LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Korte verkondiging derde zondag na Pasen

Het verhaal van de Emmaüsgangers vormt de kern van het evangelie: een gesprek met Christus en dan de herkenning in het gebroken brood. In onze omstandigheden van vandaag lijkt het alsof de ontmoeting met Christus ernstig belemmerd wordt. Anderzijds wordt er meer in de Bijbel gelezen en wordt erover nagedacht. In deze kleine kapel wordt de eucharistie dagelijks gevierd als symbool van de trouwe aanwezigheid van Christus, als teken dat Hij met ons onderweg is, zoals bij de Emmaüsgangers. We delen onze verhalen, en we voeden ons als troost met de maaltijd waarin Christus zich toont in het leven gevende Brood.

Homilie
De weg na Pasen kan twee kanten uitgaan. Je kunt de weg kiezen naar Galilea. Het is de weg van herbronnen, de hervertelling van de verhalen van Jezus, de herinnering aan zijn woorden en gebaren, weer de kracht voelen van zijn nabijheid. Het is de weg die de leerlingen in het Mattheüs evangelie als advies krijgen: zij gaan daar als het ware het levensverhaal van Jezus herlezen in het licht van de gebeurtenissen van Pasen. Ze ontdekken daar dat de woorden van Jezus en de gebaren en tekens die Hij gesteld heeft, toen al vervuld waren van de belofte van Pasen. Het onbegrijpelijke teken van het lege graf wordt verstaanbaar door wat daar in Galilea gebeurd is.

Je kunt ook de weg inslaan die naar Emmaüs leidt. Dat is de weg van de teleurstelling, de uitzichtloosheid, de vlucht terug naar de routine en het gewone dagelijkse leven, doen alsof er met Pasen niets gebeurd is. De twee leerlingen wenden zich af van Jeruzalem. Dat is de stad die ons herinnert aan de hemelse stad Jeruzalem, waar God alles in alles is, geen geografische stad, maar het Koninkrijk zelf van gerechtigheid en barmhartigheid. De Emmaüsgangers wenden zich af van die belofte. Het is verleidelijk om somber en negatief te zijn, verleidelijk om de slachtofferrol te kiezen. De wereld is tegen ons: onze leider is gedood, geëxecuteerd, weggewerkt. Onze hoop op een ander leven is de grond in geboord. We hebben ons vergist.

De eucharistie die we iedere dag, iedere zondag weer vieren, is de weg die via Emmaüs naar Galilea leidt en die ons uiteindelijk weer naar Jeruzalem voert. Lucas nodigt de leerlingen uit om in Jeruzalem te blijven tot zij met de kracht van God zelf gevoed en gesterkt worden. Ook dat hoeven we niet perse als een geografische aanduiding op te vatten: alsof we slechts in de stad Jeruzalem de heilige Geest kunnen ontvangen. Dat is in tijden van lockdown lastig, als je nu net niet in Jeruzalem bent.

In Jeruzalem wordt ons duidelijk dat de verrijzenis ons raakt tot in onze eigen identiteit. God is uitgegaan naar deze wereld en heeft haar bij de hand genomen, zoals je op de iconen van de verrijzenis ziet hoe Christus in de onderwereld de eerste mens Adam bij de hand neemt en wegvoert uit de duisternis naar het licht. In de verrijzenis van Christus is een nieuwe wereld zichtbaar geworden. De mens is namelijk geroepen uit zichzelf te treden en zich te verbinden met de ander en in die relatie leven te vinden. Iedere relatie draagt de openheid naar de eeuwigheid in zich. Iedereen die een relatie durft aan te gaan, ontdekt hier ware rijkdom, weidsheid, ja zelfs zijn identiteit en leven. Kan de mens dat uit zichzelf? In de verrijzenis verstaan we de boodschap dat het God is die ons dit mogelijk maakt, door zijn Zoon, de Mensenzoon, op te nemen in zijn werkelijkheid. Dat geeft ons hoop en perspectief voor ons eigen leven.

De mens die in een relatie leeft, ontdekt de dimensie van het geschenk. Wie je bent, is het geschenk van de ander en van de Ander Zelf. De Vader heeft zijn leven geschonken aan zijn Zoon die dit opnieuw ontvangen heeft met Pasen. Nu wij Pasen vieren, vijftig dagen lang, ontvangen ook wij dit leven en worden wij met elkaar verbonden aan die eeuwigheid, die in de verrezen Christus zichtbaar geworden is.

In deze coronacrisis moeten mensen andere strategieën ontwikkelen, thuis onderwijs, zoom vergaderingen, live streamvieringen, maar ook andere contacten met dierbare ouderen, digitaal contact zoeken. Ook dat is de weg terug naar Jeruzalem, een weg naar nieuw leven, een nieuwe menselijkheid Houden we dat vast? Dat zal lang niet iedereen lukken, maar de mens van Pasen die weet dat hij/zij het leven slechts kan vinden door te ontvangen, zal die nieuwe weg kunnen inslaan. Het is niet de crisis die ons leven verandert, maar de keuze die we maken in de Geest van de verrezen Christus. Amen.