LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 29e zondag door het jaar, 20 oktober 2019 - Missiezondag

Lezingen
Exodus 17, 8-13
Psalm 121
2 Timotheüs 3, 14 - 4, 2
Lucas 18, 1-8

Welkom
Vandaag is onze aandacht gericht op India. Het is missiezondag. De parochie heeft een project gekozen in India om ons geld aan te geven. Laat het een vrijgevig gebaar zijn. Het gaat om de touring sisters die twee aan twee het Himalaya gebergte intrekken om de theepluksters te helpen in hun erbarmelijke omstandigheden. Bekijk de informatie op de website en achterin de kerk. Telkens als u thee drinkt, kunt zich afvragen: wie heeft de thee geplukt? Onder welke omstandigheden? Heel ons leven als christen is een missie: gezonden naar onze buren, onze familie, de mensen op het werk en op school. Bidden we God om ontferming en vrede.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van Jezus,
De handen ten hemel heffen lijkt een gebaar van wanhoop. Als we geen uitweg weten, dan kijken we omhoog en hopen we op bijzondere bijstand. Het gebaar van Mozes laat zien dat dit kleine Joodse volk dat verloren in de woestijn loopt, het einde van zijn bestaan ziet naderen. Tegen zo’n overmacht is dit kleine volk dat amper gewend is te vechten, niet opgewassen. Amalek is sindsdien symbool geworden van het grootste kwaad dat een mens kan overkomen. We zien deze naam ook op het Joodse monument in onze eigen stad. Het herinnert aan de afschuwelijke gebeurtenissen van de Tweede wereldoorlog, waaraan zelfs kleine kinderen niet konden ontsnappen.

In deze Missiemaand beseft onze kerk dat er wereldwijd ook zo’n strijd gaande is: een strijd voor gerechtigheid, een strijd voor het overleven van de schepping. Bij concrete projecten op allerlei plekken krijgt die strijd gestalte in de inzet van missionarissen, zusters en leken. Wie durft dat eigenlijk nog aan? Wie durft een boodschap van menslievendheid en gerechtigheid te brengen in een wereld waar niets vanzelfsprekend en veilig is, zoals wij dat in ons eigen land wel mogen ervaren? Wij hebben hier onze eigen problemen, we zijn er in Den Haag van dichtbij getuigen van. In de Missiemaand oktober zijn we ons evenzo bewust van de beangstigende situatie in andere landen, waar zelfs het bestaan onzeker is.

In Rome denken de paus en de bisschoppen na over de opdracht van de kerk in dit uitgestrekte gebied, dat voor de toekomst van onze hele mensheid een cruciale rol speelt. Als de kerk erin slaagt om daadwerkelijk de mensen in dit gebied te bereiken met het evangelie en op basis daarvan de toekomst van het regenwoud te beschermen, is er hoop voor de toekomst. We weten dat er in onze globale wereld niets ver weg is en dat alles met elkaar samenhangt. Een oplossing voor het Amazonegebied kan alleen komen in combinatie met een ecologische bekering van ons allemaal.

Ons missieproject dit jaar richt zich op India. Daar trekken zusters de bergen in om mensen en met name vrouwen te helpen. Zij doen dat klassiek met onderwijs en medische zorg, maar zij maken ook op creatieve wijze de vrouwen bewust van de grote gevaren die zij lopen in hun werk. Hun wordt geleerd dat zij op mogen komen voor zichzelf en hun waardigheid mogen beschermen. Noord India kent veel christenen in tegenstelling tot de meeste deelstaten van India. Alleen in de twee zuidelijke staten van India zijn grote groepen christenen. In het noorden zijn de kleine groepen christenen zich zeer bewust van hun identiteit en van hun verantwoordelijkheid om deze overeind te houden. Zij vinden daarin inspiratie, troost en kracht. Dát hoeven we hun niet te brengen, maar we kunnen wel een fundament leggen onder de projecten die de touring sisters daar uitvoeren.

De zusters die het gebergte intrekken zijn als het ware de handen van Mozes. Handen die gebed en maatschappelijke inzet combineren. Ora et labora, of zoals ik vrijdag in het Benedictusoratorium vertaald hoorde: zing en zwoeg. Deze vertaling maakt scherp duidelijk welke tegenstelling er kan bestaan binnen het ora et labora: Enerzijds is er de vreugde van het gebed en van ons geloof. Het is heerlijk om te zingen en om samen te komen met plezier en vrede in een kerk voor de ontmoeting met Jezus en met elkaar. Geloof is bedoeld als een vreugdevolle en inspirerende bron van leven en liefde. Aan de andere kant is er de wereld waar het leven hard en zwaar is en waar mensen zwoegen in de zorg, op het land en in de stallen. Het leven van velen staat onder druk. Die tweeledigheid wordt ook duidelijk in het gebaar van Mozes: hij wordt moe van het heffen van zijn armen en hij heeft anderen nodig om het gebed vol te houden. Het gebed blijft bron van handelen, maar het wordt ook gedragen door gezamenlijke inzet. Op deze missie zondag beseffen we dat we simpelweg de projecten met geld moeten ondersteunen, naast het gebed. De wereld is groter dan Den Haag: ons geloof verbindt ons met alle uithoeken van de wereld. We heffen onze handen ten hemel in het besef dat God de wereld draagt. Moge dat geloof ons altijd vreugde geven en inspireren en ons handelen kracht bijzetten. Amen.