LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Korte verkondiging Paasochtend

We hebben de laatste dagen ieder op eigen wijze doorgemaakt. Hier in de kerk heeft een deel van het pastoraal team het triduüm gevierd en dit is uitgezonden op YouTube. Ikzelf was in de Antonius van Padua met de zusters. Het waren op die manier voor mij inspirerende dagen met tijd om dieper te duiken in de Schriftuurlijke symboliek van de afgelopen dagen. Nu is het paaslicht opgegaan. De wereld lijkt niet veranderd. En toch is de wereld veranderd, omdat wij haar met een nieuwe blik bezien. Het is een blik van het verlangen naar de vervulling van de belofte. Het is een belofte van leven. Dat leven leek vernietigd door het geweld aan het kruis. De mens leek opgesloten in het graf, verborgen achter de steen, die stevig vergrendeld werd. Maar het graf is leeg. De bestemming van deze mens is niet het graf, maar de ruimte van de liefde. In diezelfde ruimte begeven wij ons in dit paasfeest.

Homilie
Deze ochtend zijn het twee zoekende mensen die voor ons de weg banen. Petrus en Johannes hebben een gerucht gehoord en willen dit onderzoeken. Zij hebben ieder een eigen tempo zoals ieder mens een eigen tempo van geloven heeft. De een is snel en reageert spontaan, de ander heeft meer tijd nodig en aarzelt. De eerste is Johannes die later vergeleken wordt met een adelaar: grote vergezichten, maar met oog voor detail. Hij ontwaart de symbolische betekenis van de gebeurtenissen en weet ze te plaatsen in het perspectief van de grote heilsgeschiedenis. Hij vliegt als het ware door de Bijbelse traditie heen en neemt je mee door de grote verhalen die terugkomen in het verhaal van Jezus. En je kunt daaraan je eigen verhaal koppelen. Het verhaal van je leven en het verhaal van jouw geloven met zijn eigen tempo.

Johannes is de snellere van de twee, maar ook de mysticus: hij is niet tevreden met een eerste feitelijke uitleg. Hij zoekt geen verklaringen in toeval of samenloop van omstandigheden. Hij ziet betekenis in ieder detail. De werkelijkheid bestaat voor hem niet op zichzelf maar is geladen met betekenis. Deze ochtend is zwanger van nieuw leven: de zon, de warmte die sterker wordt, de kracht van de bloeiende natuur vertellen van nieuw leven. Niemand had dat vrijdag gezien, maar deze ochtend gaat er een nieuw licht op. Niet alleen de tuin lijkt veranderd, maar ook de beide leerlingen van het eerste uur lijken veranderd. Al hollend naar het graf gaat hun hart sneller kloppen: “Dit bestaat toch niet? Is dit wat Hij al had aangekondigd?”

De ander, Petrus, is minder snel. Meestal is hij impulsief en reageert direct vanuit zijn hart: “dat nooit, Heer, niet naar Jeruzalem“ en “ik zal mijn leven voor u geven!” Teleurgesteld in zichzelf en omdat hij zich schaamt voor zijn te snelle woorden, is zijn tempo nu minder vlot dan dat van zijn jongere vriend en medeleerling. Toch voelt ook hij de zware woorden van Jezus: “op jou zal ik mijn kerk bouwen.” Als het verhaal van het evangelie van Christus dan toch een vervolg krijgt, wat zal deze rol dan inhouden? Aangekomen bij het graf krijgt hij nu van Johannes de kans om zijn verloochening, zijn zwakheid, zijn wankelmoedigheid goed te maken. Wat hoopt Petrus aan te treffen in het graf: de vervulling van zijn eigen verlangen? Eigenlijk niet: wat hij ziet, overstijgt zijn kennen en weten. Het overstijgt zijn begrip. Jezus heeft eigenlijk nooit in zijn denkraam gepast. Dat was de worsteling van Petrus: voortdurend worstelde hij met Christus. En dus was het een worsteling met God, zoals al vanouds door Jacob/Israël met God geworsteld is. Het is een worsteling op leven en dood. Wat is mijn leven? Waarom is dit leven mij toevertrouwd? Wat mag en kan ik met dit leven doen?

Beide leerlingen zijn verward door de confrontatie met het lege graf: zij hadden de schriften nog niet begrepen. Dat is een wonderlijke zin uit het evangelie: hij zag en geloofde en toch begrepen zij niet wat er geschreven stond. Geloven is dus niet begrijpen. Laten ook wij dus niet denken dat we het mysterie van Pasen begrijpen. Si comprehendis, non est Deus, Als je het begrijpt, is het God niet, waarschuwde Augustinus al. Pasen is niet het feest van begrijpen, maar het feest van het opengebroken graf. Het is het bericht van leven dat de dood overwint. Het is de verkondiging van toekomst waar geen mens nog toekomst ziet. Het vertelt van een Liefde, die mensen optilt en de ruimte geeft om werkelijk op een nieuwe manier mens te zijn. Dat is onze opdracht van Pasen: steeds weer nieuwe wegen van leven zoeken! Zalig Pasen. Amen.