LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging vijftiende zondag door het jaar, 12 juli 2020

Lezingen
Jesaja 55, 10-11
Psalm 65
Romeinen 8, 18-23
Mattheüs 13, 1-23

Welkom
Welkom op deze akker van Gods woord. Vandaag ontmoeten we Christus als de zaaier. Hij schenkt ons Gods Woord dat voedsel ten leven is. Hoe zijn we hier gekomen? Als je hier bent gekomen over een strakke weg die dik geasfalteerd is en waar geen toevalligheden meer toegelaten worden, zeg je: “mijn leven is op orde en laat geen radicale veranderingen meer toe of onrustig makende vragen.” Of merk je dat je overbelast bent en eigenlijk geen tijd heb om rust te nemen en je te laten voeden? Denk je: “mijn leven is een rotsachtig landschap geworden”. Of heb je net kunnen ontsnappen aan een druk werkritme waartussen je nog net even tijd vindt om aan je religieuze verplichtingen te voldoen? Of ben je hier als een soort stadsmonnik die weet dat Gods Woord pas tot gedijen komt wanneer de bodem voorbewerkt is?

Hoe het ook zij: welkom. We laten ons meenemen in dit ritme van de liturgie van ontvangen en teruggeven, een liturgie van inademen en uitademen, van stilte en gebed, van hoofd en hart. In dat ritme mogen we de Heer ontmoeten.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Wie iemand ziet zaaien op oude afbeeldingen en schilderijen, kan er nostalgisch van worden. En wie denkt hierbij niet aan de zaaier van Vincent van Gogh die bij de ondergaande zon zijn taak verricht? De zon wordt een aureool dat verwijst naar de heiligheid van deze taak. Het zaaien verwijst naar het ritme van het leven: eerst zaaien en dan wachten tot het kiemt en dan bijhouden zodat het gewas groeit en gezond blijft en er niet te veel onkruid tussen komt. En ten slotte de oogst die vreugde geeft. Het is een ritme van hoop, wachten, zorgen, werken en vreugde. De zaaier gaat aan de slag met de hoop dat zijn werken vrucht draagt. Hij stelt vertrouwen in de oogst. Hij weet dat hij geen heer en meester is over de oogst, maar hij draagt zijn steentje bij.

In dat ritme leven wij ook. In ons leven zaaien we en oogsten we. We werken en verzorgen. We zijn soms afwachtend om te zien wat er van ons werken terecht komt en of de groeikracht er werkelijk in zit en het gewas doet groeien. Wij zijn als zaaiers dienstbaar aan het Woord van God. Wij bepalen niet waar het terecht komt. Want zoals vaker wordt gezegd over deze parabel van Jezus: God is een verkwistende zaaier. Hij zaait overal: op de weg, tussen de rotsen en tussen de distels. Want waar het zaad opkomt en wortel schiet en tot wasdom komt, is de oogst overvloedig. Je moet geen kans laten lopen om te zaaien.

Coronatijd is een periode met een ander levensritme, andere accenten en andere aandachtspunten: minder onderweg, minder naar buiten gericht en meer ontvangen. Niemand heeft daarvoor gekozen, maar binnen de omstandigheden kunnen er keuzes gemaakt worden, zoals mensen kiezen om te mopperen, te kritiseren en zelfs te demonstreren, is er ook de keuze om juist momenten van contact intenser te laten zijn, meer dankbaar te zijn voor de momenten van contact en de ontmoetingen. We kunnen kiezen om meer in te ademen, meer tot verdieping te komen, meer aan gebed en bezinning te doen, dan aan uitademen: daar bedoel ik mee tijdverdrijf zoeken en afleiding. Beide maken het ritme van het leven uit en soms moet dat ritme worden bijgesteld. Dat is het voordeel van deze moeilijke tijd. We worden gedwongen ons ritme eens bij te stellen.

De zaaier die dienstbaar is aan het Woord van God leeft in het rustige ritme van overgave. Ook als wij het leven niet kunnen bepalen, kunnen we het wel ontvangen. De zaaier zal ook zijn omgeving in ogenschouw nemen en beseffen dat hij niet overal evenveel succes zal hebben.

Dat geldt ook voor pastores: soms zijn we in gesprek met mensen en dan weten we soms al van te voren dat het weinig vrucht zal dragen, maar dan zeggen we - de zaaier indachtig: ik blijf maar zaaien want niet ik bepaal de groeikracht maar het is de kracht van Gods Woord zelf. Dat kan mensen op een nieuw spoor zetten en dat kan soms de aarde dusdanig omwoelen dat een kale, schrale vlakte tot een tuin wordt omgevormd. Datzelfde geldt ons allen: we zaaien allemaal op onze eigen manier: in onze gesprekken met familieleden en vrienden, met je kinderen en met je ouders, op verjaardagen en op je werk. Dat zijn allemaal momenten om te zaaien. Denk niet te snel dat het geen nut heeft: je weet op afstand niet altijd welke bodem je voor je hebt. Het kan soms vruchtbaar genoeg zijn zodat een woord overvloedig vruchten draagt.

Leef dan volgens het ritme van de zaaier en verwacht niet meteen de oogst, maar wacht geduldig op het moment van de oogst. Die komt niet op een moment dat wij zelf bepalen, maar is daar waar Gods Geest werkt en mensen bemoedigt en vernieuwt. God is een God van verassingen, hoorde ik vanmorgen in de Kloosterkerk en laat het zo zijn dat we ons door God en door de kracht van zijn Woord kunnen laten verrassen. Amen.