LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Danklof Oudjaar 2020

Gebed
Heer, Jezus Christus, we verzamelen ons hier op deze avond rondom U, hier in ons midden aanwezig. In de mist van het afgelopen jaar bent u onze oriëntatie gebleven. We hebben u moeten zoeken, omdat de gewone wegen van kerk en sacramenten belemmerd werden. U hebt ons de weg gewezen van gebed en meditatie. De Bijbel is voor ons op een nieuwe manier bron van geloof geworden door de verhalen waar in de duisternis uw trouw en helende kracht zichtbaar werden. Wij danken U dat U steeds met ons onderweg blijft en dat U met ons blijft in alle tijden en dagen. Zo bidden we U die leeft in de eeuwen der eeuwen.

Overweging
Het ene woord dat voortdurend op de lippen van de mensen ligt bij het terugblikken dit jaar, wil ik niet in de mond nemen in deze viering. In zijn zegen Urbi et orbi van 27 maart dit jaar haalt Paus Franciscus de roep van de apostelen aan in Marcus' versie van de storm op het meer: Heer, kan het u niet schelen dat we vergaan? Het is de roep van de mens die zich vergeten voelt, niet gezien, niet verzorgd, in de steek gelaten. Die stem klinkt altijd. Meestal alleen in de marge van de samenleving, nu klonk die ook uit de huizen van de machtigen en de rijken. Het leven van allen is dit jaar verstoord.

Deze roep, hoe begrijpelijk ook, is een roep die slechts een fase is in een lange weg van geloof. Want voor de leerlingen is de stem van de Heer voldoende. Hij geeft een antwoord en die stem wordt belangrijker dan de storm en de angst, die daar het gevolg van is. Op onze weg van geloof kan het gebeuren dat de stem ver weg lijkt of misschien zelfs stil gevallen. Maar niets is minder waar: het zijn de omstandigheden of ons eigen gebrek aan vertrouwen waardoor we de stem niet meer horen. In de storm wordt de kwetsbaarheid duidelijk van de mensheid, die in het kleine schip door de wateren van de geschiedenis vaart. We denken alles zelf te kunnen organiseren en zelf de richting te bepalen, maar we beseffen dat we niet zonder de stem van Christus kunnen.

De crisis van het afgelopen jaar moet ons geen slachtoffers maken, maar kan ons helpen ons te heroriënteren, zoals bij iedere crisis in een huwelijk of een relatie, of bij ziekte of onzekerheid. Wij heroriënteren ons op Christus die met ons meegaat, om zijn stem weer horen te midden van het tumult en het angstgeschreeuw. Ons boekje Koers houden in de mist, ingegeven door de gebedsgroep Jacobus, is zo’n hulpmiddel om elkaar te bemoedigen en de vlucht vooruit te nemen en ons vast te grijpen aan de stem van Christus die klinkt in de Bijbel, in de gebeden en voelbaar is in het kleine kaarsje dat we op een duistere avond ontsteken. Die stem kunnen we ook aan elkaar doorgeven.

In een bepaalde zin is ons leven het afgelopen jaar zeer beperkt geweest, maar zijn er ook nieuwe kansen gekomen. Hebben we die allemaal benut? Het had misschien meer kunnen zijn. Maar de momenten van gesprekken met kerken en andere religies waren zinvol, ook de ontvangsten hier in de kerk van bij voorbeeld de Minister President, de Prinsjesdagviering, maar ook de tomeloze inzet van de vrijwilligers en de inventiviteit van de Beheercommissie en de Pastoraatgroep. Er zijn vele momenten van bemoediging geweest, momenten en ervaringen van rust in een turbulente wereld.

Nu op de drempel van het nieuwe jaar wensen we ons zelf toe dat we de ervaringen van ons geloof kunnen bewaren en dat we kunnen zeggend dat we gegroeid zijn als gemeenschap, als gelovigen. Er is nog veel te doen en we gaan de weg gezamenlijk, in trouw aan elkaar en in vertrouwen op Jezus, hier in ons midden, ons voedsel ten leven, ons kompas van de eeuwigheid. Amen