LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging Maria ten Hemelopneming, 15 augustus 2020

Lezingen
Apocalyps 11, 19a; 12, 1-6a.10ab
Psalm 45
1 Korinthe 15, 20-26
Lucas 1, 39-56

We kijken in de ogen van een vrouw, de moeder van Jezus. Het feest van vandaag betekent dat we ondanks de afstand in tijd nog steeds intensief met elkaar verbonden zijn. Van deze verbondenheid met Maria heeft de Kerk altijd beseft dat die haar tot zegen is. Het inspireert en bemoedigt om stil te staan bij haar leven. Meer specifiek vertelt Maria ten Hemelopneming dat haar leven volledig door God aanvaard en veilig gesteld is. Zij is ons daarin voorgegaan.

De confrontatie in de eerste lezing met de draak mag een symbolische betekenis hebben, maar we zien de draak in vele vormen nog aanwezig in onze wereld. Kunnen we in die confrontatie ons geloof bewaren? We zijn vandaag en dit hele weekeinde verbonden met Beiroet. Er wordt gecollecteerd voor steun aan het herstel van de stad. Vele goede krachten zijn daar aanwezig. Laten we in gebed en vrijgevigheid met deze mensen van goede wil verbonden zijn en hen aanbevelen bij de voorspraak van Maria, de koningin van hemel en aarde.

Suggestie voorbede Beiroet-Libanon:
laten we bidden voor de mensen in Beiroet en Libanon die voor de opgave staan hun stad te herbouwen na de explosie van twee weken geleden. Dat zij de veerkracht en de moed vasthouden om ondanks verdeeldheid de handen ineen te slaan. Dat er voldoende hulp komt van de internationale gemeenschap. Dat deze ramp een keerpunt ten goede zal zijn in het land dat zwaar getroffen is door oorlog en geweld en corruptie. Dat Gods Geest de mensen inspireert en bemoedigt. Om een toekomst van vrede. Laat ons bidden.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Draken bestaan alleen in sprookjes. Toch beschouwen we het verhaal uit de Apocalyps dat we zojuist gelezen hebben, als een inspirerend verhaal. Het is de confrontatie van een zwangere vrouw met het ultieme symbool van het kwaad. De kerk heeft altijd op deze dag dit verhaal meegenomen en voorgehouden als bron van bemoediging.

Draken bestaan niet. Maar toch horen we ook in onze moderne tijd mensen spreken over draken. Deze draken hebben verschillende gezichten: het kwaad dat steeds de kop opsteekt in rampen zoals het coronavirus, een dictator in Wit Rusland die zijn macht wil vasthouden, corruptie in Libanon die leidt tot een ramp van ongekende omvang met totale ontwrichting van een stad die eens de trots van een vrij, open, tolerant en welvarend Midden-Oosten was, Beiroet. Het zijn beangstigende berichten. Het lijkt alsof het kwaad alomtegenwoordig en onoverwinnelijk is.

Wat is onze gelovige houding tegenover de draken die we actief zien in de wereld? Laten we onze blik vernauwen zodat we deze draken accepteren en de ruimte geven om de wereld te regeren? Denken we dat deze draken inderdaad de wereldgeschiedenis zullen bepalen? Geven we ons over aan complottheorieën en angstaanjagende voorspellingen? Het is voor velen een verleidelijke gedachte. We lijken aan kwade machten overgeleverd.

De keuze die ons door deze Bijbelverhalen wordt voorgehouden is duidelijk: kiezen we de weg van de draak of de weg van de vrouw? Kiezen we de weg van de angst voor het kwaad dat zal overwinnen, of kiezen we voor Godsvertrouwen? Volgen we de weg van de draak die vernietigt, verwoest en bedreigt of volgen we de weg van de vrouw die gekroond wordt met zon, maan en sterren, de vrouw van de hoop?

De christenen die de Apocalyps aanvankelijk lazen, deden dat in een situatie van onderdrukking en dreigende wanhoop. Het boek is ontstaan in de gemeenten van Klein Azië waar kleine groepen het evangelie vasthielden als bron van hoop in een vijandige wereld. De bedreiging kwam niet alleen van buiten, de Romeinse heidense autoriteiten die deze christenen met hun Godsverering niet konden verdragen, maar de dreiging kwam ook van binnen uit: christenen die lauw waren, niet echt trouw aan hun overtuiging, geloofsgenoten die het op een akkoordje wilden gooien met de draken van hun tijd, die zich uiteindelijk niet toevertrouwden aan Gods voorzienigheid. Dat zijn de christenen die zeggen dat niet de vrouw van de hoop, maar de rode draak zal winnen en de wereld regeren.

De kerk die zich als geloofsgemeenschap wil opbouwen, kan niet rekenen op zulke wankelmoedige pilaren. Voor inspiratie en bemoediging richt de kerk zich daarom vandaag op de vrouw, de gekroonde moeder. Zij brengt in de confrontatie met de draak nieuw leven voort. Op het slechtst denkbare moment wordt haar kind geboren. Maar hier wordt de kracht van het jawoord van Maria helder: tegen de verdrukking in laat zij zich leiden door de hoop. Deze hoop is haar kroon, dit geloof is haar fundament, deze liefde is haar omhulling als zon, maan en sterren die de vrouw omgeven.

Zijn geloof, hoop en liefde, ook ons antwoord op de draken van deze wereld? Wij laten ons niet verleiden om de taal en het gedrag van de draak over te nemen en zelf een instrument te worden van angst en onrust. Nee, we laten ons bemoedigen door het ja-woord van Maria en spreken we zelf ook in deze eucharistie ons ja-woord uit. Als we de communie ontvangen en ons laten voeden door het eenvoudige Brood van Christus, speken we uit dat we aan de kant van de hoop staan, aan de kant van de goede krachten, aan de kant van het geduld, aan de kant van Gods voorzienigheid die we niet altijd begrijpen, maar die wel de weg van het evangelie is. Laat die houding van Maria, die rust en vrede geeft, ons inspireren. En laten we die delen met dierbaren om ons heen. Amen