LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 1 maart 2020, 1e zondag 40 dagentijd

Lezingen
Genesis 2, 7-9.3, 1-7
Psalm 51
Romeinen 5, 12-19
Mattheüs 4, 1-11

Welkom
Welkom bij deze eerste stap in de richting van Pasen. De stap die we vandaag zetten brengt ons naar de woestijn. Waarom zoekt Jezus de woestijn op? Gedreven door de Geest, wordt gezegd. Hij gaat in de voetsporen van de profeet. De woestijn is de plek waar we God kunnen leren kennen, zoals Mozes en Elia. Anders dan Israël van het Oude Testament zijn wij geen woestijnbewoners, maar we zien om ons heen voldoende woestijn. We hoeven dus niet van hier weg te trekken om de woestijn in te gaan. Die is er al. Kunnen we in die woestijn de juiste bronnen aanboren? Die ontdekkingstocht mogen we gaan. Laten we die dan ook met elkaar gaan als parochie, als geloofsgemeenschap.

Homilie
Broeders en zusters,
De duivel wil Jezus angst inboezemen. De duivel confronteert Jezus met problemen: honger, machteloosheid, overmoed. De duivel spreekt Jezus aan om maatregelen te nemen die hem zekerheid en macht en veiligheid bieden. De duivel is slim en gebruikt allerlei middelen om Jezus op een dwaalspoor te brengen. Maar Jezus weet het onderscheid tussen ware veiligheid en valse veiligheid. Hij beseft dat wat de duivel Hem voorspiegelt op niets gebaseerd is. Jezus wendt zich af van die valse veiligheid en richt zich op zijn Vader die Hem de ware weg van het Godsvertrouwen wijst. In de woestijn waar Jezus verkeert, worden de kaders van zijn geloven opnieuw uitgedacht. Daar wordt het fundament van het evangelie gelegd. Dat is zijn Goede Boodschap.

Het is een troostend verhaal omdat het ons vertelt dat God heel goed weet welke verleidingen en angsten wij als mensen kunnen ervaren, hoe onzeker we ons kunnen voelen. Ons wordt momenteel angst ingeboezemd door de dreigingen van een ziekte, die over ons uitgestort worden. Iedereen praat erover en van uur tot uur komt er nieuwe informatie. De ziekte is serieus, zoals we iedere ziekte serieus moeten nemen. We gaan zorgvuldig om met ons lichaam dat ons door God geschonken is. we hebben eerbied voor dit Godsgeschenk. Maar laten we onze energie niet te veel verliezen door deze stortvloed van zorgen. Zoals pastoor Luijckx uit Loon op Zand vertelde, die vrijdag geïnterviewd werd omdat zijn parochiaan ziek is: we houden vertrouwen en zijn geen angstige vogeltjes. Dat is een mooi uitgangspunt voor ons als gelovige mensen.

De angst die we om ons heen horen en zien, weerspiegelt een fundamentelere onzekerheid die mensen kan bevangen. De vraag die de veertigdagentijd ons stelt is: hoe sterk is ons eigen vertrouwen? Waardoor wordt dat vertrouwen bedreigd en waarin vinden we onze rust en zekerheid? Door de verhalen die mensen onzeker maken, beseffen we dat hun vertrouwen als dun ijs is, waar zij bij de eerste tegenslagen meteen doorheen zakken. De veertigdagentijd is een periode om te ervaren dat ons fundament steviger is en dat we dat fundament verder kunnen versterken door wat de veertigdagentijd ons aanreikt aan vasten, gebed en naastenliefde. Dat vertrouwen beweegt zich tussen het evenwicht van het besef dat we allen kwetsbaar zijn. We zijn sterfelijk, we zijn hier maar tijdelijk. We hebben dat uitdrukkelijk onder ogen durven zien met de as die we op ons hoofd kregen afgelopen woensdag: bedenk, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren. Die boodschap boezemt ons geen angst in, omdat we weten dat de kern van ons zijn, van ons leven, niet daarin gelegen is maar in de Geest die God heeft uitgestort.

Paulus verwijst daarnaar in de Romeinenbrief. Hij verwijst naar de val van de eerste mens die gevolgen heeft voor alle andere mensen. Dat kan symbool zijn voor de gevolgen van angst en hoe die mensen mee kan slepen. Misschien dat de gedachte aan erfzonde mensen niet echt meer inspireert, maar ik wil u wel zeggen dat ik de gevolgen van die erfzonde vaak tegen kom in mijn ontmoetingen en gesprekken met mensen. Ik zie het in het onvermogen om de weg van goedheid en vertrouwen te bewandelen. Al zijn de intenties nog zo goed: keuzes worden vaker bepaald door ons eigen belang dan door het belang van anderen.

De angst die over ons wordt uitgestort, zou ons kunnen doen vergeten dat we een opdracht voor de wereld hebben. De situatie in een land als Bangladesh, waar ons vastenactieproject is, is veel schrijnender dan het virus dat rondwaart. Dagelijks sterven mensen en vooral kinderen, door honger en armoede en geweld. Daar ligt een prioriteit voor de mensheid. Laten we dat voor ogen houden. Laten we ons aan het begin van deze veertigdagentijd afwenden van de stemmen die ons bezorgd maken over onze veiligheid en laten we de stem van de naaste niet vergeten, de mens die in echte nood verkeert. Mogen we in gebed en vrijgevigheid met hen verbonden blijven. Amen