LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging achtste dag inspiratiereis Assisi 2019

Broeders en zusters, vrienden van Christus,
Op deze laatste dag van onze pelgrimage wordt de eucharistie naar voren geschoven als thema. Dit is anders dan de andere dagen een uitdrukkelijk theologisch begrip, een sacrament. Een sacrament is volgens een klassieke traditie: een uitwendig teken, door Christus ingesteld, waardoor genade wordt aangeduid en gegeven. We zien een handeling en we geloven dat God zijn genade schenkt: we zien tekenen van daadwerkelijke nabijheid van God, die we niet kunnen zien en bevatten, tekenen van zijn aanwezigheid. De eeuwige treedt binnen in onze menselijke werkelijkheid.

Bij dit afscheid van Assisi - we hebben de stad al verlaten - is het goed om ons te realiseren dat Christus bij zijn afscheid de eucharistie aan zijn leerlingen toevertrouwde. In Christus, zo geloven wij, was God zelf zichtbaar en tastbaar aanwezig: Gods Zoon, onvoorstelbaar. In geen godsdienst is God zo nabij aan zijn schepselen, zijn kinderen, maar die aanwezigheid was eindig, zoals het menselijk leven eindig is. Die eindigheid werd bovendien tragisch en gruwelijk, omdat de mens Christus uit de weg geruimd heeft. Net als de profeten voor Hem, werd Christus vervolgd en vermoord. Voor God was er geen plaats in onze wereld. Op de laatste avond van zijn leven heeft Jezus de weg gewezen om toch die aanwezigheid van God vast te houden en telkens weer opnieuw te ontvangen.

In de traditie van het Joodse volk dat jaarlijks de verlossing van de slavernij in Egypte herdenkt, heeft Jezus het teken gegeven van de bevrijdende liefde die Hij de mensen geeft. Aan het kruis laat Hij immers zien dat Hij zijn leven opoffert, omdat Hij van de mensen houdt, van alle mensen. Terwijl de machthebbers van de Romeinen en een aantal schriftgeleerden Hem de mond willen snoeren vanwege zijn verkondiging en zijn handelen, weigert Jezus zich van deze weg af te houden en wil daarvoor zelfs de dood aan het kruis ondergaan. Dat is ware liefde: Hij die zijn leven geeft voor zijn vrienden.

Franciscus was daar zo van onder de indruk dat hij ernaar verlangde zelf dat lijden te ondergaan en met zijn broeders een teken te zijn van diezelfde liefde. Het wassen van de melaatsen was er een concreet voorbeeld van. Ook voor Franciscus was Christus zichtbaar aanwezig in de eucharistie. Daar lag zijn inspiratiebron. Daar ontving hij de kracht om het lijden te dragen. Daar ontving hij de liefde om met zijn broeders te leven. De stigmata waardoor hij meer op Jezus ging lijken, zijn tekenen van die liefde. Wij dragen geen stigmata, zelf pater Johannes-Pio niet. Maar we hebben onze eigen kleine of grote tekenen van wonden, die we met ons mee dragen. De eucharistie geeft ons Gods liefde om deze wonden te laten helen. De eucharistie versterkt onze verbondenheid, geeft gezondheid en vrede. Als wij luisteren naar Christus' stem in de eucharistie, in de lezingen, in de gebeden en in ons hart, zijn we met hem verbonden als met de wijnrank. Zo komen in de eucharistie alle thema's van deze pelgrimage bijeen!

Wij nemen afscheid van Assisi, maar als we weer thuis zijn, kunnen we in iedere eucharistie Assisi laten opleven. We denken aan Franciscus, we denken aan de kerken waar we vieringen beleefden, we denken aan het kruis van Damiano dat tot ons spreekt en zo wordt Assisi een deel van ons leven, een bouwsteen in de opbouw van ons gelovig en geestelijk leven. In de eucharistie komt God ons nabij met zijn liefde. Het Brood is vervuld van zijn genade en wordt door ons lichaam opgenomen, zoals zijn liefde door onze geest wordt ontvangen. De tekenen van de wonden, die we zelf meedragen, worden tekenen van liefde. De liefde is immers sterker dan het lijden en de dood en van die liefde leven wij. Amen