LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 22 november 2020, Hoogfeest Christus Koning

Lezingen
Ezechiël 34, 11-12.15-17
Psalm 23
1 Korinthe 15, 20-26.28
Mattheüs 25, 31-47

Welkom
Christus, de mensenzoon, nodigt ons uit dit kerkelijk jaar af te sluiten en de vraag te stellen naar de ruimte voor barmhartigheid in ons leven. We kennen de afbeeldingen van Christus als rechter, die allen beoordeelt. In Covid tijden wordt dit oordeel misschien weer anders beleefd dan anders: het komt er nu meer dan anders op aan om creatief te zijn en ruimte voor barmhartigheid te maken, daar waar angst heerst voor alles wat gezondheid en werk en het leven van mensen bedreigt. De weg die we gaan, de menselijke weg van ons leven is ten diepste ook een geestelijke weg, een weg van godsontmoeting. Die ontmoeting met de minsten der zijnen krijgt hier zijn goddelijke dimensie in het ontvangen van het Woord en het Brood. Laten we open staan voor die ontmoeting hier in deze viering.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Barmhartigheid is geen economische krachtbron. De zes categorieën mensen die genoemd worden zijn allen mensen die langs de zijlijn staan. Er wordt geen verklaring gegeven waarom zij arm zijn, hongerig of dorstig of in de gevangenis zitten, hoe het komt dat zij ziek geworden zijn. Voor het verhaal, de parabel van vandaag, is die informatie niet relevant. Wat telt is niet onze analyse en onze verklaring, maar ons handelen, onze barmhartigheid. Het gaat om ons antwoord. Christus beseft heel goed dat mooie en diepzinnige analyses er toe kunnen leiden dat er geen hulp geboden wordt, want er zijn altijd argumenten waarom we de verantwoordelijkheid graag afschuiven op anderen. “De oorzaak ligt niet bij ons, dus waarom zouden wij ons verantwoordelijk moeten voelen?”

Hoe kijkt Christus naar de mens? Hoe kijkt de Vader naar de mens en wat betekent dat voor onze eigen blik op de mens? Wat betekent het als we zeggen dat we een mensenleven kostbaar vinden? Die discussie wordt heel actueel in het bepalen van een hiërarchie in de toegang tot een vaccin volgend jaar. Wie komt het eerst aan de beurt? En wat als mensen niet gevaccineerd willen worden? Kunnen ze dan gedwongen worden? Vanuit christelijk perspectief en in ons katholieke sociale denken is vaccinatie ook een blijk van solidariteit: je doet dit mede omwille van de gezondheid van anderen, en vooral de kwetsbaren. Dus bij ons zou er geen aarzeling over moeten zijn, als aan alle voorwaarden van veiligheid en gezondheid wordt voldaan. Ik voeg er ook de voorwaarde aan toe dat ook arme landen in staat zijn om hun bevolking met een vaccin te beschermen. Daar mag van onze landen ook wel wat gevraagd worden, qua financiën en qua geduld.

In Assisi is de afgelopen dagen een conferentie gehouden over de economie van Franciscus. Het Vaticaan heeft jonge mensen van over de hele wereld uitgenodigd om deel te nemen aan deze internationale videoconferentie vanuit de stad van de Poverello om nieuwe wegen te wijzen voor een economie die niet uitsluit en die niet onderuit haalt, die niet de rijkdommen voor een kleine groep uitverkorenen veilig wil stellen. Het hele programma is niet slechts een conferentie, maar een nieuwe gemeenschap die opstaat en getuigenis aflegt van een economie waar barmhartigheid een fundamentele waarde is. Economen en jonge idealisten hebben deelgenomen, die hun ideeën hebben gedeeld. https://francescoeconomy.org/ . Het is een leefwijze die ruimte maakt voor de ander en die met minder materiële zaken genoegen neemt. Het is een leefwijze die andere criteria van vooruitgang aanlegt dan alleen salarisverhoging en groeipercentages. Het is een leefwijze die een evenwicht zoekt in wat wij als individu en in groepen nodig hebben en wat de aarde nodig heeft en aankan. Dit vraagt een andere blik waar mensen niet alleen consumenten of producenten zijn, werknemers, zzp’ers of werkgevers, maar ook leven in relaties, barmhartigheid tot onderdeel van hun keuzes maken en daarin hun roeping verstaan.

Het is een verbinding van twee werelden die te lang gescheiden zijn, omdat gedacht werd dat economie nu eenmaal over geld gaat en over wetmatigheden. De wereld van geloof en spiritualiteit is een andere dimensie. Maar de mens is één en de wereld is één. Een we hebben maar één kans om het goed te doen. Het gaat om morele keuzes waarbij verantwoordelijkheid beloond wordt met geld en inkomen, maar waar dit ook gedeeld wordt met anderen, niet uit caritas maar vanwege een rechtvaardige verdeling van de goederen in de wereld. Het gaat wel degelijk om andere machtsstructuren en verdelingsmechanismen van de goederen der aarde. Lees Fratelli tutti er maar op na! De minsten van de mensen die we ontmoeten in het leven, herinneren ons voortdurend aan de morele keuzen die we maken. We maken deze voor het aanschijn van Christus: in de arme kijkt Hij ons aan, ook via het digitale netwerk, en stelt ons morele vragen. Hoe geven we inhoud aan onze roeping? Christus de Koning nodigt ons uit dat nieuwe evenwicht te vinden. Amen