LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 16e zondag door het jaar, 21 juli 2019

Lezingen
Genesis 18, 1-10a
Psalm 15
Kolossenzen 1, 24-28
Lucas 10, 38-42

Welkom
De vakantie periode biedt kansen tot gastvrijheid. Pelgrims zijn daar afhankelijk van, zij durven op die gastvrijheid te vertrouwen. Veel vakantiegangers plannen alles vooruit omdat zij in deze commerciële wereld niet op die gastvrijheid durven vertrouwen. Toch is het raadzaam om altijd ruimte te bewaren voor die gastvrijheid, zowel om deze aan te bieden, als om deze te ontvangen. Het geeft ruimte voor mooie ontmoetingen. Deze bieden kansen tot leven, zoals uit het eerste verhaal van Abraham en Sara blijkt.

Homilie
Een paar jaar geleden was ik bij een priesterwijding in Parijs. De bisschop sprak in zijn preek over de kerk die door velen als Sara wordt gezien: een oude vrouw die geen leven meer geeft. Inderdaad lijkt het leven van Abraham en Sara tot een vruchteloos einde te komen. Ze zijn op leeftijd en er zijn geen kinderen, behalve dan de buitenechtelijke oplossing die Abraham georganiseerd had, maar dat blijkt niet de lijn van God te zijn.

Abraham en Sara leven van de belofte, hebben een nieuw land gekozen in Kanaän en hebben het geloof van de voorouders verlaten in de overtuiging dat er één God is die mensen roept, die om mensen geeft, die uit Liefde mensen geschapen heeft. Alles wijst erop dat zij op het verkeerde paard hebben gewed: ondanks maatschappelijk aanzien en materiële welvaart die het bejaarde echtpaar mag genieten, lijkt het leven op een dood spoor te zijn beland. De gastvrijheid die ondanks het slechte perspectief door het echtpaar wordt geboden - let op de acties die ondernomen worden om de gasten te verzorgen – leidt tot een vernieuwing van de belofte die inderdaad werkelijkheid zal worden. Abraham en Sara bieden gastvrijheid, maar het zijn de gasten die uiteindelijk het grootste geschenk te bieden hebben: het leven zelf en de toekomst.

Zo is het ook bij Marta en Maria die Jezus ontvangen: zij zijn de gastvrouwen en hebben allebei hun eigen aanpak. De boodschap is: bewaar het evenwicht en vergeet niet te luisteren naar wat Jezus in je leven zegt, vergeet niet te luisteren naar je roeping. We moeten presteren en veel doen, maar ontvangen is het fundament van dat alles, van heel dat leven, een noodzakelijk evenwicht tussen actie en contemplatie.

Een mooi voorbeeld van dat evenwicht las ik deze week. Het is een bijzonder verhaal over de maanlanding vijftig jaar geleden. Velen kunnen zich de beelden nog herinneren. Het wordt uitgebreid herdacht. De eerste twee mensen zetten hun voeten op het maanoppervlak. Deze reis was het resultaat van menselijk vernuft, een groot avontuur dat de kracht van het menselijk intellect laat zien. Paus Paulus VI die via de TV getuige was, zag er een bevestiging in van de grootheid van God die in Psalm 8 bezongen wordt.

De mens veroverde de maan, maar de tweede man in de Apollo 11, Buzz Aldrin, was ouderling in de episcopaalse kerk en hij had vanuit zijn gemeenschap geconsacreerde communie meegenomen, die hij na een viering in zijn parochie van de predikant meegekregen had. In de Eagle, geland op de maan, een paar uur voordat de astronauten zouden uitstappen en op het maanoppervlak zouden lopen, vroeg hij aan de mensen op aarde een moment van stilte en gebed en dankbaarheid. En hij nuttigde, in de Eagle op de maan, het Heilig Brood en de Gezegende Wijn die hij meegenomen had. Op datzelfde ogenblik hield zijn geloofsgemeenschap ook een eucharistische dienst in Houston.

De NASA heeft dit altijd verborgen gehouden omdat men geen religie op de maan wilde hebben. Ondanks dat verbod getuigde Aldrin van zijn geloof en zijn eerbied voor de schepping. Christus die de gastheer is van de mensheid was ook op die plek de gastheer die mensen voedt. De eucharistie is teken van de schepping die vervuld is van de voedende aanwezigheid van Christus, het levende Woord van God, Zo is de kosmos en onze wereld vervuld van die Geest van God. Die Geest is nooit ver weg.

In die wereld van techniek en wetenschap, bracht Aldrin een andere bron, die eeuwig is. Op die plek waar de mens zich buiten de gebaande wegen begeeft, is Christus ook present. Het gebaar van Aldrin heeft niet de aanwezigheid van God gebracht, maar zijn aanwezigheid geopenbaard. In plaats van de maan te veroveren, voelde Aldrin zich te gast bij de Gastheer zelf. Hij voelde zich door God ontvangen. De eucharistie die hij op die manier vierde was daar het teken van. Als wij ons ergens begeven en op een nieuwe plek te gast zijn, is er ruimte om te ontvangen. Dan kunnen we ons leven zien als te gast bij de Heer zelf, die ons leven vrucht laat dragen. Sara en Abraham betoonden die gastvrijheid en ontdekten de Gastheer zelf en dat geeft leven. Mogen wij zo ook als kerk gastvrijheid verlenen aan mensen en op die manier de Gastheer zelf herkennen en zo nieuw leven ontvangen voor heel ons leven en voor heel de wereld. Amen.