LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 26 februari 2020, Aswoensdag

Lezingen
Joël 2, 12-18
Psalm 51
2 Korinthiërs 5, 20-21; 6, 1-2
Mattheüs 6, 1-6.16-18

Welkom
Welkom bij het begin van de veertigdagentijd. Sommigen komen misschien vers uit het Carnaval, anderen hebben de afgelopen dagen gewoon doorgewerkt. We betreden hier de ruimte van ons innerlijk: onze gedachten, onze verlangens, onze onzekerheid, onze vragen. In dat innerlijk ontmoeten we onszelf, en ontmoeten we God die tot spreekt en ons leven geeft. Door die ontdekkingstocht vinden we een nieuwe balans in onze relatie met de naaste. Een nieuw evenwicht dat ons opent voor de gave van het leven, voor Pasen, voor licht, voor vrede in een wereld die ongetwijfeld turbulent blijft, onzeker door het corona virus, maar evenzeer door berichten van oorlog en armoede. Hoe blijven we staande? Dat gaan we de komende weken weer oefenen. Ook dit jaar zullen we mensen in de katholieke kerk opnemen. Van harte welkom.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Sportscholen zijn booming business: de mensen trainen zich een ongeluk voor een goede conditie. Ze sparen kosten nog moeite om in goede gezondheid te blijven. Ze wisselen hun ervaringen uit, zowel ter plekke als op sociale media, adviezen die vaak gepaard gaan met eetadviezen. Dieet en oefeningen gaan hand in hand. Het laat goed zien dat de moderne mens een evenwicht zoekt tussen geest en lichaam: een goede lichamelijke conditie helpt immers de geest. Het evenwicht dat de veertigdaagse vasten zoekt, ligt in diezelfde lijn, maar voegt er een aantal dimensies aan toe.Bij deze periode hoort dat er afspraken gemaakt worden met jezelf: minder eten en drinken, meer aandacht als mantelzorger voor degenen die aan jouw zorg zijn toevertrouwd of voor de mensen die op je pad gekomen zijn, een andere verdeling van je goederen en een grotere vrijgevigheid, of het nu ons vastenactie project is in Bangladesh, of andere projecten, misschien wel gerelateerd aan het corona virus. Deze oefeningen en afspraken zijn instrumenten om een nieuw evenwicht te vinden en op te bouwen. Er zijn vriendengroepen die afspraken maken en ook in gezinnen wordt een manier gevonden om gezamenlijk de vasten inhoud te geven: het is dus ook een sociaal gegeven. Zo helpen we elkaar en zo inspireren we elkaar.

Een van de dimensies die ons veertigdaags vasten en bezinnen toevoegt aan het geestelijk fitnessen, is de compassie. Dat klinkt mooi, maar waar vindt die compassie zijn oorsprong? Waardoor wordt die gevoed? Het lijkt een natuurlijke houding van de mens om vol mededogen te zijn en toch zien we dat te weinig in de wereld. Of laat ik het voorzichtig zeggen: er is veel compassie in de wereld, maar vaak in het verborgene, in de beslotenheid, in de coulissen van de mensheid en de geschiedenis. Het is niet de compassie die de toon zet, terwijl we er zo naar verlangen, terwijl er in het verborgene veel compassie betoond wordt. De compassie die we zoeken en die we proberen vorm te geven, vindt zijn oorsprong in de passie van Christus zelf. We bewegen ons in de richting van Goede Vrijdag. Dat betekent de confrontatie met het kruis. Eén suggestie kan ik u alvast meegeven voor deze periode: plaats een kruis ergens in uw huis, uw kamer of bij uw werktafel of eettafel of keukentafel, een kruis dat u dagelijks herinnert aan het onvermijdelijke perspectief van deze weken: het sterven van Jezus. In dat kruis wordt zichtbaar dat God nabij heeft willen zijn aan de mens en in het bijzonder aan de mens die zelf gekruisigd wordt: in ziekte, in verdriet, in mislukte liefde, in de rampen van het leven, of in teleurgestelde vriendschap, in oorlog, bosbranden, moord en geweld. Het overkomt ons allen. God kent ons verdriet en is ons in het sterven van Christus nabij: in de passie van Christus toont de Vader zijn compassie met ons. Die compassie komt voort uit zijn liefde. Als wij diezelfde compassie willen betonen voor de wereld, komt het erop aan om diezelfde wereld te beminnen. Dat is nog een extra dimensie die ons geloof toevoegt. Pas als we de wereld beminnen zijn we in staat die te veranderen en te verbeteren. In die liefde ligt het commitment. Die liefde wordt concreet in mensen. Dat is een tweede concrete suggestie: plaats naast het kruis een foto of een afbeelding van mensen die in de huidige tijd gekruisigd worden en van wie het lijden u ontroert of beroert.

Alle afspraken die we met onszelf en met elkaar maken voor deze periode van de veertigdagentijd kunnen samengevat worden in deze twee richtingen: onze blik op het kruis van Christus, en onze blik op de gekruisigde mens van vandaag. Gaan zij ons echt ter harte en doet die compassie ons stil vallen en bescheiden maken en ons gewone leven relativeren? Helpt dat om onze beslommeringen en onze welvaart even tussen haken te zetten? Hoe belangrijk zijn die dan nog? In onze geestelijke fitness worden we gevoed door het woord van Christus: God die in het verborgene ziet zal het vergelden. Moge Hij ons op die weg vergezellen. Ik wens ons allen een rijke, voedzame, gepassioneerde tijd. Amen