LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 13e zondag door het jaar, 30 juni 2019

Lezingen
1 Koningen 19, 16b.19-21
Psalm 16
Galaten 5, 1,13-18
Lucas 9, 51-62

Welkom
De zomertijd komt er aan. We zoeken verkoeling, maar ook verkoeling voor onze Geest. We zoeken ook momenten van bezinning. We horen vandaag hoe beslissingen genomen worden die grote gevolgen hebben, ook voor anderen: de profeet Elia kiest een opvolger en Jezus neemt zijn leerlingen mee op de weg naar Jeruzalem. U weet wat dat betekent en waar dat eindigt. Het besluit wordt genomen door mensen die Hem wel willen volgen, maar er met hun hart nog niet helemaal bij zijn. We willen zelf ook antwoord geven op de vraag van Jezus: “volg Mij’. Op welke manier geven we aan die roeping gestalte? Laten we het stil maken in ons hart en ons openstellen voor Gods aanwezigheid opdat we ruimte kunnen maken voor onze naaste.

Homilie
Veel pelgrims die in de Jacobuskerk een zegen komen halen, bekennen dat zij weinig meer naar de kerk gaan, maar ze hebben wel een richting in hun leven voor ogen. Die richting wordt bepaald door hun beslissing om een pelgrimage te gaan maken. In de Jacobus zijn dat meestal mensen die naar Santiago de Compostella gaan. Maar er zijn talloze andere bedevaartplaatsen: Maria van Eijk en Duinen is de meest nabije pelgrimsplaats, maar Jeruzalem en Rome spreken meer tot de verbeelding en we kennen de Mariaplaatsen Lourdes, Fatima en Banneux. Volgende week kunnen we naar Brielle. Maar er zijn er nog zoveel meer plaatsen, bekend en onbekend. De richting van de pelgrimage helpt pelgrims om een richting in hun leven te vinden, een richting om weer ruimte voor God te maken in het dagelijkse leven. God staat niet naast ons leven, maar bevindt zich in het hart van ons bestaan. Ik ben daarom altijd weer blij om deze pelgrims te ontmoeten, omdat ze ons allemaal herinneren dat stilstand in ons leven niet bij het evangelie past. Ook in het evangelie betekent standstand achteruitgang.

De hele kerk is op pelgrimage. Het is een thema van de Wereldraad van Kerken, maar het is ook een kernpunt van onze katholieke geloofspraktijk. Je zou ieder bezoek aan een kerk als een minipelgrimage kunnen beschouwen, geen routine omdat het er nu eenmaal bij hoort, maar een geestelijke ontmoeting. Je kunt je wekelijkse kerkbezoek ook in die richting vormgeven. Het knielen voor het tabernakel als je binnen komt, het ontsteken van een kaars bij je favoriete heilige of bij de Moeder Gods en een moment van stilte en gebed, het opschrijven van een intentie voor iemand die je dierbaar is of juist voor iemand die je helemaal niet kent en ook het maken van een kruisteken met wijwater zijn kleine hulpmiddelen om van een routine bezoek aan de kerk een minipelgrimage te maken.

De twee hoofdpersonen van vandaag in de eerste lezing en in de evangelielezing kiezen ook een richting in hun leven. Beiden kiezen een richting en dat heeft ook implicaties voor anderen, hun leerlingen, die met hun leraar meetrekken. In de eerste lezing kiest Elia de richting om een opvolger te kiezen. Hij kiest Elisa uit en de mantel die Elisa krijgt toegeworpen is symbool van de opdracht die Elia wil doorgeven aan zijn opvolger. Het is geen vanzelfsprekendheid: Elisa zit als ieder mens ook vast aan zijn relaties en zekerheden: wie kan die gemakkelijk loslaten? Maar er zijn keuzemomenten. Voor Elisa is dit er een en hij herkent het en in zijn handelingen maakt hij duidelijk dat er geen weg terug is: de ossen die het fundament van zijn werk zijn worden geslacht en geofferd. Het komt erop aan om die momenten te herkennen en aan te grijpen. Dat doet Elisa. Dat verandert zijn leven en zijn richting. Dit geeft ons de boodschap om ons geloof ook door te geven aan opvolgers.

Jezus kiest de weg naar Jeruzalem en hij neemt zijn leerlingen mee. Niet iedereen is enthousiast: de Samaritanen willen hem niet ontvangen. Die tegenwerking brengt Jezus niet af van zijn voornemen en van zijn roeping. Hij laat zich ook niet afleiden om zijn tegenstanders de les te lezen. Dat kan verleidelijk zijn: we gaan in de verdediging als anderen kritiek op ons hebben. Jezus laat de Samaritanen voor wat ze zijn en laat zich niet van de wijs brengen. Zo is het ook voor ons: we laten ons niet van de wijs brengen wanneer mensen ons willen afhouden van het doel van onze levenspelgrimage. Het doel Jeruzalem staat natuurlijk voor meer dan alleen een mooie stad met een indrukwekkende tempel. De stad staat voor het visioen dat de mens zijn bestemming heeft gevonden en in vrede leeft met de mensheid, met de schepping en met God. Laten ook wij dat levensdoel niet vergeten en laten we elkaar meenemen op deze weg, zoals Jezus zijn leerlingen meenam, nemen wij elkaar mee. Amen.