LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging kerkwijding en H. Jacobus , 29 september 2019

Lezingen
Jesaja 56, 1. 6-7
Psalm 83
1 Petrus 2, 4-9
Lucas 19, 1-10

Welkom
Welkom op dit hoogfeest van kerkwijding. We vieren dat we ons hier thuis voelen, in dit godshuis. Sommigen staan misschien op de drempel, anderen hebben hier al vele jaren van vieringen en vrijwilligerswerk liggen, maar dat onderscheid doet er niet toe: het is een huis voor ons allen. We denken vandaag na over onze band met dit huis: waarom ben je ooit, lang geleden of juist recent pas, over de drempel van dit huis gekomen? Wat heb je hier gevonden, wat hoop je nog steeds hier te vinden? Zoveel mensen, zoveel verschillende redenen om in dit huis te komen. Jacobus, de patroon van dit huis, is ook de patroon van de pelgrims. Dat betekent dat we de betekenis van dit huis ook relativeren: het is niet meer dan een halteplaats op de pelgrimage van ons leven. Niettemin is het een geliefde halteplaats, een plek waar we graag komen voor bezinning en vrede, als inspiratiebron voor de andere dagen van ons leven.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van Christus,
Een flinke groep parochianen is gisteren teruggekeerd van een inspiratiereis naar Assisi. We traden in de voetsporen van de H. Franciscus van Assisi. We bezochten de plekken van zijn leven en zijn levenseinde, we hoorden de verhalen van zijn bestaan en zijn keuzes, en we hebben teksten van zijn hand gelezen en gebeden. U heeft het kunnen volgen op de website, u kunt het ook nog terugzien. In Umbrië bezochten we vele kerken en we vierden dagelijks de eucharistie op cruciale plekken in het leven van Franciscus. Drie lezingen spijkerden ons bij over armoede, roeping en de persoonlijke invulling van de evangelische idealen van Franciscus. We zagen het kruis van San Damiano, dat tot Franciscus de oproep deed om de kerk te herbouwen. Wat begon als een bescheiden herstel van een paar fysieke gebouwen, liep uit op een herstelbeweging van de hele kerk tot in alle uithoeken van de aarde. Franciscanen, Clarissen en andere leden van de Franciscaanse familie zijn overal te vinden. We hebben zelfs in onze kerk nog een bescheiden teken daarvan in het vaandel rechts tegen de zijwand. Ook in onze parochie waren mensen geraakt door het verhaal en het voorbeeld van Franciscus. We hebben met deze bedevaart de draad weer even opgepakt.

Voor een bedevaart hoef je niet naar Assisi: u weet misschien nog wel dat ik iedere kerkgang op zondag of door de week een eigen soort bedevaart heb genoemd. Het is telkens weer een stap om je leven in beweging te brengen, soms een stap die je vertrouwd is, maar soms een stap die grensverleggend is. Ik weet dat er mensen onder ons zijn, voor wie deze stap vandaag een redelijk nieuwe stap is. Weet je welkom!

Franciscus van Assisi zette grote stappen. Anderen zetten kleine stappen, zoals op een wandeling een groot verschil zichtbaar wordt tussen mensen met lange benen die grote stappen zetten en mensen die wat korter zijn en dus kleinere stappen zetten. Zij blijven sneller achter, maar dat betekent niet dat hun inspanning minder is. Evenzeer geldt dat voor de geestelijke weg. Er zijn lieden zoals Franciscus, die grote radicale stappen zetten: grote geloften, radicale keuzes. Zij gooien hun leven compleet om en nemen afstand van alles wat hun vertrouwd is. We zagen in verschillende kerken afbeeldingen van de dramatische episode waarin Franciscus afstand doet van alle bezittingen die hij van zijn rijke vader heeft gekregen: alles legt hij af, tot en met zijn kleding. Naakt zegt hij ten overstaan van zijn verbouwereerde vader en de leiders van de stad dat hij alleen God nog zijn Vader wil noemen. Zijn aardse vader belemmert hem immers in het volgen van zijn roeping. Indrukwekkend grote stappen, te groot voor de meesten van ons! Onze kleine stappen kunnen echter evenzo betekenisvol zijn. Als wij God Vader durven noemen, plaatst dit ons anders in de verhouding met de wereld, die we voortaan een geschenk van de Vader noemen. God Vader noemen maakt dat we andere mensen die we ontmoeten, onze broeders en zusters noemen. Dat Vaderschap maakt ons duidelijk dat we onszelf als een kind van zijn eeuwige liefde mogen beschouwen. We zetten kleine stappen op onze pelgrimage in onze leven en voelen ons misschien wel beschaamd door de kleinheid van die stappen: “Zal dan de wereld nooit echt veranderen?” We beseffen dat onze mogelijkheden beperkt zijn, zoals sommigen tijdens een bedevaart hun fysieke beperkingen ervaren om het hele programma mee te maken, maar dat herinnert ons alleen aan de kleinheid van de stappen die we zetten op onze geestelijke weg. We blijven desalniettemin in beweging.

Tijdens de bedevaart kon ik tussendoor nog enkele bladzijden lezen van een biografie over paus Franciscus die ook grote stappen wil zetten met de kerk om haar te herbouwen. Ook hij loopt tegen beperkingen aan. Het boek maakt duidelijk waar de inspiratie voor die grote stappen van paus Franciscus vandaan komt. Volgens paus Franciscus zijn velen in de kerk hun eigen bron vergeten, hun vertrekpunt voor de levenspelgrimage. Voor Franciscus is het geloof in de opstanding, het geloof in de bevrijding van het kwaad de opdracht om zelf instrument te zijn van dat evangelie. Onze verantwoordelijkheden in ons leven, in ons gezin, in ons werk, met vrienden en allen die we ontmoeten, worden daardoor getekend: mensen helpen opstaan uit situaties van dood en duisternis. Daarom vieren we in dit huis van licht deze dag van kerkwijding. Dit huis van stenen en ramen is een huis van leven omdat we hier het Brood van de opstanding ontvangen en bewaren en ontvangen. Deze opstanding dragen we mee in ons leven en mogen we van hieruit uitdragen. Amen