LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging eerste dag inspiratiereis Assisi 2019

Thema: pelgrimage

We zijn vertrokken. We hebben ons huis, ons leven achter ons gelaten. We zijn even een weekje op onszelf. Ook voor de echtparen onder ons: neem ook de tijd voor jezelf; gun jezelf de ruimte om anders naar je leven te kijken. Wat hebben we losgelaten? Wie hebben we losgelaten? Pelgrimage is bewust kiezen voor een tussenperiode waarin je dat wat achter je ligt, bewust loslaat, en uitdrukkelijk de onzekerheid kiest over wat komen gaat. Natuurlijk weten we de komende dagen heel goed waar we naar toe gaan. Het programma is duidelijk. Maar in de pelgrimage houden we alles open voor wat we beleven en ervaren, open voor de mensen die we ontmoeten.

Franciscus' leven is ook zo'n pelgrimage geweest, misschien niet zelf gekozen, maar het werd hem gegeven. Hij werd na een gevecht tussen de steden van Italië gevangen gehouden en bleef daar een jaar tot hij werd vrijgekocht door zijn rijke vader. Welke gevangenschap herkennen wij? Gevangen in geschiedenis, gevangen in een situatie, gevangen door fysieke beperkingen of door geestelijke trauma's?

Franciscus ontdekte dat hij door zijn situatie op een spoor was gezet dat hij niet wilde: de rijke bourgeois zoon die zijn vader wel zou opvolgen. Maar zijn onrust ging dieper, zijn zoeken ging verder. Die weg die voor hem uitgestippeld lag, was voor hem een gevangenis. Dat was een akelige ontdekking. Dit deed hem denken aan Christus in Gethsemane. Kan dit lijden niet aan mij voorbijgaan? Een zeer menselijke vraag en een zeer oude vraag, misschien wel een eeuwige vraag. Allemaal krijgen we deze vraag op enig moment op ons bord in het lijden van onszelf, het lijden van anderen. Voor Franciscus is zijn gevangenschap een dubbele gevangenschap. Hij beseft dat hij vast zit in de gevangenschap van de verwachtingen van zijn vader, maar zijn daadwerkelijke situatie als krijgsgevangene maakt dat hij dat niet kan waarmaken. Hij kan niet die fantastische ridder zijn die hij zich gedroomd had en ook niet die fantastische handelaar waarvan zijn vader gedroomd had.

Het lijden dat we meedragen kan ook een gevangenschap zijn. We denken dat daar niet aan te ontkomen is, maar het lijden is geen noodlot. We zien dat aan Franciscus en aan Christus zelf. Franciscus spiegelt zich aan Christus, maar die wordt ook niet door het lijden bepaald. De opstanding die we vandaag vieren - het is zondag - leert ons dat de mens niet samenvalt met zijn lijden. Als we ons spiegelen aan Christus dan kunnen wij ook die gevangenschap van het lijden loslaten. Dat betekent niet dat het lijden voorbij is, of gemakkelijk wordt, maar wel dat dat lijden niet meer ons innerlijk, de kern van ons leven raakt. Het paradoxale van de stigmata van Franciscus is dat het lijkt of hij het lijden van Jezus in zich opneemt, maar hij dat in het besef van de verrijzenis doet.

Pelgrimage is de weg naar innerlijke vrede. De eerste stap vandaag is de gevangenschap onder ogen zien, het lijden onder ogen zien. Net als Franciscus weten we dat God dit ziet en een andere weg voor ons bedoeld heeft. Het is aan ons die weg te ontdekken. Amen