LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 27 december 2020, Feest van de Heilige Familie

Lezingen
Genesis 15, 1-6; 21, 1-3
Psalm 105
Hebreeën 11, 8.11-12.17-19
Lucas 2, 22-40

Welkom
Welkom op deze derde dag in het kerstoctaaf, de derde kerstdag. Deze zondag is gewijd aan de heilige familie om ons eraan te herinneren dat het Kind geboren is in een gezin. Dat betekent voorgeschiedenis, een breder verband. Ook wij maken deel uit van een groter verhaal, een familie met verhalen, met eigenschappen; een familie kan invloed hebben op onze richting. Soms moet een mens zich eraan ontworstelen, soms helpt het juist enorm om in een bepaalde familie te zijn geboren. Deze familie plaatst het Kind in de traditie van Abraham, de eerste gelovige. Ook wij staan in die traditie als kinderen van Abraham.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Het Kind groeit op in Nazareth. Het woord Nasar, dat met deze naam te maken heeft, betekent in het Hebreeuws ‘bewaren’. Maria bewaarde de woorden van Simeon en Hanna in haar hart; de stad Nazareth bewaarde het Woord Gods in het Kind van Maria. De stad Nazareth is de bewaarplaats waar het Kind kan opgroeien in veiligheid, in het licht van geloof en vrede.

De familie waar vandaag over gesproken wordt, is meer dan het Kind en zijn twee ouders die voor hem zorgen. Het wordt naar twee kanten uitgebreid. Het feest van de Heilige Familie kan dus niet simpelweg gezien wordt als het patroonsfeest van het gezin als hoeksteen van de samenleving. Het gezin, de familie wordt in de tweede lezing geplaatst in de profetische traditie van de twee wachters bij de poorten van de tempel. Simeon en Hanna, die behoeders en bewaarders van de belofte zijn, herkennen in dit Kind dat naar de tempel gebracht wordt de gestalte van de Messias. Het Kind is de gezalfde van God, de vervulling van de belofte. De belofte is geen gedachte, geen woord, maar een vervulling, zichtbaar, een gestalte, een gezicht. De twee oude mensen zien dat hun geloof gestalte krijgt in een concrete levende mens. Het gezin krijgt dus een uitbreiding naar de toekomst die zichtbaar wordt in Jezus.

Het herinnert ons aan de opdracht om van ons geloof ook een concreet leven te maken, om dit geloof zelf gestalte te geven. Het komt niet alleen aan op geloven en vrome gedachten en bespiegelingen, maar ook op handelen. Geloof is zien, oordelen én handelen, volgens de klassieke trits van het katholiek sociaal denken. Christus is voor ons het levende voorbeeld van dat handelen. Dat is dus een uitbreiding naar de toekomst toe: wat betekenen de verwachtingen voor dit Kind voor ons, op de drempel van een nieuw jaar? Wat zijn de gelovige verwachtingen van ons leven voor de toekomst? Hoe zullen we onze roeping gestalte geven en welke beslissingen nemen we komend jaar?

Aan de andere kant is er de uitbreiding van de Heilige Familie in de richting van Abraham en Sara. Het is de richting van een geschiedenis, een herkomst. De geschiedenis van die twee eerstelingen van het geloof is niet het oprakelen van een oud stoffig verhaal, maar gaat over verjonging. De oude Abraham en Sara hervinden de jeugd van hun leven als zij het eindelijk durven doen: leven vanuit vertrouwen en geloof in de ene God. Dan worden zij vruchtbaar als jonge mensen en brengen nieuw leven voort. Dan wordt Isaak geboren.

Geloven maakt jong. Geloven is niet voor oude mensen, geloof is voor mensen die de jeugd van hun hart ervaren. Ik heb het niet over de natuurwetten die ons steeds ouder maken en misschien ook lichamelijke gebreken geven. Dat gaat natuurlijk gewoon door. Maar geloof gaat over de jeugd en dus de vruchtbaarheid van ons leven. De kern van het leven is niet het aantal jaren, maar de vruchtbaarheid, zoals Hanna en Simeon ook toekomst zagen ondanks hun ouderdom en Abraham en Sara een kind kregen in hun ouderdom, omdat ze geloof hechtten aan de belofte van de ene God.

Johannes Paulus II sprak steeds over de kerk die jong is omdat ze een toekomst heeft. Het is geen oud instituut van het verleden, maar het gaat om de toekomst. Die gaan we met vertrouwen tegemoet. Onze familia Dei, de kerk, gaat de toekomst in en wij gaan die toekomst met elkaar in en we geven gestalte aan ons geloof door in de samenleving actief te zijn en handelend op te treden. We zijn bewaarders van de traditie en dat maakt ons vruchtbaar. Ons leven staat niet op zichzelf, maar begint in Nazareth, die veilige bewaarplaats van het geloof. Laten wij ook diezelfde bewaarders zijn als Simeon en Hanna, als Abraham en Sara. Dan zal ons leven vruchtbaar zijn en nieuw leven voortbrengen voor de wereld. Amen