LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging veertiende zondag door het jaar, 5 juli 2020

Lezingen
Zacharia 9, 9-10
Psalm 145
Romeinen 8, 9.11-13
Mattheüs 11, 25-30

Welkom
Welkom op deze plek van stilte en bezinning. Ondanks de ingewikkelde voorschriften vanwege het Coronavirus weten we dat God zelf de werkelijke bron van vrede is. Hem kunnen we ontmoeten door Christus. Hij spreekt vandaag van de weg van rust en vertrouwen. Mogen we beseffen hoe kostbaar het is om in de onrustige wereld een moment van rust en bezinning te vinden.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer, Een fascinerende, vaak Middeleeuwse afbeelding is “Jezus op de koude steen”. We zien Christus die na de bespotting en na zijn martelgang naar Golgota op een steen zit, slechts gehuld in een lendendoek. Hij wacht op het moment dat Hij aan het kruis genageld gaat worden en zal sterven. Ik vind het een fascinerend beeld omdat het in mijn ogen een tegenstrijdigheid in zich draagt: het lijkt me onmogelijk om op dat moment deze rust te ervaren. Toch heeft de boodschap van dit religieuze thema eeuwenlang christenen geïnspireerd. Van dit beeld gaat een rust en vrede uit die eigenlijk voor mij onbegrijpelijk zijn. Het is de tegenhanger van het beeld van Jezus in de hof van Getsemane waar die vrede juist ver te zoeken is. De doodsangst van Jezus leidt daar tot grote eenzaamheid en verlatenheid. Een eenzaamheid die ook uitgedrukt wordt in de slapende leerlingen die geen idee hebben van hetgeen er boven hun hoofd hangt. Deze scene in Gethsemane eindigt met Jezus’ overgave aan Gods nabijheid, die Hem niet meer verlaat tot het moment van de kruisiging zelf. Het gevoel van godsverlatenheid klinkt nog wel door in de uitroep van psalm 22 die Jezus vlak voor zijn sterven citeert: “God, mijn God waarom heeft u mij verlaten?”

De afbeelding van Jezus op de koude steen straalt toch de rust en vrede uit waar Jezus vandaag ook van spreekt: “komt allen tot mij die uitgeput zijn en onder lasten gebukt gaan en ik zal u rust en verlichting schenken.” Deze rust is meer dan uitrusten en even op adem komen. Het gaat om vrede en harmonie, waarbij de mens zichzelf hervindt en zich als onderdeel van de schepping herkent: een kind van God en broeder/zuster van heel de mensheid. Het gaat om de vrede van de eerste sabbat die God zelf viert aan het einde van zijn scheppingsweek: als alles en iedereen zijn plek heeft in Gods schepping, kan er werkelijke vrede zijn, shalom. Naar die vrede verwijst Jezus vandaag in zijn bemoedigende tekst. De combinatie met de eerste verzen van deze perikoop, maakt ons duidelijk dat deze vrede meer is dan zomaar de rust van vakantie, of ontspanning na een werkdag, of een feestje omdat we van vele maatregelen rondom Corona bevrijd zijn.

Ik heb wel gemerkt dat veel mensen zich de rust en de harmonie hebben laten afnemen door de vele maatregelen. Natuurlijk: het leek soms streng en onbuigzaam. Het leek het wel of de kerkgang door mensen in de kerk zelf belemmerd en bemoeilijkt werd. Dat riep onenigheid en discussie en dus negatieve energie op. Het is de uitdaging voor ons als leerlingen van Jezus, dat we ons die vrede en harmonie, die shalom van het evangelie niet laten ontnemen door de omstandigheden die ons omgeven. Onze bron is immers dieper.

Deze echte vrede vraagt echter wel het aannemen van een engagement en een opdracht. Het is geen zorgeloosheid en bevrijding van verantwoordelijkheden die Jezus biedt. Integendeel. Wij beseffen dat we een hoge opdracht hebben meegekregen in ons leven, een opdracht waar de redding van de wereld mee samenhangt. We vertrouwen dat Christus de bron van vrede is en dat die vrede slechts te vinden is in verbondenheid met God de Vader zelf. Als we beseffen dat Hij de opdracht geeft om de wereld te redden en de weg te wijzen naar geluk en vrede, dan weten we dat God dit werk ook tot een goede einde zal brengen. Dat maakt het juk van ons engagement zacht: Hij draagt het met ons mee en zal het tot een goede einde brengen.

Daarom durven we ook het perspectief aan dat de profeet Zacharia schetst: de vrede van zee tot zee, wereldwijd zou ik zeggen. Vrede beperken tot je vrienden, of tot je eigen kerk of tot je eigen land of continent, dat is een illusie. Wij kijken verder. Dat brede perspectief geeft rust en vrede, omdat dit perspectief door God geschonken wordt. Anders worden we geregeerd door de angst om ons eigen land of onze eigen zekerheden veilig te stellen. Wanneer we ons werkelijk open stellen en ons laten voeden door dit profetisch perspectief, zal er rust en vrede komen. Dan zijn we echt met God verbonden en durven we onze opdracht aan.

Mogen we met die boodschap de wereld waarin we leven bemoedigen en versterken en getuigen van de rust die Jezus in zich had op het einde van zijn leven: de rust van “Jezus op de koude steen”. Amen.