LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging zesde zondag van Pasen, 26 mei 2019

Lezingen
Handelingen 15,1-2.22-29
Psalm 67
Openbaring van Johannes 21, 10-14.22-23
Johannes 14, 23-29

Welkom
Welkom op deze zondagochtend. Jezus spreekt ons vandaag aan op onze kant van het verbond. Als we zijn liefde ontvangen, volgt daaruit dat we zijn evangelie navolgen. Woorden van liefde hebben niet alleen betrekking op het gevoel, maar zijn ook bouwstenen voor de stad van de mens, voor de stad waarin Gods Geest zijn intrek neemt. De Openbaring van Johannes die in de lezingenreeks van Pasen tot een conclusie komt, vertelt van de stad die opgebouwd wordt, een stad waar de mens na alle beschreven ellende zijn/haar thuis kan vinden. Het is een stad die dankzij veel poorten toegankelijk, open en gastvrij is. Wij gaan in het voetspoor van de leerlingen die ondanks hun onenigheid toch de eenheid niet loslaten. Laten we hier de vrede ervaren die Christus ons schenkt, een vrede die ons tot broeders en zusters maakt, tot verkondigers van het ene evangelie.

Bijzonder welkom aan Jos Laus en zijn familieleden en vrienden die dit weekeinde zijn gouden jubileum viert als kerkmusicus, welkom aan pater van Ulden, onze gastspreker, gisteren met een prachtig orgelconcert, en vandaag met orgel en zang die hij dirigeert We danken God voor zoveel talent dat al vijftig jaar dienstbaar is aan de mensen in deze kerk, en aan God.

A warm welcome to our guests from abroad who want to celebrate the Eucharist with us today, especially those who are here to celebrate the Tulipsball in the Kurhaus. I hope you feel united through our prayers and our music and singing.

Laten we door de herinnering aan ons doopsel ons commitment aan het evangelie vernieuwen.

Homilie
In de eerste lezing blijkt er een grote onenigheid tussen de apostelen te zijn. Er is sprake van een felle woordenwisseling over de vraag wat er van nieuwe gelovigen gevraagd moet worden. Het gaat om de kwestie van de eventuele afschaffing van de wet van Mozes. Zijn alle gebruiken en wetten van de traditie van Mozes nu voorbij? Is Jezus daadwerkelijk iets nieuws begonnen zodat al het oude voorbij is? Of wilde Hij slechts dat de oude wetten van een nieuwe Geest vervuld werden?

Het is uitzonderlijk dat het boek van de Handelingen der Apostelen dat behoort tot het Nieuwe Testament, een openbarende tekst, zo’n discussie weergeeft. Al vanaf het vroegste begin is het aan de leerlingen om de woorden en daden van Jezus te interpreteren en in de huidige context een plaats te geven. We zien hier de heilige Geest aan het werk die slechts in en door mensen werkt. De leerlingen verzamelen zich vanuit verschillende plaatsen en met name Antiochië om samen in Jeruzalem over deze vraag te debatteren. De uiteindelijke beslissing betekent een nieuwe weg voor de christelijke kerk en een definitieve afstand tot het Jodendom.

De apostelen vertrouwden bij deze beslissingen op de kracht van de consensus. Sindsdien blijft dit een fundament bij grote kerkvergaderingen: in de consensus openbaart zich de Geest, niet in de afscheidingen. Zo werd ook bij het Tweede Vaticaanse concilie met grote meerderheid over de documenten gestemd. Er werd steevast bij het begin van de vergaderingen tot de heilige Geest gebeden in het besef dat men in de voetsporen van dit eerste concilie van Jeruzalem ging.

Christus heeft immers zijn leerlingen niet verweesd achter gelaten. Er zijn periodes in de geschiedenis waarin dat wel zo leek en de kerk de oriëntatie wellicht kwijt was. Gelukkig zijn er momenten dat de kracht van de Geest de kerk helpt om weer op het spoor van het evangelie te komen. Met vertrouwen op Gods voorzienigheid worden grote vernieuwende beslissingen genomen. De Geest helpt ons om vooruit te kijken.

De drie gaven die Jesus aan zijn leerlingen meegaf, worden genoemd in de afscheidsrede van Johannes, die een reflectie is van de eerste christengemeente over de nalatenschap van Jezus.

Op de eerste plaats is daar de liefde, allerminst vanzelfsprekend, omdat veel mensen godsdienst met plicht en onvrijheid verbinden: er zijn religieuze autoriteiten die anderen lasten opleggen. Wie de boodschap van Jezus verstaat, beseft echter dat de liefde van Christus die Hij getoond heeft in zijn leven en met name in zijn lijden en sterven, het fundament van ons geloven is. Dat leidt tot consequenties, tot commitment. Niet omdat een pastoor of een paus dit oplegt, maar omdat het onze roeping is een antwoord te geven op de liefde die wij ontvangen, een gave die zichtbaar wordt in de eucharistie die ons voedt.

De tweede gave is die van de heilige Geest, de levensadem die Jezus in onze wereld aanwezig laat zijn. Als wij de Naam van Christus dragen en ons willen spiegelen aan zijn voorbeeld, dan mogen we ons laten inspireren door de Geest die in ons hart en ons geweten tot ons spreekt, een Geest die ons open maakt voor de naaste en voor de geloofsgemeenschap. Het is als het ware de antenne die ons in staat stelt de eerste gave, die van de liefde, te ervaren.

Ten derde is er de vrede die Christus ons schenkt. In iedere eucharistie herhalen we die gave die ons met elkaar verbindt. We reiken elkaar de hand of omhelzen elkaar in de vredeswens om ons verbonden te weten door de ene Geest van Christus die ons optilt uit ons individuele bestaan en denken. Gelovig zijn betekent deel zijn van een geloofsgemeenschap die gefundeerd is op het evangelie, we horen bij elkaar en we laten elkaar niet los. Als er onenigheden zijn zoals in Jeruzalem, is het deze vrede die maakt dat we ons niet door de noden van deze wereld uit elkaar laten spelen.

Hoe kunt je nog meer die aanwezigheid van de Geest ervaren? Vandaag denk ik natuurlijk ook aan de muziek die ons kerkgebouw wekelijks vervult. Muziek en zang zijn talenten die de Schepper ons heeft geschonken om de harten van mensen te troosten en te bemoedigen en om vreugde met elkaar te delen. De katholieke traditie is rijk en veelvormig aan muziek en zang. We zijn dankbaar dat onze Jos Laus daar al vijftig jaar gestalte aan geeft. Hij weet hoe ik me altijd verheug op een schitterend orgelspel na de zegen, dat uit den hoge op ons neerdaalt, zoals de lenteregen uit de psalmen. We danken God voor deze schoonheid en de Geest die ons zo die aanwezigheid doet ervaren. Amen