelfs sceptische houding wordt gewaardeerd. Het is de houding van een moderne journalist, een onderzoekende wetenschapper, een kritisch en assertief Kamerlid. Vragen stellen bij feiten en gebeurtenissen. Niet goedgelovig zijn, maar juist voorzichtig en twijfelend: dat is de houding van de moderne mens. We kunnen gehecht zijn aan onze twijfel en onze scepsis.

Een twijfelende gelovige vinden we meestal aardiger dan iemand die beweert het allemaal zeker te weten. Als ons door buitenstaanders naar ons geloof in de verrijzenis gevraagd wordt, zijn we vaak geneigd om dit zo klein mogelijk te houden. We houden graag een slag om de arm. Toch laat het verhaal van het evangelie, het slot van het evangelie volgens Lucas, vandaag niets aan duidelijkheid te wensen over: dichte deuren worden geopend, de wonden van de gekruisigde zijn zichtbaar, Hij eet met hen. De woorden van Jezus blijken de vervulling van de oude beloften in het Eerste Testament.

Dit verandert de leerlingen zelf: zij worden getuigen voor alle volkeren. Zij verbergen zich niet meer, zij zaaien geen twijfel, maar zij verkondigen een visie. Het effect van dit getuige-zijn lezen we in de toespraken waarmee het boek van de Handelingen der Apostelen opent: Petrus spreekt tot de menigte, tot de overheidspersonen en tot de Joodse leiders. Dezen weten zich geen raad met deze lieden die aanvankelijk angstige leerlingen waren die zich verborgen hielden, maar nu ineens verkondigend en genezend rond gaan door de stad. Deze getuigen houden de leiders een spiegel voor: de tragische gebeurtenissen rondom Jezus zijn ooit voorzegd door de Schriften: dat ontlast de schuldigheid van de Joodse leiders. Gods Belofte is vervuld in het leven en sterven van Jezus. Die vervulling geeft ruimte voor nieuw leven.

Dat betekent voor ons dat we mogen zeggen dat alle gebeurtenissen die we in de wereld meemaken, hoe tragisch die ook zijn, ons niet los maken van de barmhartigheid van God. Die blijft altijd de mensheid omarmen. Dat geeft rust en vrede in tijden van onrust. Die rust mogen wij verkondigen! Wij die wekelijks, ondanks de beperkingen, samen komen om als gemeenschap te luisteren, te bidden en te eten van het Brood van Gods barmhartigheid, wij zijn geroepen en gezonden als getuigen van die vredevolle boodschap. Of blijven wij zaaiers van twijfel? We zien in deze maanden hoe twijfel mensen onzeker maakt en wantrouwen voortbrengt. Mensen worden opstandig en onzeker. Zij aanvaarden niet meer de werkelijkheid van de pandemie en de gevolgen voor ons samenleven. Ze willen weer terug naar de gewone samenleving. Dat is begrijpeljk, maar de vraag die wij hier stellen is: waar vinden we nu werkelijk onze rust en onze vrede? De onrust die we om ons zien, heeft invloed diep in de harten van mensen. Ik spreek hen in allerlei pastorale ontmoetingen, zowel binnen onze parochie als daarbuiten.

Rond de tafel van de eucharistie beseffen wij dat we hier onze bron van rust en vrede vinden: als leerlingen bij elkaar, rondom het Woord dat tot ons spreekt en rondom het Brood dat ons voedt. Wanneer Jezus binnenkomt, zegt hij tegen zijn leerlingen: “Vrede zij U”. Ervaren wij hier die vrede? Beschouwen we het Evangelie als een Woord dat ons die vrede brengt? Beschouwen we het Brood dat we ontvangen als het Brood van die Vrede? Nemen we die vrede ook mee naar huis en delen we die met de mensen om ons heen? Dat is wat de leerlingen maakt van twijfelaars tot getuigen. Zij hebben die vrede in de kern van hun bestaan ontvangen en dat heeft hun wezen, hun identiteit veranderd. Ook wij worden hier weer opnieuw vandaag tot getuigen gemaakt. Dat kunnen wij zijn, vandaag, hier en nu, maar ook morgen en alle dagen. Amen