LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging tweede zondag van Pasen, 11 april 2021

Lezingen
Handelingen 4, 32-35
Psalm 118
1 Johannes 5, 1-6
Johannes 20, 19-31

Welkom
Welkom aan het einde van de eerste Paasweek. Vandaag horen we wat de verse paasboodschap bij de leerlingen te weeg brengt. Ze zijn niet meer bang voor het grote lijden dat ze in Jezus gezien hebben. Ze wenden zich niet meer af. Dat deden ze nog wel op Goede Vrijdag maar vandaag zijn de wonden juist in het hart van de herkenning van Jezus. Die herkenning van het lijden is voor Thomas de sleutel om Pasen te kunnen vieren. Op die ervaring wordt de kerkgemeenschap gebouwd: het delen van de ervaring van het lijden leidt tot het delen van het leven. Laten we nadenken over de manier waarop dit delen in ons leven een plek kan krijgen. Al is onze situatie anders dan die van de eerste christenen: deze mag ons wel in ons concrete handelen inspireren.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
De geloofwaardigheid van de leerlingen staat op het spel bij de zojuist verhaalde onmoeting van de leerlingen. Zij vertellen Thomas dat zij de Heer gezien hebben: Hij is niet dood; Hij leeft! Thomas kan dit niet geloven. Hij denkt dat ze een visioen gezien hebben, een droom. Hij wil hen terugbrengen tot de realiteit van het akelige lijden van Jezus aan het kruis, zijn sterven en zijn graflegging. Thomas waarschuwt dat het samenzijn van de leerlingen niet moet leiden tot dromen of fantaseren. Hij wil niet dat zij een ideale droomwereld opbouwen waar gelovigen schuilen in een samen gecreëerde veiligheid tegen de boze buitenwereld. Dat zou een fake wereld zijn waar zij de echte wereld buiten houden. Alleen een wereld waar het lijden gezien en ervaren wordt, is een reële wereld. De geloofwaardigheid van onze kerk kan worden afgemeten aan de manier waarop ze in het lijden van deze wereld de aanwezigheid van God herkent en daardoor wordt uitgedaagd om mensen te hulp te snellen. Het gaat om haar vermogen om mensen die door lijden getroffen worden, nabij te zijn en te troosten met daadwerkelijke hulp.

De verleiding om de wonden van Christus te vergeten of buiten het gezichtsveld te houden, blijft voortdurend aanwezig. Dat we de stem van de apostel Thomas horen als onderdeel van de Paasviering, de apostel die pas zijn geloof kan belijden wanneer hij het lijden serieus neemt en omarmt, is een essentiële waarborg voor de geloofwaardigheid van de boodschap van Pasen. Wie bij Pasen denkt: “eind goed al goed. Jezus is weer uit het graf te voorschijn gekomen, hij heeft Goede Vrijdag achter zich gelaten”, heeft het niet begrepen. Pasen gaat over een andere beleving van het lijden van de mensheid. De opstanding gaat daar niet aan voorbij, maar gaat door dat lijden heen. We kunnen daar niet voor gespaard blijven.

Wie terug kijkt in de geschiedenis van christendom en kerk, ziet een verhaal van hoogtepunten en dieptepunten. Perioden van groei en perioden van verval. Perioden waar de kerk aan de kant van de machtigen ging staan en perioden waar de kerk de opdracht verstond om te kiezen om aan de kant van de armen te staan. Die armoede is niet alleen een kwestie van geld en goederen; dat is ook een kwestie van bescheidenheid en voorzichtigheid. In plaats van anderen de les te lezen vanuit een machtspositie, opereren we als mensen van de kerk met bescheidenheid en voorzichtigheid. De verleiding is er voortdurend, zowel voor de kerk als geloofsgemeenschap, maar ook voor individuele christenen, om aan Goede Vrijdag voorbij te gaan. Ieder crucifix dat versierd wordt, is geen verheerlijking van het lijden, maar is getuigenis van het besef dat er een ander antwoord is op lijden dan zinloosheid, mensonwaardigheid en dood. Er is liefde, er is opstanding, er is solidariteit.In het lijden van Christus en zijn opstanding is een nieuw fundament voor de samenleving en voor de mensheid als geheel gelegd. Niet alleen wij als christenen bouwen aan die samenleving door caritas, door dienstbaarheid, door gebed en door een gastvrije gemeenschap te vormen, maar alle burgers in de samenleving zijn daartoe geroepen. Ieder heeft daar talenten en taken voor gekregen. Dat is ingewikkeld omdat er tussen burgers geen gemeenschappelijk fundament meer lijkt te zijn. Dat is de afgelopen weken in de politiek duidelijk geworden: er moet aan een nieuw fundament van vertrouwen worden gebouwd.

Wij willen ons paasgeloof versterken in deze vijftigdagen tijd naar Pinksteren. Dat doen we vanuit het besef dat we meebouwen aan een gemeenschap van mensen die een bijdrage aan die samenleving willen geven. Ondanks verschillen is dat een gezamenlijke weg, zoals blijkt uit de Handelingen van de Apostelen: de samenleving wordt niet opgedeeld in secties waarbij ieder zijn/haar eigen gedeelte verzorgt: er is een gemeenschappelijke opdracht. We kunnen niet zonder elkaar en dan moeten we soms over verschillen heen stappen, deze aanvaarden, elkaar vergeven en opnieuw samen bouwen. Moge ons Paasgeloof ons inspireren dit in onze kerkgemeenschap waar te maken, maar ook in de samenleving als geheel. Dan gaan we in de voetsporen van de apostel Thomas. Amen