LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging Kerkwijding en Gedachtenis aan de H. Jacobus, 27 september 2020

Lezingen
Jesaja 56, 1. 6-7
Psalm 83
1 Petrus 2, 4-9
Lucas 19, 1-10

Welkom
Welkom op dit hoogfeest van kerkwijding, onwerkelijk, met een bijna lege kerk die toch uitverkocht is! De gedachte dat je zelfs in de kerk niet veilig bent voor het Coronavirus is voor velen onverdraaglijk. Het is daarom nog steeds voor veel parochianen moeilijk om de weg naar de kerk terug te vinden, maar wij zijn hier samen om in dit huis van licht Gods licht te ervaren en woorden mee te nemen die ons helpen de richting in ons leven vast te houden. Ik zie dat mensen ook in hun geloof heel creatief zijn om deze donkere tijd door te komen. We willen graag uw verhalen verzamelen. U ziet al een flyer bij uw boekje liggen. Straks meer daarover. We vullen nu dit Huis met licht, gebed en naastenliefde want dit huis is symbool voor de wereld waarin we leven, opdat zij ook vervuld raakt van diezelfde naastenliefde en ware vrede. Moge God zijn aanwezigheid doen ervaren en ons de weg wijzen. Daartoe bidden we eerst om vergeving en verzoening.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Wie in de mist de weg op moet, dient heel voorzichtig te zijn. Je weet dat iemand zo maar uit de mist kan opduiken. Je moet dan snel reageren. Voorzichtigheid is geboden: je weet niet wat er komen gaat. Het maakt onzeker en je kunt maar beter de mist ontwijken en wachten tot de zon schijnt. We zijn het ontwend om in de mist te reizen: in de zomer schijnt de zon en is de hemel helder. Toch is in deze periode de mist over ons en onze samenleving gekomen. Het is lastig om in deze omstandigheden de koers vast te houden. Ongekende omstandigheden vragen om ongekende maatregelen. Dat geldt voor de overheid, maar evenzeer voor de kerk. Allerlei beslissingen rond de toegankelijkheid van de kerk, het ontvangen van de communie, wel of geen kerkzang, geen huisbezoek aan kwetsbare parochianen. Vanzelfsprekendheden worden ons ontnomen. We kunnen dat niet goed hebben, want normaal gesproken kunnen we alles berekenen. We maken ramingen en verwachtingen voor de toekomst. We houden niet van verrassingen. Dat is allemaal doorbroken en een illusie gebleken. Verwachtingen moeten worden bijgesteld en informatie inzake de toekomst wordt met grote voorzichtigheid en disclaimers uitgesproken. Eerlijk gezegd weten we niet hoe de wereld van morgen eruit ziet. Dat zou ons niet echt moeten verontrusten. We zijn verankerd in de hemel zegt Paulus en als de wereld op drift raakt, houden we vast aan dat anker dat ons ooit thuis zal brengen. Met dat anker van geloof kunnen we koers houden in de mist. We hebben digitale hulpmiddelen voor meditaties, vieringen, catechese en vergaderingen gevonden om het parochiële leven toch doorgang te laten vinden. Wat zijn onze eigen ijkpunten in de mist? Hoe kunnen we naar binnen keren en onze bronnen aanboren, om te voorkomen dat de mist die de wereld lijkt te regeren, ons van het geloofspad afhoudt?

Kerkwijding 2020
De afbeelding is uit het Pericopenboek van Hendrik II, Codex Latinus Monacensis, 1007/12, München. uit:
W.Vogl, Meisterwerke der Christlichen Kunst, Regensburg, Pustet, 2018

Op deze dag van kerkwijding is Zacheüs ons ijkpunt in de mist. Op de afbeelding zien we hoe Zacheüs zich verborgen houdt: voor hem zou mist prettig zijn: hij wordt niet gezien. Hij klimt in de moerbeivijgenboom, de boom van de schaamte, om wel te zien, maar niet gezien te worden. Voor hem is zijn geloof een wolk van mist geworden: hij heeft compromissen gesloten met de bezettende Romeinse macht. Hij heeft ervan geprofiteerd. Hij heeft zijn geweten het zwijgen opgelegd met allerlei mistige argumenten. Hij is het zicht op het gelaat van de Eeuwige verloren. Zijn uitgestrekte hand (in beide afbeeldingen) geeft zijn verlangen aan om bevrijd te worden uit de mist en de koers weer te vinden. Christus zegent hem twee maal als antwoord op zijn uitgestoken hand. Jezus nodigt zichzelf uit in het huis van Zacheüs. Dat huis is symbool van zijn leven, zijn hart en zijn geloof: een kale boel. Maar het huis wordt geheiligd door de aanwezigheid van Christus en de apostelen en door de bekering van Zacheüs die uit de mist tevoorschijn komt als een kind van Abraham, zoals Jezus hem aanspreekt.

Het huis wordt getransformeerd tot kerk: de tafel is het altaar geworden. Christus draagt het evangelie in zijn handen. Op de tafel liggen brood, vis en wijn, de symbolen van de eucharistische gaven. Zacheüs wordt in zijn eigen huis uitgenodigd om disgenoot te zijn van de geloofsgemeenschap, zichtbaar in Christus en zijn drie leerlingen. Christus nodigt zich uit om in je huis aanwezig te zijn. Beseffen we zijn nabijheid? Dat geeft troost omdat je op die manier de kerk en de eucharistie altijd met je meedraagt. De pijler van de liturgie, de samenkomst in de geloofsgemeenschap wordt in evenwicht gebracht met de pijler van je eigen hart en je eigen huis. In de mist van deze tijd wordt je op jezelf teruggeworpen en word je uitgedaagd om zelf de bronnen van je geloof ter hand te nemen. Door het voorbeeld van Zacheüs wordt ons eigen huis ook getransformeerd tot kerk en altaar.

In deze kerkwijding danken we God voor ons kerkgebouw, dit huis van dankzegging, eucharistie. Maar we danken God evenzeer omdat wij zelf de levende stenen van dat huis zijn, een huis waarin Christus ons voedt. We nodigen u uit om uw bronnen van geestelijke voedsel met elkaar te delen. Hoe heeft u in deze periode van mist koers gehouden op het evangelie? Ik denk dat er veel meer rijkdom te vinden is dan we zelf denken. Zo houden we elkaar op koers in de mist van deze tijd. Het is de uitnodiging van Christus die ons richting blijft geven om onze geloofsgemeenschap en het kerkgebouw niet op te geven. We worden immers gevoed door onze eigen bronnen. Laten we elkaar op die weg blijven bemoedigen. Dan ervaren we de krachtige nabijheid van Gods Geest die in Christus is. Amen